Νέοι ανεμβολίαστοι

Τα ποδοσφαιρικά αποτελέσματα, ιδίως στις μεγάλες διοργανώσεις, καθορίζονται συχνά από δύο άγραφους κανόνες, που βρήκαν αμφότεροι εφαρμογή στον πρώτο ημιτελικό του Euro:

α) κάθε παιχνίδι έχει τη μοναδικότητά του και ό,τι έχει γίνει πριν μικρό ρόλο παίζει, β) δεν κερδίζει πάντα ο καλύτερος, αλλά σχεδόν πάντα αυτός που έχει δημιουργήσει μια αγωνιστική και ψυχολογική δυναμική.

Η Ισπανία σίγουρα δεν ήταν χειρότερη και μάλλον ήταν καλύτερη της Ιταλίας στο συγκεκριμένο παιχνίδι. Παρότι ελάχιστοι θα επέλεγαν να στοιχηματίσουν στους απρόβλεπτους, ακατάτακτους και με μεγάλα σκαμπανεβάσματα σύνθεσης, απόδοσης και αυτοπεποίθησης Φούριας Ρόχας, εκείνοι ήταν που αγωνίστηκαν σαν να μην υπήρχε χθες και σαν το μόνο αύριο να ήταν ο τελικός της διοργάνωσης. Οχι μόνο αφαίρεσαν οξυγόνο από τους ως τότε δυναμικούς, με φαντασία και με λύσεις για κάθε κατάσταση Ατζούρι, αλλά και αποδείχθηκαν πιο φρέσκοι, πιο αξιόμαχοι και με μεγαλύτερη πίστη. Παρά τη λάθος έμπνευση του προπονητή να αφήσει έξω από το αρχικό σχήμα και τον Μοράτα – που, ειδικά τους Ιταλούς, τους έχει την τσέπη – και τον Μορένο – που τον αισθάνεται κάθε άμυνα -, οι Ισπανοί έκαναν περισσότερες φάσεις, τόσο πριν δεχτούν το ωραίο αλλά κόντρα στη ροή γκολ του παιδιού της Εκκλησίας όσο και μετά. Και στον κανονικό αγώνα και στην παράταση ήταν, ας το πούμε έτσι, ισάξια ανώτεροι. Παρ’ όλα αυτά, το ότι στον τελικό προκρίθηκε η Ιταλία δεν ξαφνιάζει. Γιατί άντεξε, και η αντοχή είναι η υπ’ αριθμόν ένα αρετή, στη ζωή και στην μπάλα. Αλλά και γιατί τα πέναλτι είναι ρώσικη ρουλέτα και η Τύχη κάτι χρωστούσε στους Ιταλούς, επειδή έπαιξαν σταθερά καλά κι έδειξαν ένα άλλο πρόσωπο – της ομάδας και της χώρας – σε μια πολύ αντίξοη συγκυρία. Βέβαια και για την Ισπανία θα μπορούσαν να ισχύουν περίπου τα ίδια, κάτι που, για πολλοστή φορά, αποδεικνύει ότι στον αθλητισμό δεν υπάρχει ούτε δικαιοσύνη ούτε σταθερό έδαφος για πρόβλεψη. Ο ίδιος παράγοντας που επιβράβευσε τους Ιταλούς αδίκησε τους Ισπανούς κι έπαιξε σκληρό παιχνίδι στον παίκτη που ισοφάρισε και πήγε να γίνει ήρωας, αλλά λίγο αργότερα έχασε το τελευταίο πέναλτι και ξανάγινε αποδιοπομπαίος τράγος.

Τη μέρα του αγώνα ανακοινωνόταν επισήμως ότι οι αριθμοί των κρουσμάτων ξαναπήραν την ανηφόρα στην Ισπανία, ιδίως μεταξύ των ανεμβολίαστων νέων. Νέα ήταν, αντικειμενικά και από κάθε άποψη, η Εθνική Ισπανίας στο Euro της πανδημίας και το μόνο εμβόλιο που, τελικά, της έλειψε ήταν αυτό που μοιράζει, με τα δικά της κριτήρια, η θεά Τύχη.