Καταστήματα υγειονομικού ενδιαφέροντος

Υπάρχει μια αμηχανία παγκοσμίως πώς να χειριστούν τους μη εμβολιασμένους. Οσο συνεχίζει να εξαπλώνεται η παραλλαγή Δέλτα του ιού, αυτή η αμηχανία αυξάνει καθώς παραμένει ορθάνοιχτο το ενδεχόμενο νέας καραντίνας. Στις ΗΠΑ στα εστιατόρια ήδη έχει ξεκινήσει ο διαχωρισμός των εμβολιασμένων από τους μη εμβολιασμένους. Στη Μεγάλη Βρετανία, όπου η παραλλαγή αναπτύσσεται παρά το γεγονός ότι μεγάλο μέρος του πληθυσμού έχει λάβει μια δόση του εμβολίου, η αντιμετώπιση είναι πιο ήπια, χωρίς διακρίσεις για την ώρα. Αντίθετα στη Ρωσία, ισχύει από χθες ολική απαγόρευση σε μη εμβολιασμένους να επισκέπτονται εστιατόρια ή μπαρ, προκειμένου να ενισχυθούν τα χαμηλά ποσοστά εμβολιασμού.

Στην Ελλάδα, ακόμα ζυγίζουμε την κατάσταση. Την Κυριακή το πρωί ένας σοβαρός άνθρωπος ο οποίος συνεχώς απευθύνει εκκλήσεις προσέλευσης στον εμβολιασμό, εκπρόσωπος των εστιατόρων, έθετε το ερώτημα: «Φανταστείτε να έρθει μια παρέα, με τους μισούς εμβολιασμένους και τους άλλους μισούς ανεμβολίαστους. Εγώ θα διώξω τους μισούς;». Η προφανής απάντηση για την πλειονότητα των Ελλήνων που έχουν ή προτίθεται να εμβολιαστούν, δεν ήταν προφανής για τον ίδιο. Ισως να μην είχε εντελώς άδικο. Δεν είναι εύκολο για όλες τις επιχειρήσεις εστίασης να ξεχωρίσουν τους εμβολιασμένους από τους μη εμβολιασμένους. Αλλά, από την άλλη, τι ήταν εύκολο από όσα πέρασαν τους τελευταίους 16 μήνες. Ποια ήταν η κανονικότητα. Οταν έκλεισαν για μήνες; Οταν ανοιγόκλεισαν; Οταν υπολειτούργησαν; Οταν πολλές επιχειρήσεις αναγκάστηκαν να κλείσουν; Κι όμως, οι περισσότερες επιχειρήσεις τα κατάφεραν. Τώρα που άνοιξαν ξανά και με τον κίνδυνο σε περίπτωση νέας έξαρσης των μεταλλάξεων του ιού να ξανακλείσουν, μήπως πρέπει να συνεχίσουν να σκέφτονται αντισυμβατικά; Μήπως πρέπει να κοιτούν τη «μεγάλη εικόνα», ώστε οι ίδιοι οι επιχειρηματίες της εστίασης, ως υπεύθυνοι χώρων συνάθροισης, να προστατέψουν τις επιχειρήσεις τους κρατώντας ανοικτή την οικονομία. Οι αποφάσεις δεν είναι εύκολες. Ο κίνδυνος μερικού ή τοπικού lockdown δεν μπορεί να αποκλειστεί. Οι ίδιοι, οι επιχειρηματίες της εστίασης, θα πρέπει να επιλέξουν. Θα προστατέψουν τους εμβολιασμένους πελάτες τους; Θα προστατέψουν την υγεία του προσωπικού τους που καθημερινά εκτίθεται σε ανεμβολίαστους συμπολίτες μας που – όπως επιτρέπεται – χωρίς μάσκα τρώνε και παραγγέλνουν; Προφανώς και χρειάζονται λεπτοί χειρισμοί. Η δε πρόταση των Covid-free εστιατορίων δεν είναι λύση. Σκεφτείτε απλά ότι αν υπάρχουν εστιατόρια Covid-free, αυτόματα όσα δεν είναι, θα θεωρούνται εστιατόρια Covid. Αρα οι χειρισμοί πρέπει να είναι προσεκτικοί, αλλά οι αποφάσεις οριζόντιες και είναι ευθύνη του κλάδου να τις εφαρμόσει.

Αλλωστε μιλάμε για έναν κλάδο που το δημόσιο αποκαλεί τις επιχειρήσεις του «υγειονομικού ενδιαφέροντος». Τι σόι… υγειονομικό είναι το ενδιαφέρον που δείχνουν οι εν λόγω επιχειρήσεις για τους πελάτες τους που θέλουν να παραμείνουν υγιείς, αν δεν φροντίσουν να τις επισκέπτονται και να φεύγουν υγιείς. Είναι καθήκον των επιχειρήσεων, αλλά είναι και του κράτους. Με όρους δημοψηφίσματος (είμαστε κοντά στην επέτειο του 2015) όποιος έχει ή σχεδιάζει να εμβολιαστεί έχει «ψηφίσει» υπέρ της προσωπικής του υγείας, αλλά και υπέρ της υγείας της κοινωνίας. Υπέρ μιας κοινωνίας εμβολιασμένων και ασφαλών πολιτών. Με τα σημερινά δεδομένα, σύντομα οι εμβολιασμένοι θα είναι η πλειοψηφία. Τουλάχιστον αυτή τη φορά δεν πρέπει να δημιουργήσουμε μια νέα γενιά εξαπατημένων πολιτών…