«Η Κεντροαριστερά δεν είναι μόνο εθνική υπόθεση…»

Η Κεντροαριστερά επιδιώκεται να κατοχυρωθεί ως ιδιοκτησιακό καθεστώς, με όποιο όνομα μπει πρώτο στη «μαρκίζα». Υπάρχει άγχος, αγωνία για την απόκτηση ή και για τη διατήρηση της σημειολογίας του χώρου και του ονόματός του.

Ο διευρυμένος κοινωνικός αυτός χώρος αναδείχτηκε ιστορικά, ως εκείνου των μη προνομιούχων και σταδιακά εξελίχθηκαν με την  κοινωνική τους διαστρωμάτωση σε μικρομεσαίους  και μεσαίους, σύμφωνα με την παραγωγική και οικονομική πορεία της χώρας αλλά και των αντίστοιχων ευρωπαϊκών και διεθνών εξελίξεων.

Μετά τη μακροχρόνια κρίση, δημοσιονομική, προσφυγική, μεταναστευτική, πανδημική και κλιματική, η κοινωνική διαστρωμάτωση που προσδιόριζε και το εκλογικό σώμα των προοδευτικών, σοσιαλιστικών κομμάτων, έχει ανατραπεί, έχει διασπαστεί. Ο πολιτικός αυτός χώρος, σε εθνικό και ευρωπαϊκό επίπεδο, υπέστη όλες τις συνέπειες των απανωτών κρίσεων.

Στην πραγματικότητα ήταν μια μεθοδευμένη εξέλιξη κρίσης του περιφερειακού συστήματος παραγωγής και η οποία θα συνοδευόταν σε επόμενη φάση από μια αναδιάταξη των κέντρων αποφάσεων. Αυτών της οικονομικής διανομής και πολιτικής εξουσίας. Φάνηκε άλλωστε από την εκρηκτική παρουσία, δυνάμεων και πολιτικών συμπεριφορών μέσα στα ίδια τα μητροπολιτικά κέντρα παραγωγής. Εθνοκεντρικών εκφράσεων και πρακτικών, τύπου «Τραμπ». Ταυτόχρονα δε γινόταν συρρίκνωση του περιφερειακού συστήματος, όπως εκείνου της ομοσπονδοποίησης της ΕΕ.

Σήμερα με τις πολιτικές που προτάσσονται από τις ΗΠΑ κυρίως με την ενίσχυση του ρόλου του κράτους και την αναδιανομή των κεφαλαίων, προδιαγράφεται  μια νέα ατζέντα διεθνούς διαλόγου και συμφωνιών. Ατζέντα που μεταξύ των άλλων αμφισβητεί το μέχρι σήμερα «γερμανοτραφές» μοντέλο ευρωπαϊκής  διακυβέρνησης.

Ο πολιτικός μετασχηματισμός ακολουθεί  πάντα τον παραγωγικό και κοινωνικό. Ο παραγωγικός σχεδιασμός και η νέα περιφερειοποίησή  του, θα κληθούν να αντιμετωπίσουν νέες προκλήσεις. Των κλιματικών αλλαγών, του ενεργειακού και ψηφιακού μετασχηματισμού, της ενεργειακής δημοκρατίας, της προσβασιμότητας των πολιτών στην ανάπτυξη και αναδιανομή. Των αλλαγών στον ρόλο του κράτους και του χρηματοπιστωτικού συστήματος μετά την πανδημική κρίση. Οι τίτλοι των ζητημάτων αυτών είναι κοινοί. Οι «αποδέκτες» αλλάζουν ανάλογα με την ιδεολογική προσέγγιση. Και ναι, υπάρχουν διαφορές. Η ριζοσπαστικοποίηση της κοινωνίας δεν έχει ακόμη φανεί. Τα περιορισμένα κυβερνητικά αντίμετρα και αντισταθμίσεις δεν μπορούν να ισοσκελίσουν τις κοινωνικές και εργασιακές ανακατατάξεις.

Απαιτείται οι προοδευτικές δυνάμεις να προβλέψουν και να προτάξουν νέες  χρηματοπιστωτικές, αναπτυξιακές και παραγωγικές πολιτικές, να επαναπροσδιορίσουν τον ρόλο του κράτους πρόνοιας. Με καθαρό πολιτικό λόγο. Οχι με περιφραστικές και μίζερες παρεμβάσεις. Οχι με υπογειοποίηση σεναρίων και fake news. Οχι με κοινοβουλευτικά λογοπαίγνια που προσβάλλουν τον δημοκρατικό θεσμό και αναμοχλεύουν μνήμες που συγκλόνισαν τη χώρα. Οχι με προσχηματικό διπολισμό.

Προφανώς και υπάρχει αγωνία για τα εκλογικά αποτελέσματα και την επομένη μέρα διακυβέρνησης. Από όλα τα κόμματα. Η ηγεμονία όμως ενός κόμματος δεν μπορεί να βασίζεται στη λογική «ο θάνατός σου, η ζωή μου», στη φοβικότητα αλλά και στην αλαζονεία.

Το ΠΑΣΟΚ ιστορικά σε όλες τις περιόδους της διακυβέρνησής του συνεργάστηκε με κόμματα, τάσεις, προσωπικότητες που είχαν να προσφέρουν. Δεν ήταν φοβικό. Δεν  απαξίωνε θεσμούς και ούτε τον ρόλο της κοινωνίας. Βρισκόταν πάντα μπροστά στις μεγάλες μεταρρυθμίσεις και εθνικές προκλήσεις.

Αυτό συνεχίζει να κάνει με την πολιτική του  συμπεριφορά και το σημερινό Κίνημα Αλλαγής.

Η Κατερίνα Μπατζελή είναι πρώην υπουργός, βουλευτής και ευρωβουλευτής ΠΑΣΟΚ