Ζουν ανάμεσά μας

Λίγο καιρό πριν πεθάνει, ο μέγας φυσικός Στίβεν Χόκινγκ είχε απευθύνει μία αγωνιώδη έκκληση στην ανθρωπότητα: να μην προσπαθεί να επικοινωνήσει με εξωγήινα όντα. Γιατί, αν υπάρχουν, το πιο πιθανό είναι να εμφανιστούν με πολύ επιθετικές διαθέσεις. Τώρα, οι Ηνωμένες Πολιτείες κάνουν ένα βήμα προς την απάντηση του ερωτήματος: τελικά, υπάρχουν ή όχι; Η έκθεση των αμερικανικών υπηρεσιών προς το Κογκρέσο που δημοσιοποιήθηκε προχθές προσπαθεί να κρατήσει μία ισορροπία: δεν θέλει να πει κατηγορηματικά ότι υπάρχουν, αλλά αναφέρει γύρω στα 140 περιστατικά αμερικανικών καταγραφών που δεν εξηγούνται με γήινους όρους. Ούτε τεχνολογικούς, ούτε φυσικούς, ούτε με οτιδήποτε άλλο γνωρίζουμε. Ουσιαστικά, δίνει την απάντηση.

Ομως, όσο σπουδαίος κι αν ήταν ο Χόκινγκ και όσο σημαντική αυτή η έκθεση, που θα τροφοδοτήσει διάφορες θεωρίες για πολύ καιρό, εμείς εδώ δεν τα έχουμε ανάγκη όλα αυτά για να πιστοποιήσουμε κάτι που ήδη γνωρίζουμε: ναι, υπάρχουν. Και, δυστυχώς, ζουν ανάμεσά μας. Και δεν είναι μόνον επιθετικοί, αλλά είναι και άθλιοι. Και χτυπάνε όπου κι όποτε βρουν. Γιατί τι άλλη επιστημονική απόδειξη απαιτείται για την ύπαρξη ανθρωπόμορφων όντων που όμως δεν υπακούν στους ανθρώπινους και τους φυσικούς ή και τους θείους, αν υπάρχουν, νόμους, από το να ακούς τις τελευταίες ημέρες «ανθρώπους» να υπερασπίζονται αιμοσταγείς δολοφόνους, όπως συμβαίνει εσχάτως με την τραγωδία των Γλυκών Νερών; Πώς είναι δυνατόν να ανήκουν στο ανθρώπινο είδος και όχι σε κάτι άλλο, σκοτεινό και απόκοσμο, πρόσωπα που για λίγη δημοσιότητα, για να κάνουν εντύπωση, για να ακουστεί το όνομά τους, μπορούν να προσβάλλουν με τέτοιο τρόπο την ύπαρξη; Πόσο πιο κάτω μπορεί να φτάσει κανείς; Το μόνο χειρότερο από αυτούς, είναι οι ίδιοι οι εγκληματίες, τους οποίους αδιάντροπα υπερασπίζονται. Ή μήπως υπάρχει και κάτι, ίσως ακόμα χειρότερο; Ισως υπάρχει: το ότι τέτοια πρόσωπα διαθέτουν «κοινό». Οτι υπάρχουν άλλοι άνθρωποι που διαβάζουν αυτά που γράφουν, ακούν αυτά που λένε, τους θεωρούν «κάτι», ενώ στην πραγματικότητα συνιστούν την επιτομή του τίποτα. Και από εκεί είναι που αντλούν τη «δύναμή» τους. Αυτό τους δίνει το έρεισμα να μπορούν να καταλαμβάνουν τον έστω λίγο χρόνο και χώρο δημοσιότητας που τους εξασφαλίζει το κοινό τους και που τους επιτρέπει να το «αξιοποιούν» προκαλώντας με αυτόν τον τρόπο τόσο βαθιά μία ολόκληρη κοινωνία. Ομως, αυτή τους έχει δώσει το δικαίωμα να το κάνουν. Αυτή τους έφερε στο σημείο να εκφέρουν δημόσιο λόγο ο οποίος να απασχολεί τόσο πολύ τόσο πολλούς με τόσο χαμερπή τρόπο.

Λόγο, δημόσιο ή ιδιωτικό, μπορεί και πρέπει να έχει ο καθένας. Ουδείς πρέπει να σκέφτεται ποτέ να τον στερήσει, ό,τι κι αν αυτός ο λόγος εκφράζει ή περιέχει. Γιατί τότε ένα υπέρτερο αγαθό, η ελευθερία, τίθεται σε κίνδυνο. Αλλο όμως αυτό και άλλο τέτοιου είδους «απόψεις» σκουπίδια να καταλαμβάνουν χώρο στον δημόσιο διάλογο. Να είναι σε θέση να πυροδοτήσουν συζήτηση και μάλιστα τέτοιας έκτασης και επιπέδου σε μία κοινωνία. Αυτό δεν πολεμιέται με το να θελήσει κανείς να επιβάλει λογοκρισία – ούτε τη νομιμοποίηση, ούτε το δικαίωμα έχει κανείς να το κάνει. Πολεμιέται όμως όταν η κοινωνία αντιληφθεί ότι έχει ευθύνη για ένα τέτοιο κατάντημα. Γιατί το να αναγνωρίζει αξιακά τέτοιους ανθρώπους και να τους δίνει τον χώρο να μιλούν σαν να έχει αυτό κάποια ευρύτερη αξία, είναι ευθύνη της κοινωνίας. Οχι δική τους. Αυτοί, τη δουλειά τους κάνουν. Ας κάνει και η κοινωνία τη δική της. Και ας μην αφήνει άλλο τη φτήνια και τη σαπίλα να σηκώνουν ανάστημα και να παίζουν ρόλο. Δική της είναι η ευθύνη.