Τέταρτο κύμα

Το πρώτο κύμα που είχε να σκαρφαλώσει το Euro της πανδημίας ήταν η ίδια η πανδημία. Με έναν χρόνο καθυστέρηση, η ιδέα του Πλατινί για διοργάνωση-γυρίστρα σε διάφορες πόλεις και στάδια, και κυρίως στο Λονδίνο και το Γουέμπλεϊ, αποδείχτηκε ακόμα πιο προβληματική από όσο ούτως ή άλλως ήταν. Με τον κορωνοϊό να μην έχει φύγει από τη ζωή μας, τα πολλά ταξίδια, τα πολλά γιγάντια πάρτι γύρω από τα παιχνίδια και οι θεατές στα γήπεδα, με τους περισσότερους να μαζεύονται (έκπληξη) στο Γουέμπλεϊ, δεν ήταν και ό,τι πιο υγειονομικά ενδεδειγμένο. Η μπάλα μπορεί να παίχτηκε για καλό σκοπό, αλλά ευνόησε και τον ιό.

Το δεύτερο κύμα είχε να κάνει με τις αντιδράσεις των φιλάθλων και γενικά των ευρωπαϊκών κοινωνιών: πόσο θα αγκάλιαζαν ένα τουρνουά εξ αναβολής και χωρίς γεωγραφικό επίκεντρο, με υπερβολικά πολλές ομάδες και μετά από μακρά, κουραστική και υπό τη σκιά της πανδημίας αγωνιστική περίοδο. Ως προς αυτό, κανένα πρόβλημα: οι φίλαθλοι ήταν περισσότερο διψασμένοι παρά ανήσυχοι, οι λαοί αγαπάνε, και περίμεναν, το ποδόσφαιρο και τις νίκες των εθνικών τους ομάδων, η κούραση μέτρησε αλλά δεν εμπόδισε και δεν καθόρισε. Το τρίτο κύμα ήταν το καθαρά αγωνιστικό, θα το διαμόρφωναν οι συγκινήσεις, η ποιότητα των ομάδων και των αγώνων, η αίσθηση, ή η έλλειψη, μέθεξης. Η δική μου ματιά, ψύχραιμη αλλά όχι ουδέτερη – κανένας εραστής της μπάλας δεν είναι ουδέτερος, όπως και κανένας λέων δεν μένει σιωπηλός -, με οδηγεί να μιλήσω για ένα άνισο τουρνουά, σίγουρα όχι αδιάφορο αλλά και σίγουρα όχι αξέχαστο και που μάλλον υστερεί λίγο στη σύγκριση με το αμέσως προηγούμενο. Οπως πολλοί φίλοι είδατε, και πολλές φορές μού δόθηκε η ευκαιρία να μοιραστώ μαζί σας, λίγα ήταν τα πραγματικά μεγάλα παιχνίδια, λίγα τα αστέρια που έλαμψαν, λίγες φορές που η καρδιά μας χτύπησε δυνατά (εκτός Ερικσεν), αλλά μεγάλο το ενδιαφέρον, ο ανταγωνισμός, η αυταπάρνηση των παικτών, η αθλητική υπέρβαση.Το τέταρτο κύμα, κι ίσως το μόνο που θα θυμόμαστε σε λίγα χρόνια, ήταν, φυσικά, ο τελικός. Οι φιναλίστ είχαν βαριές φανέλες και στα χαρτιά προμηνυόταν δυνατή μάχη, μεταξύ δύο διαφορετικών ανθρώπινων και ποδοσφαιρικών σχολών. Το παιχνίδι ήταν καθ’ ομοίωση του τουρνουά: γρήγορο, άγριο, άγονο. Θα κρινόταν, όπως και κρίθηκε, πέραν του καλού και του κακού, στην κόψη του ξυραφιού – ενός πολύ κοφτερού ξυραφιού. Το κλισέ, πάντως, ότι δικαιώθηκε το ποδόσφαιρο, ισχύει αυτή τη φορά περισσότερο παρά ποτέ, αφού κέρδισε, έστω κι αν όχι στο γήπεδο, την πανδημία. Που αποδείχτηκε κι αυτή, κυριολεκτικά, κολλημένη με την μπάλα.