Απουσία στρατηγικής

Τι είναι ο ΣΥΡΙΖΑ; «Κυβερνητικός»; «Κεντρώος»; «Πασοκογενής»; Οχι! «Αριστερούλης»; Ισως! Το πρόβλημα, βρίσκεται στην κεντρική καθοδήγηση και, βεβαίως, στην αρχηγική ομάδα. Η ομάδα αυτή, ευρύτερη μέχρι τον Αύγουστο 2015, προσωπολατρική μετά την πενταετή διακυβέρνηση, ακόμη και μετά την ήττα του ’19, δεν έχει καταφέρει να «παίξει» τον Μητσοτάκη, την πλειοψηφία της ΝΔ, ούτε καν τη «Δεξιά».

Το δείχνουν όλες οι μετρήσεις της κοινής γνώμης. Η πιο πρόσφατη, της ALCO, την οποία λατρεύουν να αναφέρουν τα στελέχη της αντιπολίτευσης, έδωσε 13 μονάδες διαφορά στην πρόθεση ψήφου και 17 μονάδες στην προτίμηση για το πρόσωπο που πρέπει να κυβερνά τη χώρα. Οι διαφορές από τις προηγούμενες μετρήσεις, μικρές. Κάτι δεν πάει (καθόλου) καλά.

Είναι η απουσία στρατηγικής. Πού θέλει να πάει τη χώρα ο κ. Τσίπρας; Ούτε ο ίδιος – και προφανώς καθόλου όλοι εμείς – δεν θέλει να γυρίσει στην περίοδο διακυβέρνησής του. Είναι όμως ανεύθυνο να λες, όπως επαναλαμβάνουν τα στελέχη του, ότι «δεν τα κάναμε μόνοι μας», αλλά «μας υποχρέωσαν». Παιδαριώδες! Κανείς δεν σε υποχρεώνει να πας αντίθετα στη συνείδησή σου. Εριξαν τη χώρα στην παγίδα του Σόιμπλε, αντί να ζητήσουν από τον Μεϊμαράκη την από κοινού υποστήριξη ενός τεχνοκράτη πρωθυπουργού, όπως έκαναν οι Ιταλοί. Προσέτρεξαν στον μπουφόνο της «προεδρικής Δεξιάς», λες και υπήρχε εξαρχής έτοιμο σχέδιο. Το οποίο, βεβαίως, απέτυχε οικτρά.

Με αποτέλεσμα, η απουσία στρατηγικού «μπούσουλα» στην Κουμουνδούρου να γίνεται πασιφανής δια γυμνού οφθαλμού. Με τούτο δεδομένο, το αναπάντεχα καλό αποτέλεσμα στην κάλπη του ’19, ο κ. Τσίπρας υποχρεώνεται σε μια διαρκή υποχώρηση προς τις παραδοσιακές τοποθετήσεις της λαϊκίστικης Αριστεράς, με την ελπίδα ότι θα περιορίζει όσα – και είναι, φαίνεται, πολλά – στελέχη ανησυχούν από τον εισοδισμό των νεο-παπανδρεϊκών στελεχών.

Η ασάφεια οδηγεί στη δημοσκοπική κατάρρευση. Αναμενόμενο: όταν μέσα σε δύο μέρες, στην κορύφωση της πανδημικής κρίσης, καλείς σε 31 πορείες (13 και 14 Μαρτίου), όταν συμμετέχεις στην πρώτη γραμμή σε 632 συγκεντρώσεις (1/2-19/3), οι περισσότερες για τον Κουφοντίνα και οι υπόλοιπες για την «αστυνομοκρατία», είναι σαν να βροντοφωνάζεις ότι δεν σε ενδιαφέρει, πού, στρατηγικά, οδηγείται η χώρα. Αυτό, οι πολίτες δεν το εγκρίνουν.

Αν υπήρχε στρατηγική διακυβέρνησης, οι βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ δεν θα έβγαζαν την ουρά τους από τα πραγματικά προβλήματα, όταν μάλιστα έχουν υπογράψει τη σύμβαση Fraport για τα 14 αεροδρόμια, την κατάργηση/αντικατάσταση της προστασίας Κατσέλη, το υπερταμείο της εθνικής περιουσίας, το συνταξιοδοτικό σύστημα που δεν βγάζει τις συντάξεις στην ώρα τους, την «απελευθέρωση» εγκληματιών και τόσα άλλα «κυβερνητικά».

Φαίνεται όμως ότι η έλλειψη στρατηγικής εξηγείται από το γεγονός ότι δεν υπάρχει «στρατηγός». Ποιος επέλεξε να πάει στη «μάχη των μαχών» για να τη χάσει προτού ξεκινήσει; Κυρίως, όμως, ποιος διατηρεί τον κ. Πολάκη στην περίοπτη θέση αρχηγού των ατάκτων αντιεμβολιαστών; Μα τόσο πολύ λείπει του αρχηγού ο κ. Καμμένος;

Ο Μπάμπης Παπαδημητρίου είναι δημοσιογράφος και βουλευτής