«Αθώα» θύματα της τρομοκρατίας{CR}

Ηταν αδόκητος ο θάνατος του Θάνου Αξαρλιάν, στις 14 Ιουλίου 1992, από τη ρουκέτα που πυροδότησε με στόχο τον Γιάννη Παλαιοκρασσά ο Δημήτρης Κουφοντίνας, βιαστικά, επειδή έπρεπε να πάει διακοπές. Και ορθώς, κάθε χρόνο, θυμόμαστε τον εικοσάχρονο νεκρό. Εχω την αίσθηση, όμως, ότι για λόγους ρουτίνας περισσότερο και όχι επειδή το εννοούμε πραγματικά, κάνουμε ένα λάθος: λέγοντας ότι ήταν ένας άδικος θάνατος κι ότι σκοτώθηκε ένας αθώος είναι σαν να αντιδιαστέλλουμε την περίπτωση Αξαρλιάν με τους άλλους θανάτους από τη δράση της 17 Νοέμβρη. Αφού τονίζουμε όι ο Αξαρλιάν ήταν αθώος είναι σαν να λέμε ότι τα άλλα θύματα των τρομοκρατών ήταν ένοχα, αφού ο θάνατος του Αξαρλιάν είναι άδικος, οι θάνατοι των υπολοίπων είναι σαν να παραδεχόμαστε ότι ήταν δίκαιοι.

Να το ξαναπούμε: κανένας δεν ανέθεσε σε μια δράκα δολοφόνων που παριστάνουν τους ιδεολόγους να κάνουν αυτοβούλως και τους δικαστές και τους δήμιους, να δικάζουν, να αναδεικνύουν ενόχους ανθρώπους για τους οποίους μόνοι συνέτασσαν το κατηγορητήριο, να καταδικάζουν και να «εκτελούν» όπως έλεγαν τις αποφάσεις τους. Σε μια χώρα μάλιστα που έχει καταργήσει τη θανατική καταδίκη, ο θάνατος ανθρώπων στο όνομα μιας δήθεν ανεύρετης κοινωνικής δικαιοσύνης δεν ήταν παρά απόδειξη του μίσους των δολοφόνων και για την κοινωνία μας και για τους κανόνες δικαίου.