Το #Freedom_Pass και η νέα γενιά

Η Zoe είναι πεντέμισι ετών. Στο ιατρείο η μαμά της υποσχόταν πως μετά το εμβόλιο μηνιγγίτιδας θα της πάρει παγωτό. Τότε η γιατρός τής είπε χαμογελώντας: «Μα τι παγωτό λέει η μαμά; Η Zoe είναι μεγάλο κορίτσι, ξέρει ότι κάνουμε το εμβόλιο για το καλό μας». Την ιστορία μού διηγήθηκε πριν από λίγες μέρες η μαμά της Zoe και ξαδέρφη μου και τη θυμήθηκα όταν άκουσα τις ανακοινώσεις για το κουπόνι 150 ευρώ το οποίο θα λαμβάνουν οι νέοι 18-25 ετών που θα κάνουν το εμβόλιο του κορωνοϊού. Δεν ξέρω γιατί άτομα ηλικίας στην οποία κρίνονται ικανά να ψηφίσουν και να αποφασίσουν για την τύχη της χώρας κρίνονται ανίκανα να αντιληφθούν ό,τι ένα πεντάχρονο, αλλά το δέλεαρ των 150 ευρώ μού έφερε στο μυαλό εκείνο το παγωτό. Τα τελευταία χρόνια έγινε μεγάλη συζήτηση για τη γενιά των σημερινών τριαντάρηδων- σαραντάρηδων. Είναι η πρώτη γενιά της Μεταπολίτευσης που θα ζήσει χειρότερα από τους γονείς της και δεν απογειώθηκε ποτέ. Μεγάλωσαν στη φούσκα, όμως τα μνημόνια και η κρίση στη χρυσή τους δεκαετία τούς τσάκισαν. Στην ηλικία που έπρεπε να κάνουν το πέταγμα έφαγαν χαστούκι. Ταυτόχρονα, οι δυσκολίες τους εργαλειοποίηθηκαν πολιτικά, με αποτέλεσμα να αποσταθεροποιηθούν πλήρως. Ακουγαν διαρκώς ότι «τους κλέβουν τα όνειρα» και πως «τους κατέστρεψαν το μέλλον». Τώρα που οι μύθοι κατέρρευσαν, δειλά προσπαθούν να ορθοποδήσουν. Ολα αυτά τα χρόνια λοιπόν σκεφτόμουν πως η ελπίδα ήταν η επόμενη γενιά. Των σημερινών εικοσάρηδων. Γεννήθηκαν μετά το 2000, επομένως μεγάλωναν στην Ελλάδα της κρίσης. Δεν πίστεψαν ότι υπάρχουν εύκολες λύσεις, ούτε δωρεάν γεύμα. Το κουπόνι για να εμβολιαστούν τους αντιμετωπίζει με νοοτροπία προηγούμενων δεκαετιών. Το κράτος – δηλαδή ο φορολογούμενος – θα πληρώσει μπας και προστατεύσουν τον εαυτό τους.

Οι «έξυπνοι νέοι», που «βάζουν τα γυαλιά στους προηγούμενους», αντιμετωπίζονται ως ειδικής κατηγορίας πολίτες που πρέπει να τους τάξουν παγωτό για να ασκήσουν το δικαίωμά τους ως άτομα και να ανταποκριθούν στην υποχρέωσή τους ως πολίτες. Οσον αφορά βέβαια την κριτική της αντιπολίτευσης περί «εξαγοράς», ως συνήθως ήταν στη λάθος κατεύθυνση. Αυτή τη φορά ίσως και λίγο κωμική. Αν σκεφτεί κανείς ότι διατυπώθηκε από κάποιους που μοίραζαν επιδόματα σχεδόν πάνω από την κάλπη.