Λαφέστα απενακομιντσάτα ετζαφινίτα

Λαφέστα απενακομιντσάτα ετζαφινίτα

Το πρώτο ξένο τραγούδι που προσπάθησα να τραγουδήσω ήταν το Canzone per te με τον Σέρτζιο Εντρίγκο. Θυμάμαι ακόμη εκείνο το δισκάκι των 45 στροφών με το πλαστικό «τιμονάκι» στη μέση που άμα έφευγε (και συνήθως έφευγε) έπρεπε να βάλουμε στο πικάπ το ειδικό εξάρτημα για να παίξει. Κι ξελαρυγγιαζόμουν γκαρίζοντας με πάθος «Λαφέστα απενακομιντσάτα ετζαφινίτα». Σάμπως ήξερα πώς χωρίζονται οι λέξεις ή τι σημαίνουν; Χρόνια αργότερα, όταν πια έκανα ιταλικά στην Casa d’ Italia της Πατησίων (το μόνο μάθημα, σχολικών και εξωσχολικών συμπεριλαμβανομένων, που δεν έκανα ποτέ κοπάνα) κατάλαβα ότι τα συναξαριστά ιταλικά μου δεν απείχαν και πολύ από τα πραγματικά λόγια του τραγουδιού. Δεν νομίζω ότι υπάρχει πιο φιλική στον χρήστη γλώσσα.

Το πρώτο «εξωτικό» φαγητό στο οποίο εθίστηκα ήταν η πίτσα. Εκείνη η μπαμπάτσικη, η λιγδιάρα, η θεσπέσια από το «Πορτοφίνο», που την έκαναν πιο απολαυστική τα αρωματισμένα χαρτομάντηλα που μας έδιναν για να σκουπιστούμε στο τέλος. Εχω ακόμη τη γεύση της στο στόμα μου κι ας έχω φάει από τότε του κόσμου τις πίτσες, τις πολύ ντελικάτες, τι πολύ αυθεντικές, με τη ζύμη σαν τσιγαρόχορτο και τις ωμές ρόκες από πάνω. Ελα μου τώρα, συγκρίνεται με καμία η πρώτη πίτσα που δοκίμασες στη ζωή σου;

Η πρώτη αφίσα αθλητή που έβαλα στο δωμάτιό μου ήταν του Ρομπέρτο Μπέτεγκα. Εγώ με την Εθνική Γερμανίας ήμουν (άβυσσος η ψυχή της 12χρονης) αλλά, από ιταλικές, υποστήριζα Γιουβέντους, επειδή ήμουν ερωτευμένη με τον Μπέτεγκα. Ξεχώριζε διότι είχε αρχίσει να ασπρίζει από πιτσιρικάς κι εκείνο το γκριζωπό μαλλί τον έφερνε όσο πιο κοντά στα ανδρικά πρότυπα που φαντασιωνόμασταν διαβάζοντας Βίπερ Νόρα.

Γιατί αγαπάμε τους Ιταλούς

Στις στροφές των δικών μου αναμνήσεων νομίζω ότι συντονίζονται πολλοί. Ανεξαρτήτως γενιάς ή φύλου. Τα τελευταία 24ωρα τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης πάλλονται όχι για τη νικήτρια ομάδα του Euro αλλά γιατί αυτή η ομάδα είναι η Ιταλία. Και πριν από λίγες εβδομάδες, τα ίδια είχαμε όχι με τον «νικητή της Γιουροβίζιον» αλλά με τον «Ιταλό που κέρδισε τον διαγωνισμό». Δεν νομίζω δηλαδή ότι θα αντιδρούσαμε ανάλογα αν, προχθές, έφτανε στον τελικό και αναδεικνύονταν νικήτρια της διοργάνωσης η Δανία ή αν στη Γιουροβίζιον είχε πάρει την πρωτιά ένα αγόρι από την Ισλανδία.

Ναι μωρέ την αγαπάμε την Ιταλία και τους Ιταλούς. Και όχι μόνο γι’ αυτό το παραπλανητικό «Ούνα φάτσα, ούνα ράτσα» – οι άνθρωποι συνήθως αντιπαθούν αυτό που τους θυμίζει τον εαυτό τους. Ούτε γιατί είναι η χαρά της ζωής, της μουσικής, της φινέτσας, της δημιουργίας, του φαγητού, του έρωτα και του dolce far’ niente. Αν ήταν έτσι, θα τους αγαπούσαν όλοι οι άλλοι λαοί, κάτι που δεν ισχύει. Εμείς τους αγαπάμε γιατί, ακριβώς, μπορούμε να εκτιμήσουμε αυτή τη «χαρά της ζωής», το μεσογειακό τους ταμπεραμέντο που, στις συντεταγμένες της Ιταλίας, βρίσκει την ιδανική ισορροπία του. Το οποίο σαν να βαραίνει και να «σκοτεινιάζει» όταν πηγαίνει είτε δυτικά, προς Ισπανία, είτε ανατολικά, προς εμάς.

Τους αγαπάμε κι ας επιτέθηκαν στη χώρα μας πριν από ογδόντα χρόνια. (Στην πατρίδα μου, τη Σύρο, πολλά κορίτσια είχαν τότε αμόρε με ιταλούς στρατιώτες χωρίς αυτό να τα στιγματίσει – άσε που μετά τους έκρυβαν από τους Γερμανούς). Γιατί οι μαμάδες και οι γιαγιάδες τους είναι σαν τις δικές μας, με πλαδαρά μπράτσα που μπορούν όμως να τινάξουν τον κόσμο ολόκληρο σαν χαλάκι του μπάνιου αν πρόκειται για το βλαστάρι τους. Τους αγαπάμε γιατί έχουν ένα μοναδικό τρόπο να εξωραΐζουν τα κοινά μας χαρακτηριστικά. Την εκρηκτικότητα, το αχανές της συμπεριφοράς, αυτό το «γιούργια». Τους αγαπάμε γιατί μας αρέσουν τα τραγούδια τους, τα φαγητά τους, τα ποτά τους, τα ρούχα τους, τα κορίτσια και τα αγόρια τους. Και επειδή, κάποιο μακρινό καλοκαίρι, όλο και θα ‘χουμε «πιαστεί» με κάποιον Ιταλό ή Ιταλίδα.

ΥΓ. Επειδή ο πρώτος τίτλος μου βγάζει το μάτι και αφού από τότε έμαθα ιταλικά, ας το γράψω και σωστά: La festa appena cominciata è già finita (Η γιορτή που μόλις άρχισε έχει ήδη τελειώσει).