Εσπασε την «κατάρα»

Το τελευταίο σφύριγμα του Εστεμπάν Οστοϊτς από την Ουρουγουάη, έκαμψε κάθε του αντίσταση. Αφησε τα δάκρυα να κυλήσουν στο πρόσωπό του και το σώμα του να οριζοντιωθεί στο χορτάρι του Μαρακανά. Δεν ήθελε κάτι άλλο. Τα είχε όλα. Μόνο δύο λόγια να πει στον Θεό, υψώνοντας τα χέρια του στον ουρανό: «Σε ευχαριστώ».

Δευτερόλεπτα αργότερα ο Λιονέλ Μέσι ήταν ήδη περικυκλωμένος από τους αφιονισμένους συμπαίκτες του. Δεν ήθελε κανείς να γιορτάσει μόνος του. Ηθελαν όλοι να είναι μαζί του. Η έκσταση της νίκης. Η κατάκτηση του Κόπα Αμέρικα. Ο ήχος από τα δεσμά που έσπασαν έπειτα από 28 ολόκληρα χρόνια. Επιτέλους η Αργεντινή – που λίγους μήνες πριν σπάραξε για τον χαμό του Ντιέγκο Μαραντόνα – έκλαιγε και πάλι από χαρά.

Επτά χρόνια μετά
Η επιβεβαίωση της προφητείας που έμενε ανεκπλήρωτη στην εποχή της ποδοσφαιρικής βασιλείας του «Πελούσα»: «Que de la mano de Lio Messi, todos la vuelta vamos a dar» («Απο το χέρι του Λίο Μέσι όλοι θα στριφογυρίσουμε»). Το τραγούδησαν χιλιάδες Αργεντινοί στις 13 Ιουλίου του 2014 στο ίδιο γήπεδο, στον τελικό του Μουντιάλ με τη Γερμανία που κρίθηκε στην παράταση από το γκολ του Μάριο Γκέτσε. Το τραγούδησε σαν να ήταν το τελευταίο πράγμα που ήθελε να κάνει στην – ποδοσφαιρική – ζωή του, ο ίδιος ο 34χρονος σούπερ σταρ με επτά χρόνια καθυστέρηση στα αποδυτήρια του Μαρακανά. Με την κούπα της Λατινικής Αμερικής στην αγκαλιά. Στις 10 Ιουλίου 2021 που η ιστορία έγραψε Αργεντινή – Βραζιλία 1-0 από τη μαγική λόμπα του αγαπημένου του φίλου Ανχελ Ντι Μαρία (22′).

«Ηταν τραυματίας»
«Είναι τρελό. Δεν μπορώ να εξηγήσω τη χαρά που αισθάνομαι. Θα είναι το παιχνίδι που θα θυμόμαστε όλοι και θα μείνει στην ιστορία. Πήραμε το τρόπαιο, με αντίπαλο τη Βραζιλία, στη Βραζιλία. Ηξερα ότι κάποια στιγμή θα μου έδινε τη χαρά αυτή ο Θεός. Νομίζω ότι κρατούσε αυτή τη στιγμή για εμένα» ψέλλισε στις σύντομες δηλώσεις του. Και έπειτα χάθηκε ξανά για τα αποδυτήρια. Για να γίνει η ψυχή του πάρτι. «Ηταν τραυματίας. Ετσι αγωνίστηκε και στον ημιτελικό με την Κολομβία. Ετσι και στον τελικό απόψε» αποκάλυψε ο προπονητής του, Λιονέλ Σκαλόνι. Ο άνθρωπος που η ιστορία έγραψε ότι οδήγησε τους «Γκάουτσος» στο πρώτο βαρύτιμο τρόπαιο από το στοιχειωμένο 1993. Από την εποχή που ο Γκαμπριέλ Μπατιστούτα γινόταν ο υπαρχηγός του Ντιέγκο Μαραντόνα. Στα χρόνια που ακολούθησαν; Δύο χρυσά Ολυμπιακά μετάλλια (2004, 2008). Κυρίως όμως η στενοχώρια του ηττημένου σε τελικούς. Το Μουντιάλ του 2014, τα Κόπα Αμέρικα του 2004, του 2007, του 2015, του 2016. Στα τρία τελευταία ο Λίο ήταν εκεί. Επρεπε τελικά να περιμένει ως το 2021.

Η αγκαλιά με τον Νεϊμάρ
Διόλου τυχαία ο «Πελούσα» έσπευσε πριν από την απονομή να αγκαλιάσει τον φίλο του Νεϊμάρ, με τον οποίο μοιράστηκαν τον τίτλο του MVP της διοργάνωσης. Πέρασαν τέσσερα χρόνια μαζί στη Βαρκελώνη. Ξέρει καλά ο κορυφαίος ποδοσφαιριστής των καιρών μας, πώς είναι να φεύγεις από το γήπεδο με το κεφάλι σκυμμένο και την ψυχή στα πόδια. Ηθελε να δώσει κουράγιο στον Νεϊμάρ που έφτασε στα 29 και ακόμη αναζητά και εκείνος ένα πρώτο μεγάλο τρόπαιο με τα χρώματα της Βραζιλίας. Στο δεύτερο ημίχρονο του τελικού το «10» της Σελεσάο έκανε ό,τι μπορούσε για να ανατρέψει την κατάσταση. Εφτασε να αγωνίζεται ως δεύτερος κεντρικός χαφ στο 4-1-5 του Τίτε. Η Αργεντινή όμως ήταν συνολικά καλύτερη. Και από τη στιγμή που προηγήθηκε ήξερε καλά τι πρέπει να κάνει για να πάει τη διαδρομή ως το φινάλε. Με τον Ροντρίγκο Ντε Πολ (που μετακομίζει άμεσα από την Ουντινέζε στην Ατλέτικο Μαδρίτης) να είναι μακράν ο κορυφαίος του γηπέδου. Τον -κορυφαίο τερματοφύλακα της διοργάνωσης – Εμιλιάνο Μαρτίνες να έχει τις απαντήσεις στις απειλές του Ρισάρλισον (54′) και του Μπαρμπόσα (83′).

ΑΡΓΕΝΤΙΝΗ: Ε. Μαρτίνες, Μοντιέλ, Ρομέρο (79′ Πετσέλα), Οταμέντι, Ακούνια, Ντε Πολ, Παρέδες (54′ Γκουίδο Ροντρίγκες), Λο Σέλσο (63′ Ταγλιαφίκο), Ντι Μαρία (79′ Παλάτσιος), Λ. Μαρτίνες (79′ Γκονσάλες), Μέσι.

ΒΡΑΖΙΛΙΑ: Εντερσον, Ντανίλο, Μαρκίνιος, Τιάγκο Σίλβα, Ρενάν Λόντι (76′ Εμερσον), Κασεμίρο, Φρεντ (46′ Φιρμίνο), Εβερτον (63′ Βινίσιους), Πακετά (76′ Μπαρμπόσα), Νεϊμάρ, Ρισάρλισον.