Το χαμένο πράσινο χρώμα της Εθνικής

Ηταν θετικό το πρόσημο της Εθνικής στα δύο φιλικά που έδωσε την περασμένη εβδομάδα με Βέλγιο και Νορβηγία. Ισοπαλία με 1-1 στις Βρυξέλλες, νίκη με 2-1 απέναντι στους Νορβηγούς στη Μάλαγα, καλή εικόνα στη μεγαλύτερη διάρκεια των αγώνων. Ισορροπία ανάμεσα στις γραμμές και μια παρουσία ομάδας που δουλεύει σωστά και βρίσκει τα πατήματά της. Χρειάζονται ακόμα πολλά για να βρεθεί σε θέση να διεκδικήσει επί ίσοις όροις πρόκριση στο Μουντιάλ του Κατάρ. Αλλά έδειξε να βρίσκεται σε καλό δρόμο.

Κοιτάζοντας τη σύνθεση της Εθνικής; Δεν βλέπεις σε δύο 90λεπτα κανέναν ποδοσφαιριστή του Παναθηναϊκού να έχει έστω λίγα λεπτά συμμετοχής. Δύο βρίσκονταν στην αποστολή: ο Διούδης και ο Πούγγουρας. Κανένας απ’ τους δύο δεν αγωνίστηκε. Θα ήταν και ο Κουρμπέλης, αν δεν ήταν τραυματίας. Πιθανόν και ο Αλεξανδρόπουλος, αν δεν είχε υποχρεώσεις με την Ελπίδων τις ίδιες μέρες. Ωστόσο το συμπέρασμα παραμένει: ο Παναθηναϊκός δεν  «εκπροσωπήθηκε» σε δύο συνεχόμενα παιχνίδια του αντιπροσωπευτικού συγκροτήματος. Και ίσως είναι κι αυτό μέσα στις απαντήσεις για το τι συνέβη στον σύλλογο από το καλοκαίρι του 2020 έως και σήμερα. Ενα γεγονός που δίνει και την απάντηση στην «γιατί βγήκε πέμπτος ο Παναθηναϊκός» ερώτηση.

Αν ανατρέξουμε στην ιστορία, θα βρούμε πολλές φουρνιές της Εθνικής που όχι μόνο είχαν, αλλά στηρίζονταν κατά βάση σε παίκτες του Παναθηναϊκού. Ανέκαθεν ήταν μια ομάδα οι Πράσινοι που αποτελούσαν «αιμοδότη» για το αντιπροσωπευτικό μας συγκρότημα. Στο σήμερα συναντάς παίκτες που είτε αγωνίζονται στις υπόλοιπες μεγάλες ομάδες, είτε έχουν περάσει απ’ αυτές. Το παράδειγμα με τους παίκτες που αγωνίστηκαν απέναντι στη Νορβηγία είναι χαρακτηριστικό. Μονάχα ο Βλαχοδήμος είχε «πράσινο» παρελθόν.

Ελπίζει στους νέους
Πέντε πρώην ή νυν Ερυθρόλευκοι, τέσσερις πρώην ή νυν Κιτρινόμαυροι, τρεις πρώην ή νυν του ΠΑΟΚ. Ενας πρώην του Παναθηναϊκού, κανένας του νυν του Παναθηναϊκού. Η «νέα φουρνιά» του Τριφυλλιού μπορεί να επαναφέρει το «πράσινο» στοιχείο εντός των τειχών της Εθνικής. Ο Χατζηγιοβάνης, ο Αλεξανδρόπουλος, πιθανόν ο Μπουζούκης αν κάποια στιγμή αξιοποιηθεί και δεν αποχωρήσει από τον σύλλογο, αύριο – μεθαύριο ο Ιωαννίδης. Μαζί με τους Διούδη – Κουρμπέλη ίσως αποτελέσουν μια σταθερά. Είναι, όμως, προφανές πως ο Παναθηναϊκός χρειάζεται επιπλέον ελληνικό στοιχείο. Κι όχι απλά ελληνικό, αλλά ποιοτικό ελληνικό. Παίκτες που θα πρωταγωνιστήσουν στον σύλλογο, θα τον «κουβαλήσουν» και θα βρεθούν στην πόρτα της εθνικής ομάδας ως πρωταγωνιστές και όχι ως θεατές φιλικών παιχνιδιών που απλά θα ταξιδεύουν με τους υπόλοιπους.

Αποτελεί όλο αυτό και ένα επιπλέον στοίχημα για τον Ιβάν Γιοβάνοβιτς. Το έχασε ο Παναθηναϊκός στη μετά Δώνη εποχή. Ο Πογιάτος δεν τους… έβλεπε τους Ελληνες (με τις ευλογίες του Ρόκα), ο Μπόλονι το προσπάθησε, αλλά το εγκατέλειψε από κάποιο σημείο και μετά. Αν ο Γιοβάνοβιτς μπορέσει να φέρει εντός Παναθηναϊκού περισσότερο… Ελλάδα ίσως βγουν κερδισμένοι όλοι: και ο ίδιος ο σέρβος προπονητής και ο Παναθηναϊκός και η εθνική ομάδα.