Ο Ανδρέας και το rotation

Ο Ανδρέας και το rotation

Κάπως πρώιμα ξεκίνησε η συζήτηση για τον ανασχηματισμό της κυβέρνησης, αρχές Ιουνίου, και, μόλις έξι μήνες μετά τον προηγούμενο, αλλά έτσι είναι αυτά. Πρώτα διαπιστώνουν την ανάγκη της πραγματοποίησής του οι αναλυτές και μετά «ψήνεται» και ο Πρωθυπουργός. Λίγοι όμως έδωσαν σημασία στο γεγονός ότι η πρώτη αντίδραση της κυβέρνησης, διά της εκπροσώπου Τέλης (Πελώνη) ήταν αυτή ακριβώς, ότι από τον προηγούμενο ανασχηματισμό έχουν παρέλθει έξι μήνες. Ελάχιστοι επίσης ανέτρεξαν στο παρελθόν για συγκρίσεις: ο πρόεδρος Κυριάκος, παιδιά, δεν είναι Ανδρέας ο Αείμνηστος, και μεταξύ μας ούτε και θα γίνει ποτέ (αλίμονο αν το πρότυπό του ήταν ο Ανδρέας – ο πατέρας του, ο Κώστας Μητσοτάκης ναι, μπορώ να το καταλάβω, αλλά όχι ο «αιώνιος» αντίπαλός του).

Ο Ανδρέας, ναι, μπορούσε να κάνει ανασχηματισμό, και δη σαρωτικό, στο εξάμηνο, επειδή ήταν οπαδός του rotation, της ανακύκλωσης των στελεχών, και ένθερμος υποστηρικτής της άποψης ότι «πρέπει να δοκιμαστεί κάποιος, για να δείξει αν μπορεί».

Με τη λογική αυτή, πέρασε από τις κυβερνήσεις του κόσμος και κοσμάκης – που πλαισίωνε τον βασικό κορμό των υπουργών του, που δεν τον άλλαζε με τίποτε. Εμένα που με βλέπετε, έχω δει να γίνεται υπουργός μέχρι και ο… άσε δεν λέω, γιατί είναι εν ζωή, και επ’ εσχάτοις έχει πειστεί ότι ο «Λεγάμενος» θα σώσει (για δεύτερη φορά) τη χώρα από την καταστροφή…

Και τόσοι άλλοι, ων ουκ έστιν αριθμός. Αν ζούσε ο μακαρίτης ο Αντώνης Λιβάνης, θα μπορούσε να διηγηθεί ιστορίες που δεν έχουν προηγούμενο. Κλείνω την παρένθεση.  Ο Ανδρέας δεν έκανε ανασχηματισμό για την πλάκα του. Εκανε ανασχηματισμό γιατί γνώριζε βαθιά την πολιτική πραγματικότητα της χώρας, και καταλάβαινε πόση σημασία είχε για τον ψηφοφόρο του κάθε βουλευτή να δει κάποια στιγμή την επιλογή του να καταλαμβάνει μια θέση στο Υπουργικό Συμβούλιο. Με ό,τι αυτό συνεπαγόταν – ρουσφέτια και ρουσφετάκια, εκδουλεύσεις, διαμεσολαβήσεις. Ολα στο πρόγραμμα…

Το λεξικό του ανασχηματισμού

Και τι ωραίες εποχές εκείνες. Οταν το μικρό διάστημα από τον προηγούμενο ανασχηματισμό ή το μεγάλο κυβερνητικό σχήμα (κάποια φορά για να χωρέσουν περισσότεροι, ενόψει της διενέργειας εκλογών, το Υπουργικό Συμβούλιο είχε «χωρέσει» 64 άτομα – αν δεν με απατά η μνήμη μου!) δικαιολογούνταν με τη… γλωσσοπλασία!!

Ο ανασχηματισμός της κυβέρνησης δεν ήταν ποτέ σκέτος ανασχηματισμός. Εάν επρόκειτο για μικρού χαρακτήρα αλλαγές με την έξοδο ή την είσοδο περιορισμένου αριθμού στελεχών στο Υπουργικό Συμβούλιο ήταν ας πούμε μια «αναδόμηση» του κυβερνητικού σχήματος. Οι σοβαρές ανακατατάξεις που είχαν όσο να πεις και αντιδράσεις ήταν κάτι που το χαρακτήριζε ο προσδιορισμός «δομικός ανασχηματισμός».

Αν περιελάμβανε δε και τίποτε συνενώσεις υπουργείων ή διαχωρισμό υπουργείων συνοδευόμενες από ανακατανομή αρμοδιοτήτων υπουργών, αυτό δεν ήταν ανασχηματισμός, ήταν «διαρθρωτικές αλλαγές».

Και αναλόγως του εύρους των αλλαγών «συμπλήρωση» ή «ανακατάταξη του κυβερνητικού σχήματος». Και μετά είχαμε «αναδιανομή ρόλων», «αναπροσαρμογή προτεραιοτήτων». Και πάει λέγοντας. Μέχρι που κάποια στιγμή το τερμάτισε εντελώς ο Αρχηγός, όταν έπειτα από έναν ανασχηματισμό ανακοίνωσε στον λαό ότι μετά από τις αλλαγές που είχε πραγματοποιήσει η κυβέρνηση θα έβγαζε… φτερά!

Ωρα πραγματικών αλλαγών

Και ο πατέρας του Κυριάκου, κάτι ανάλογα έκανε, αν και δεν προσέφευγε συχνά στη γλωσσοπλασία για να επενδύσει τις αλλαγές που επιχειρούσε στην κυβέρνησή του. Και αν δεν κάνω πάλι λάθος, έχω την εντύπωση ότι στην 3½ ετών διακυβέρνησή του, ζήτημα είναι αν έκανε δύο πλήρεις ανασχηματισμούς.

Ο πρόεδρος Κυριάκος τώρα, δεν είναι ούτε της μιας άποψης ούτε της άλλης. Καταλαβαίνει ότι πρέπει να κάνει αλλαγές στο κυβερνητικό σχήμα, να κάνει για την ακρίβεια, αναφέρουν οι πηγές μου, «έναν πραγματικό ανασχηματισμό» γιατί ο προηγούμενος δεν ήταν ο ανασχηματισμός που θα έδινε «φτερά» στην κυβέρνησή του. Ο προηγούμενος ήταν σαφώς επηρεασμένος από τον κορωνοϊό και την εξέλιξη της πανδημίας, και από κάποια φαινόμενα στην κυβέρνηση, που έβγαζαν μάτι, και φώναζαν από μακριά ότι πρέπει να παρέμβει.

Οι ίδιες πηγές μου, μου ανέφεραν χθες ότι στη λογική του (του προέδρου Κυριάκου λέμε τώρα) κυριαρχεί η αντίληψη πως ο ανασχηματισμός για να έχει αποτέλεσμα θα πρέπει να είναι απαλλαγμένος από τη σκιά της πανδημίας.

Βασικά χαρακτηριστικά του, πάντα κατά τις πηγές αυτές, θα είναι:

• να συμβαδίζουν οι αλλαγές με το μετά την πανδημία (αναμενόμενο) «μπουμ» στην ανάπτυξη
• να είναι συμβατές με τις βαθιές μεταρρυθμίσεις που προγραμματίζονται κατά τη δεύτερη διετία της θητείας του
• να είναι βασισμένες στην εμπειρία που αποκτήθηκε από τη διετή λειτουργία του «επιτελικού κράτους».

Σε αυτά να προστεθεί επίσης και η απόφαση του προέδρου Κυριάκου, οι αλλαγές που θα επιχειρηθούν να απαλλάξουν την κυβέρνηση από πρόσωπα τα οποία με τον ένα ή τον άλλο τρόπο έχουν προκαλέσει την κοινωνία. Ονόματα δεν λέμε, υπολήψεις δεν θίγουμε…

Α, και κάτι τελευταίο: επειδή το κυβερνητικό σχήμα που θα δημιουργηθεί, θα είναι κατά πάσα βεβαιότητα το τελευταίο προ των εκλογών του επόμενου έτους (οι εκλογές θα πραγματοποιηθούν, αν δεν υπάρξει κάποιο σοβαρό ζήτημα, μάλλον τον Νοέμβριο του 2022), οι αλλαγές θα «χρωματιστούν» και με τοπικού συμβολισμού χαρακτηριστικά…

«Στο μυαλό του Κυριάκου»

Και φτάνουμε στο βασικό ερώτημα κάθε ανασχηματισμού: πότε θα πραγματοποιηθεί; Και εδώ ισχύει μια βασική αρχή στην πολιτική: δύο πράγματα δεν ανακοινώνονται εκ των προτέρων. Η υποτίμηση (του νομίσματος) και ο ανασχηματισμός. Εμείς, λόγω ευρώ έχουμε μείνει με το ένα – τον ανασχηματισμό. Επ’ αυτού λοιπόν δεν υπάρχουν πληροφορίες. Υπάρχουν εικασίες. Σχολές σκέψης, ρεύματα ιδεών.

Μια σχολή, ισχυρίζεται ότι ο ανασχηματισμός πρέπει να πραγματοποιηθεί με τη συμπλήρωση της διετίας από τη νίκη της ΝουΔου στις εκλογές του 2019 – ήτοι εκεί γύρω στο πρώτο δεκαήμερο του Ιουλίου. Μια δεύτερη εικασία-εκτίμηση είναι να υπερβεί την επέτειο του Ιουλίου, και να πραγματοποιηθεί λίγο πριν από τη Διεθνή Εκθεση Θεσσαλονίκης, η οποία φέτος έχει προγραμματιστεί για το πρώτο δεκαήμερο του Σεπτεμβρίου. Ετσι ώστε ο πρόεδρος Κυριάκος να εμφανιστεί στη ΔΕΘ με «καινούργιο κοστούμι».

Και υπάρχει και μία τρίτη άποψη, που λέει «άσε να δούμε πώς θα πάει ο κορωνοϊός μετά τους εμβολιασμούς. Και βλέπουμε. Και ο Νοέμβρης πάντως δεν είναι άσχημος ως μήνας για αλλαγές».

Αυτά! Τώρα ξέρετε. Προσπάθησα να εισέλθω ακάλεστος «στο μυαλό του Κυριάκου». Το αν τα κατάφερα, θα φανεί. Θα το δείξει η ζωή…

«Κλειδί» οι εμβολιασμοί

Οπως προανέφερα όμως όλα τα καθορίζει η πορεία της πανδημίας. Ολα. Και η επιμονή της κυβέρνησης στο εμβολιαστικό της πρόγραμμα, αυτό δείχνει. Θέλει, εκεί περί τις αρχές φθινοπώρου να έχει απαλλαγεί η χώρα από τον εφιάλτη του κορωνοϊού. Να επιστρέψει ο κόσμος σιγά σιγά στην κανονικότητα, και μαζί να επιστρέψει και η λειτουργία της οικονομίας σε κανονικούς ρυθμούς. Γι’ αυτό και επιμένει. Και γι’ αυτό και προσπαθεί να πείσει τους αρνητές να εμβολιαστούν. Αν και πολλαπλασιάζονται εκείνοι που στο Μέγαρο Μαξίμου λένε (στο στυλ «τα λέω της νύφης για να τα ακούσει η πεθερά») «κάν’ το όπως ο Ντράγκι», ειδικά για το νοσηλευτικό προσωπικό της χώρας. Κίνημα έχει γίνει.

(Ο ιταλός πρωθυπουργός, ως γνωστόν, αποφάσισε να προχωρήσει σε μεταθέσεις νοσηλευτών που αρνούνται να εμβολιαστούν, και σε στερήσεις μισθών…).