Οι ιερείς οφείλουν να μελετούν και να καταρτίζονται

Λέγουν πολλοί πως οι τοίχοι του σπιτιού του ιερέα πρέπει να είναι γυάλινοι, υπονοώντας πως, η ζωή του ιερέα πρέπει να είναι τόσο καθαρή που να μην έχει τίποτα μεμπτό να κρύψει.

Σήμερα μετά τα θλιβερά γεγονότα στον χώρο της Εκκλησίας πρέπει να στραφούμε στους Αγίους της Εκκλησίας για να δούμε ποια είναι η γνώμη τους για τον ρόλο του ιερέα.

Επειδή είναι μεγάλη η αξία και η τιμή της  Ιερωσύνης απαιτείται μεγάλη προσοχή και σεβασμός από εκείνους που επιθυμούν να την λάβουν. Ο άγιος Συμεών Θεσσαλονίκης είναι κατηγορηματικός όχι μόνο γι’ αυτούς που πρόκειται να προσέλθουν στην Ιερωσύνη αλλά και για εκείνους που ήδη την έχουν λάβει. Ως ουσιώδες προσόν θεωρεί την καθαρότητα βίου η οποία ακολουθείται από την ορθόδοξη πίστη: «Πᾶσι µέν ἐφεῖται, καθαροῦ µόνον βίου ἐπειληµµένοις, ἐν ὀρθοδόξῳ τῆ πίστει, …». Οι κληρικοί είναι απαραίτητο να ζουν αξίως της ιερατικής τους ιδιότητας. Οφείλουν να στολίζουν τις ψυχές τους, µε ευλάβεια και σωφροσύνη, όπως ακριβώς φροντίζουν για τα ιερά σκεύη και κοσµούν το ιερό θυσιαστήριο  αποφεύγοντας οτιδήποτε  αµαυρώνει το σεβάσµιο σχήµα της Ιερωσύνης. Ταυτόχρονα οφείλουν να µελετούν και να καταρτίζονται «ἐπεί καί ἀναγκαῖον … τά περί τῶν θείων τελετῶν τούς λόγους εἰδέναι, … οἵων κατηξιώθηµεν δωρηµάτων εὐγνώµονες δοῦλοι περί τόν εὐεργέτην τυγχάνωµεν καί τοῦ θείου ἔργου αὐτοῦ ὅση δύναµις ἐπιµελούµεθα» διότι διαφορετικά και οι ίδιοι δεν θα μπορούν να αντεπεξέλθουν με ευδόκιμο τρόπο στα καθήκοντά τους. Οφείλουν να επιτελούν  τα καθήκοντά τους ταπεινά και όχι με πνεύμα κενοδοξίας και επιδείξεως. Να είναι υποδείγματα αρετής οδηγώντας το ποίμνιο στον δρόμο της αρετής και της αγιότητας.

Ο άγιος Συμεών επισημαίνει  άτι υπάρχουν πράγματι  κληρικοί που φέρουν αναξίως τη χάρη της Ιερωσύνης. Ακολουθώντας τον ιερό Χρυσόστομο, υποστηρίζει ότι «οὐ πάντας µέν χειροτονεῖ τό Πνεῦµα τό ἅγιον, διά πάντων δέ ἐνεργεῖ». Ο Θεός δηλαδή µολονότι δεν επιδοκιµάζει τη χειροτονία τους, παρά ταύτα ενεργεί και διά µέσου αυτών για να µη µαταιωθεί η σωτηρία των ανθρώπων, «διά τό σωθῆναι τόν λαόν» («Πάντας µέν ὁ Θεός οὐ χειροτονεῖ, διά πάντων δέ ἐνεργεῖ, εἰ καί αὐτοί εἶεν ἀνάξιοι, διά τό σωθῆναι τόν λαόν»).

Το ερώτημα που ίσως γεννηθεί σε ορισμένους είναι εάν ένας ιερέας με τόσες προκλήσεις και πειρασμούς στη σύγχρονη εποχή μπορεί να ανταποκριθεί στις πνευματικές προϋποθέσεις που θέτουν οι Πατέρες μας. Δεν χρειάζεται να επικαλεστούμε θεωρητικά επιχειρήματα αλλά θα αρκεστούμε σε ορισμένα πρακτικά παραδείγματα. Ιερείς που έζησαν και εκοιμήθησαν, όχι πριν από αιώνες αλλά πριν από λίγα χρόνια,  όπως ο άγιος Πορφύριος ο Καυσοκαλυβίτης και ο άγιος Ιερώνυμος ο Σιμωνοπετρίτης οι οποίοι για πολλά έτη διακόνησαν μέσα στον θόρυβο και τις προκλήσεις της μεγαλούπολης της Αθήνας, ο άγιος Εφραίμ ο Κατουνακιώτης, ο άγιος Ιάκωβος ο εν Ευβοία, ο άγιος Σωφρόνιος του Εσσεξ, αλλά και λίγο παλαιότερα, όπως ο άγιος Γεώργιος Καρσλίδης, ο άγιος Νικόλαος ο Πλανάς, ο άγιος Παναγής ο Μπασιάς, ο άγιος Σάββας ο εν Καλύμνω, αλλά και αναρίθμητοι άλλοι χαρισματικοί ιερείς, φανεροί και αφανείς, έγγαμοι και άγαμοι, επορεύθησαν τον δρόμο της αγιότητας. Φωτίζουν και όλους τους σύγχρονους ιερείς ώστε να ακολουθήσουν αυτήν την οδό. Την οδό της ταπεινώσεως και της ανιδιοτελούς αγάπης. Μας λέγουν ότι ναι, είναι δυνατόν και στην εποχή μας, ο ιερέας να ανταποκριθεί στην υψηλή του κλίση, δηλαδή να δείχνει στον κόσμο, λόγω και έργω, την ορθή πορεία και τον προορισμό του που είναι η επίτευξη της αγιότητας και η ομοίωση με τον Θεό.

Ο πρωτοπρεσβύτερος Γεώργιος Σελλής είναι πρόεδρος του Ιερού Συνδέσμου Κληρικών Ελλάδος (ΙΣΚΕ)