Πασαρέλα

Το ντεφιλέ του Dior στην Αθήνα πανηγυρίστηκε ως η ιδανική πασαρέλα της Ελλάδας στους σελέμπριτι της υφηλίου. Το brand της θα ταξιδέψει μαζί με εκείνο της συνώνυμης της πολυτέλειας γαλλικής φίρμας παντού σήμερα το βράδυ, λένε και ξαναλένε οι πιστές – κι οι πιστοί – της υψηλής ραπτικής. Οι θριαμβολογίες δεν είναι άτοπες. Κάθε άλλο. Από όποια πλευρά κι αν το προσεγγίσει κάποιος, της φασιονίστα ή του κρατικού αξιωματούχου, η επίδειξη είναι μια διαφημιστική καμπάνια με σίγουρο αποτέλεσμα, για την οποία μάλιστα δεν θα ξοδευτεί ούτε σεντ. Στη διαπίστωση συμφωνούν κυβερνητικοί παράγοντες και άνθρωποι της μόδας. Αυτό που παραβλέπεται, βέβαια, στην ανάλυση της σημασίας του event είναι το είδος της εικόνας της χώρας που θα προβληθεί από το σόου στο Καλλιμάρμαρο. Το προσκλητήριο του οίκου έδωσε μια ιδέα. Είναι γαλάζιο και λευκό. Σχεδιάστηκε με αρχαιοελληνική γραμματοσειρά – την ίδια που χρησιμοποιείται στα ανάγλυφα μαγνητάκια της Ακρόπολης που αγοράζουν οι τουρίστες για το ψυγείο τους. Στο κάτω μέρος έχει ζωγραφισμένα κύματα, κοχύλια και αστερίες, ενώ στη μέση διακρίνεται ένα τσολιαδάκι.

Βλέμμα
Θα μπορούσε να ισχυριστεί κανείς ότι ευθύνεται ο γραφίστας. Οτι στην προσπάθειά του να βάλει την αναμενόμενη για λόγους μάρκετινγκ πινελιά ελληνικότητας έπεσε θύμα της φολκλορικής κοινοτοπίας που θέλει ακόμη και την επιγραφή Gyros σε σουβλακερί του Παρισιού να γράφεται με MG Greek Archaic. Και κάπως έτσι είδε σαν τα πιο αναγνωρίσιμα ελληνικά εμπορικά σήματα τη θάλασσα, τις φουστανέλες και τα «ερείπια» – όπως αποκαλούν τα αρχαία όσοι από τη βαθιά αμερικανική ενδοχώρα έρχονται διακοπές εδώ. Ωστόσο, αφού η πρόσκληση τυπώθηκε, αξιολογήθηκε το λιγότερο αντιπροσωπευτική του προσκαλούντος. Οπότε, πώς φαίνεται η Ελλάδα μέσα από το βλέμμα των άλλων, και συγκεκριμένα μέσα από του Dior; Στρέφοντάς το καταπάνω της, δεν θα αντικρίσουμε την εικόνα μιας χώρας εντός του μέλλοντός της, αλλά μιας που αναπολεί το πολύ μακρινό ένδοξο παρελθόν της. Η καλλιτεχνική διευθύντρια του Οίκου, άλλωστε, δεν βρήκε την έμπνευση στο παρόν, την αναζήτησε στα ειδώλια και τα αγάλματα. Είναι μια κομψά επικριτική ματιά αυτή – αν όχι καταδικαστική. Γιατί υπονοεί πως οι εποχές των επιτευγμάτων έχουν από αιώνες παρέλθει, χωρίς να διαφαίνονται νέες μπροστά.{ARXMEG}