Ενεση ελπίδας

Πάνω που γκρινιάζαμε για την έλλειψη θεάματος και συγκινήσεων στο Euro της πανδημίας, ήρθε, χωρίς να αλλάξει τη γενική εικόνα, κάτι να μας διαψεύσει. Οχι ακριβώς ένα παιχνίδι, αλλά μια κατάσταση. Οχι ακριβώς μια ομάδα, αλλά μια χώρα ολόκληρη.

Δανοί, Πορτογάλοι και Ιρλανδοί είναι, σε μια απολύτως προσωπική κατάταξη, οι πιο συμπαθείς λαοί της Ευρώπης – συμπαθείς, όχι οικείοι (Γάλλοι) ή αγαπημένοι (Ιταλοί). Οι Δανοί μού φαίνονται κάτι σαν «Μεσογειακοί της Σκανδιναβίας» – σοβαροί, τίμιοι και συγχρόνως ανοιχτοί και με χαρά ζωής -, ενώ οι Ιρλανδοί είναι οι «Μεσογειακοί των βρετανικών νησιών» και οι Πορτογάλοι οι «Μεσογειακοί χωρίς Μεσόγειο» αλλά με μπόλικη περηφάνια, ταπεινότητα και ανθρωπιά. Τα δύο άλλα πουλέν μου απουσιάζουν από το εφετινό Euro, η Ιρλανδία γιατί δεν προκρίθηκε – και γιατί, ειλικρινά, κανείς δεν θα άντεχε κι άλλη βρετανική ομάδα -, η δε Πορτογαλία γιατί ο φίλτατος προπονητής της έδειξε, μέχρι στιγμής, υπερβολική περηφάνια (για τις επιλογές του), ταπεινότητα (για τις προοπτικές της ομάδας του) και ανθρωπιά (για τους αντιπάλους της). Εμεινε η Δανία, η οποία σφραγίστηκε, από το πρώτο κιόλας παιχνίδι, από το παραλίγο δράμα του καλύτερού της παίκτη και την επίδειξη ψυχής, ψυχραιμίας και συλλογικότητας σε παγκόσμια απευθείας μετάδοση. Εγινε, έτσι, αυθόρμητα και για όλους και αμετάκλητα, η αγαπημένη στις καρδιές των φιλάθλων, με τον αέρα της συμπάθειας, της έδρας, του δεμένου συνόλου στα πανιά της. Της έλειψαν όμως, στο παιχνίδι με το Βέλγιο, η τύχη και το άστρο (και το κενό του καλύτερού της παίκτη). Με μηδέν βαθμούς ο δρόμος έμοιαζε παραπάνω από ανηφορικός, κλειστός: η ομάδα και η χώρα κατευθύνονταν, με το κεφάλι ψηλά, σε μια πρόωρη και συναισθηματικά φορτισμένη έξοδο.

Ωσπου ήρθε το παιχνίδι με τη Ρωσία το βράδυ της Δευτέρας και η μοίρα αποφάσισε να αποδώσει τη δικαιοσύνη που δυσκολευόταν να έρθει από το γήπεδο. Αφαίρεσε από τη ρωσική αρκούδα όλα τα δόντια και τα νύχια, έβαλε στο μυαλό του Βελγίου (και του Λουκάκου) την ιδέα ότι δεν έπαιζαν μόνο κατά της Φινλανδίας αλλά και υπέρ του Ερικσεν κι έδωσε φτερά στα πόδια των δανών παικτών και των ντυμένων σαν τους παίκτες τους δανών φιλάθλων. Το 4-1 δεν φτιάχτηκε μόνο από καταπληκτικά γκολ, εκ των οποίων το ένα δώρο, αλλά και από μια καταπληκτική ατμόσφαιρα, ένα μείγμα – που μόνο το ποδόσφαιρο μπορεί να προσφέρει – κατάνυξης και έκστασης. Τώρα που έγινε η ένεση ψυχικής αδρεναλίνης, ξαναγύρισε και η ελπίδα – και για τη Δανία και για τη διοργάνωση.