Φαγητό χωρίς αλάτι

Ηταν πραγματικά εξαιρετική η ιδέα των διοργανωτών του Copa America να τιμήσουν τη μνήμη του Ντιέγκο Μαραντόνα πριν από τον εναρκτήριο αγώνα της Αργεντινής στη διοργάνωση. Και εντυπωσιακός ο τρόπος που επέλεξαν να το κάνουν. Με το τρισδιάστατο βίντεο που ζωντάνεψε στα μάτια μας για λίγο τον αλησμόνητο Ντιεγκίτο.

Μόνο ένα ψεγάδι υπήρχε. Δεν είχε κόσμο το γήπεδο, ελέω κορωνοϊού φυσικά. Δεν ήταν παρόντες αυτοί που με την αγάπη τους έκαναν τον Μαραντόνα ποδοσφαιρικό θεό. Δεν μπόρεσαν οι φίλαθλοι να γεμίσουν τις κερκίδες για να τον χειροκροτήσουν μια τελευταία φορά και να τραγουδήσουν το όνομά του τόσο δυνατά, ώστε το τραγούδι να φτάσει ψηλά στον ουρανό. Να το ακούσει κι αυτός. Μια ησυχία επικρατούσε, αταίριαστη με το ποδόσφαιρο.

Είναι ένα πρόβλημα αυτό συνολικά για το άθλημα, περισσότερο όμως για διοργανώσεις όπως το Copa America και το Euro, που βρίσκονται αυτές τις μέρες σε εξέλιξη. Στην Ευρώπη είναι λίγο καλύτερα τα πράγματα, καθώς η εξέλιξη της πανδημίας έχει επιτρέψει την είσοδο στα γήπεδα σε έναν περιορισμένο αριθμό φιλάθλων, αλλά και πάλι δεν είναι το ίδιο. Δεν υπάρχουν το χρώμα, η ατμόσφαιρα, ο παλμός που δημιουργεί ο κόσμος με την παρουσία του στις γεμάτες κερκίδες.

Πέρα από την οικονομική διάσταση που έχει λόγω της απώλειας εσόδων από τα εισιτήρια, το θέμα αφορά κυρίως την εικόνα του ποδοσφαίρου. Μπάλα χωρίς κόσμο στην εξέδρα να τραγουδά, να κραυγάζει, να χορεύει, να ενθουσιάζεται, να λυπάται, να κλαίει δεν είναι μπάλα. Πώς να το κάνουμε. Είναι φαγητό χωρίς αλάτι.

Ακόμα κι αυτός που κάθεται στην τηλεόραση να δει ένα παιχνίδι δεν το ευχαριστιέται όταν οι εξέδρες είναι άδειες ή μισοάδειες και επικρατεί ησυχία. Πολύ περισσότερο όταν μιλάμε για αγώνες του Euro, του Copa America ή του Μουντιάλ, που έχουν καθιερωθεί στη συλλογική φίλαθλη συνείδηση ως γιορτές του ποδοσφαίρου μέσα και έξω από τις γραμμές του γηπέδου.

Ας ελπίσουμε ότι φέτος θα ξεμπερδέψουμε οριστικά με τον κορωνοϊό και του χρόνου θα επανέλθουμε στις αγαπημένες μας συνήθειες.