Διχασμός

Οταν ακούω ότι η κυβέρνηση διχάζει για τα εμβόλια με πιάνουν τα γέλια. Διότι έχω ένα ωραίο παράδειγμα διχασμού.

Ακριβώς πριν από έξι χρόνια μια κυβέρνηση ανίδεων που έλεγε «Μνημόνιο; Forget it!» («Η Αυγή», 27/6/2015), «Τέλος τα Μνημόνια» κι άλλα εθνικοπατριωτικά, τα έκανε σαν τα μούτρα της και τα βρήκε μπαστούνια με την ΕΕ που δεν είχε την ίδια άποψη.

Αντί λοιπόν να ξεμπερδέψει με τα μπαστούνια, έκανε δημοψήφισμα μέσα σε μία εβδομάδα με ένα ακατάληπτο ερώτημα στα αγγλικά, το οποίο δεν πληρούσε καμία συνταγματική προϋπόθεση.

Εκλεισε τις τράπεζες, έβριζε τα κανάλια, απειλούσε τις εφημερίδες, λοιδορούσε τους αντίθετους και τελικά κέρδισε το δημοψήφισμα με 61,31%. Αυτό ονομάζεται διχασμός.

Και μάλιστα τζάμπα διχασμός.

Διότι επειδή ο Θεός αγαπάει και τους νοικοκύρηδες, πριν προλάβουν να κλείσουν οι κάλπες, οι πρωταγωνιστές του διχασμού συνθηκολόγησαν. Λογικό. Ακόμα και σε ζητήματα διχασμού, τα μεταξωτά βρακιά έχουν κάποιες απαιτήσεις. Κρίμα τα καλαματιανά στο Σύνταγμα. Ποτέ άλλοτε τόσοι λίγοι δεν κορόιδεψαν τόσους πολλούς αλλά για τόσο λίγο.

Συνεπώς για ποιον διχασμό μιλούμε σήμερα;

Τον διχασμό μεταξύ εμβολιασμένων κι ανεμβολίαστων; Μεταξύ μεθυσμένων και ξεμέθυστων; Μεταξύ κανονικών και ψεκασμένων; Μεταξύ υγιών και παραφρόνων;

Διότι όλα αυτά είναι μικροί διχασμοί. Αλλά όπως δεν επιτρέπεται στον μεθυσμένο να οδηγεί αυτοκίνητο διότι κινδυνεύει η οδική ασφάλεια, έτσι δεν καταλαβαίνω για ποιον λόγο ο αντι-εμβολιαστής θα κυκλοφορεί ανεμπόδιστα όταν απειλείται η δημόσια υγεία.

Κι έχεις τους ακόμη πιο άσχετους να σου λένε «ούτε διχασμός, ούτε εκβιασμός, ούτε δωροδοκία» (Κ. Νοτοπούλου, 4/7) κι ότι «χρειάζεται πειθώ, κι όχι εκφοβισμός» (Ο. Κεφαλογιάννη, 5/7).

Δηλαδή τι μεγαλύτερη πειθώ χρειάζεται από τέσσερα εκατομμύρια νεκρούς; Κι αν ένας στόκος δεν έχει πειστεί από τόσους νεκρούς εδώ και ενάμιση χρόνο από ποιον θα πειστεί; Από τον Φίλη ή τον Πολάκη;

Διότι ακόμη κι αν δεχτώ ότι είναι υπερβολική η διατύπωση του Μητσοτάκη για «υγειονομικό σαμποτάζ (…) από κόμματα της αντιπολίτευσης ξεκινώντας από την αξιωματική αντιπολίτευση» («Η Καθημερινή», 4/7) θα πρέπει να ομολογήσω ότι δεν βλέπω και καμία ιδιαίτερη πρεμούρα τους να εμβολιαστεί ο κόσμος.

Αντιθέτως τους ακούω να μιλούν συνεχώς για «αποτυχία των εμβολιασμών»!

Υποψιάζομαι λοιπόν πως όταν συζητούμε για διχασμό δεν εννοούμε το ίδιο πράγμα. Κι άλλωστε κανείς οδηγός (μεθυσμένος ή ξεμέθυστος) δεν θα έλεγε ποτέ ότι «πρέπει να στρίψουμε αριστερά για να κερδίσουμε το κέντρο» (Αλ. Τσίπρας, 4/7).

Διότι αν στρίψεις αριστερά ψάχνοντας το κέντρο, το πιθανότερο είναι να στουκάρεις στο αυτοκίνητο που έρχεται από την αντίθετη λωρίδα!