Δημόσια βίτσια, ιδιωτικές αρετές

Διαβάζω τον τελευταίο καιρό τις πολιτικές και στρατιωτικές περιπέτειες της Ελλάδας από την αρχή του 20ού αιώνα έως τη Μικρασιατική Καταστροφή. Μια εποχή συμπυκνωμένης Ιστορίας με αγώνες, κινήματα, τέσσερις πολέμους (Πρώτος και Δεύτερος Βαλκανικός, Πρώτος Παγκόσμιος, Μικρασιατική Εκστρατεία), συνθήκες, παρασυνθήκες και τον μεγαλύτερο εθνικό διχασμό – μετά τον Εμφύλιο. Οι πηγές μου μάλιστα είναι πολλές και όχι όλες αμιγώς ιστορικές. Δηλαδή, από δημοσιεύματα και ντοκουμέντα έως το πώς καταγράφηκε αυτή η περίοδος στη μυθιστοριογραφία.

Δεν θυμάμαι να διάβασα και πολλά ή μάλλον δεν διάβασα σχεδόν τίποτα για την ιδιωτική ζωή των ανδρών που διαμόρφωσαν τα γεγονότα εκείνης της εποχής. Για τον Βενιζέλο, τον Πλαστήρα, τον Γούναρη, τον Γονατά. Ακόμη και για τον ονειροπόλο Ιωνα Δραγούμη που είχε ερωτική σχέση με την, παντρεμένη, Πηνελόπη Δέλτα και τη Μαρίκα Κοτοπούλη ελάχιστες φορές οι πολιτικοί του αντίπαλοι αναφέρθηκαν με δημοσιεύματα σε αυτό το «σκάνδαλο». Πολύ περισσότερο, δεν ασχολιόταν κανείς με το πού πήγαιναν διακοπές.

Εδώ και μια, σχεδόν, εβδομάδα, το νούμερο ένα «πολιτικό θέμα» (και μακάρι να μπορούσα να βάλω πολλά περισσότερα εισαγωγικά) που έχει αναδειχθεί στο Διαδίκτυο είναι ότι το ζευγάρι των πρωτοκλασάτων στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ, η Εφη Αχτσιόγλου και ο Δημήτρης Τζανακόπουλος, πέρασαν το τριήμερο του Αγίου Πνεύματος στο πολυτελές resort Costa Navarino. Ε, και;

Δεν κατάλαβα πού είναι το κακό από τη στιγμή που οι αποδοχές τους τούς επιτρέπουν να πληρώσουν αυτήν την, ας την πούμε, εξτραβαγκάντσα; Πρόβλημα θα υπήρχε αν δεν πλήρωναν για τη διαμονή τους αφού «οι πολιτικοί, όσο είναι εν ενεργεία, δεν φιλοξενούνται ούτε καν σε σπίτια παλαιότερων φίλων τους», όπως λέει αποσυρθείς πρόσφατα πολιτικός. Δεν είναι το ίδιο δηλαδή με τις κρυφές διακοπές του Αλέξη Τσίπρα σε σκάφος εφοπλιστικής οικογένειας πριν από τρία χρόνια.

Οβιδιακές μεταμορφώσεις  

Το «πρόβλημα», μου λένε, είναι ότι αυτοί οι ίδιοι ή, τέλος πάντων, το κόμμα τους, όταν, πριν από δέκα, περίπου, χρόνια, χτιζόταν αυτή η σπουδαία τουριστική μονάδα, έκαναν τα πάντα για να σταματήσουν το έργο. Τότε δηλαδή που αυτοί «έχτιζαν» το κυβερνητικό τους μέλλον με το λαϊκίστικο δόγμα για το «γιαπί, το πηλοφόρι, το μυστρί». Ο,τι τι δηλαδή; Χρειαζόταν να δούμε την Εφη Αχτσιόγλου με φόντο το Costa Navarino για να καταλάβουμε ότι την «πλάνεψε η ντόλτσε βίτα, αυτό που λεν γλυκιά ζωή»; Δεν τη θυμόμαστε, όταν απειλούσε τους δανειστές, με τη σφιχτοδεμένη γκαμπαρντίνα σαν την Κατερίνα του Γιώργου Θαλάσση από τον «Μικρό Ηρωα» και πώς, μετά την υπουργοποίησή της, μεταλλάχθηκε σε Νικόλ Κίντμαν (παλιά, όταν ήταν ακόμη με τον Τομ Κρουζ, όχι μετά που άρχισε να ρίχνει βεντούζες); Εδώ άλλαξαν το αποτέλεσμα ενός δημοψηφίσματος, το ότι άλλαξε ο Τζανακόπουλος το ενοικιαζόμενο με μπανγκαλόου μας μάρανε;

Ιππείς

Στους «Ιππείς» του Αριστοφάνη σε σκηνοθεσία Κωνσταντίνου Ρήγου και μετάφραση Σωτήρη Κακίση, κάποια στιγμή ο χορός αναφέρεται σε πολιτικές φράσεις που έγιναν σλόγκαν και συνθήματα τα τελευταία χρόνια : «… Ουουουου! Δεν θέλω ουουου. Σεμνά και ταπεινά. Ε όχι και να πέσει η κυβέρνηση για ένα κωλόσπιτο! Σεμνά και ταπεινά παιδιά [….] Go back, go back Madame. Δεν διάβασα το μνημόνιο. Δεν πειράζει, θα το σκίσουμε! Δωσ’ τα όλα. Ετσι κι αλλιώς λεφτά υπάρχουν».

Ακούγοντας προχθές αποκομμένες αυτές τις φράσεις μέσα στο αρχαίο θέατρο της Επιδαύρου μου φάνηκαν τόσο μη σοβαρές. Και αναρωτιέμαι, όταν δεν έχουμε σοβαρά πολιτικά συνθήματα, όταν ασχολούμαστε με το πού έμειναν ένα τριήμερο δύο πρώην υπουργοί και, από την άλλη, κάθε πότε πάει στο πατρικό του σπίτι στα Χανιά ο Πρωθυπουργός, μήπως δεν έχουμε και σοβαρά προβλήματα; Ας πάω λοιπόν να συνεχίσω τη μελέτη μίας εποχής με, όντως, σοβαρά προβλήματα.