Οι Ερινύες του ΣΥΡΙΖΑ

Αυτά που συμβαίνουν στο κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης δεν είναι παράδοξα. Αντίθετα, είναι τυπικές καταστάσεις για κόμμα που κυβέρνησε και μετά βρέθηκε σε αυτή τη θέση. Εκείνο που δίνει ιδιαιτερότητα στις εσωτερικές συγκρούσεις του ΣΥΡΙΖΑ είναι το μέγα πρόβλημα ταυτότητας που ανακύπτει όταν έρχονται στην επιφάνεια. Γιατί μπορεί η εξουσία να είναι συγκολλητική ακόμα και για τα πιο ετερόκλητα στοιχεία, όμως η αντιπολίτευση κάνει το ακριβώς αντίθετο: τους δίνει χαρακτήρα αχταρμά που δεν μαζεύεται με τίποτα. Δηλαδή, τον πραγματικό τους χαρακτήρα. Που όταν εκδηλωθεί, γίνεται… λαϊκή απογευματινή. Και τελικά, στην πράξη, στην Κουμουνδούρου το μόνο που καταφέρνουν είναι να εγγυώνται με όλες τους τις δυνάμεις ότι θα προστατεύσουν και θα κρατήσουν αλώβητη την πολιτική ηγεμονία του Μητσοτάκη – όπως και να το δει κανείς, είναι, αυτή τη στιγμή, οι καλύτεροί του φίλοι. Σε τέτοιον βαθμό που έχουν φτάσει να εξουδετερώσουν ακόμα και το «πλεονέκτημά» τους για τις πρώτες επόμενες εκλογές με απλή αναλογική. Αν συνεχίσουν έτσι, μπορεί να μη χρειαστούν πραγματικά και δεύτερες, αμέσως μετά, με τον νέο νόμο…

Το να έχει ένα μικρό κόμμα πρόβλημα ταυτότητας δεν έχει και μεγάλη σημασία. Οταν όμως αυτό συμβαίνει σε κόμματα εξουσίας, έχει. Και μάλιστα μεγάλη. Ο Τσίπρας, που έχει αντιμετωπίσει αυτό το πρόβλημα ξανά στο παρελθόν, τώρα το ζει με εντελώς διαφορετικό τρόπο: άλλο να συμβαίνει, να είσαι στην Ηρώδου Αττικού και όλοι να σε τρέμουν και άλλο να κάθεσαι στο ίδιο δωμάτιο μαζί τους στην Κουμουνδούρου και να πρέπει να τους υποστείς να σου λένε όσα σου λένε, όπως έγινε προχθές με τη συνεδρίασή τους για την οικονομική ενίσχυση στη Fraport. Ο πάλαι ποτέ ηγέτης του «Γκόου χομ, μάνταμ Μέρκελ» έχει τώρα μεταλλαχθεί σε αυτόκλητο φανατικό υποστηρικτή του αιτήματος της γερμανικής εταιρείας για γενναία ελληνική κρατική ενίσχυση πολλών εκατομμυρίων και υπερασπίστηκε τη νομοθέτησή της με μεγαλύτερη ζέση απ’ ό,τι η ίδια η κυβέρνηση – που όμως τουλάχιστον δεν είπε ποτέ «γκόου χομ»… Αλλά κάποιοι δικοί του, που δεν τον φοβούνται πια και τόσο, έχουν άλλη γνώμη – και όταν έχεις πει τα πάντα, από το άσπρο μέχρι το μαύρο, είναι εύκολο πια να σε βραχυκυκλώσουν… Και αν αυτό είναι ένα δείγμα κρίσης, υπάρχει και το άλλο, που ίσως είναι ακόμα χειρότερο: άντε να σταυρώσεις σοβαρό ψηφοφόρο σήμερα, μετά τα όσα έχουν συμβεί σε όλον τον πλανήτη, όταν έχεις κεντρικά στελέχη που γλυκοκοιτάζουν το… «κίνημα» των αντιεμβολιαστών. Αλλά και πάλι ο Τσίπρας είναι περικυκλωμένος – από τον ίδιο του τον εαυτό: εκείνος είναι που εξέθρεψε αυτό το ακραίο τραμπουκολαϊκιστικό φαινόμενο όσο τον βόλευε. Και τώρα αδυνατεί να το μαζέψει.

Με όλα αυτά, ο ΣΥΡΙΖΑ βρίσκεται σήμερα στο χειρότερο σημείο της μετακυβερνητικής περιόδου του. Και δεν δείχνει σημάδια ανάκαμψης. Δεν μπορεί να πείσει, δεν μπορεί να κρύψει τις αντιφάσεις του, δεν είναι σε θέση να καλύψει τις βαριές δομικές αδυναμίες του και, κυρίως, δεν μπορεί να απαλλαγεί από τις Ερινύες του παρελθόντος του που έχουν ξυπνήσει και τον κυνηγούν ανελέητα. Δεν μπορεί να πείσει ούτε τους πολύ δικούς του. Και, ασφαλώς, πολύ μεγάλο μέρος του «κεντρώου» κομματιού της κοινής γνώμης, που αυτό είναι ο στόχος και η ελπίδα του πια, σκέφτεται έντρομο το τι θα είχε συμβεί στην Ελλάδα τον τελευταίο ενάμιση χρόνο αν αυτός ο αχταρμάς ήταν στην εξουσία την ώρα της επέλασης της πανδημίας. Ενα μόνο παράδειγμα αρκεί, αν και είναι το ελάχιστο: αν, όλον αυτόν τον καιρό, είχαμε έναν Πολάκη στο υπουργείο Υγείας. Οπως τον είχαμε πριν…