Οι «εταίροι» από το Βερολίνο

«Είμαστε εξαιρετικά δυσαρεστημένοι από το γεγονός ότι η Γερμανία, εμμένοντας σε μια τακτική, δεν μας κάλεσε και αυτή τη φορά στη Διάσκεψη του Βερολίνου» είπε ο υπουργός Εξωτερικών Νίκος Δένδιας μετά τη γνωστοποίηση του γεγονότος ότι για μία ακόμα φορά το Βερολίνο οργανώνει πολυμερή διάσκεψη για τη Λιβύη και ξανά δεν καλεί την Ελλάδα. Τις προηγούμενες φορές, η γερμανική κυβέρνηση είχε γίνει επίσης αποδέκτης ενόχλησης της ελληνικής. Και, τότε, αφού πρώτα επιστράτευε ανούσιες δικαιολογίες, υποστήριζε ότι θα υπάρξουν και επόμενες φάσεις της διαδικασίας και η Ελλάδα θα κληθεί σε αυτές. Τώρα όμως πάλι έμεινε έξω. Και ποια ήταν η γερμανική «απάντηση»; Πρώτον, ότι σε αυτή τη διάσκεψη μετέχουν χώρες που έχουν στείλει ένοπλες δυνάμεις στη Λιβύη. Δηλαδή, εμμέσως, η Γερμανία επικρίνει την Ελλάδα που δεν στρατιωτικοποίησε και εκείνη την κρίση και της λέει ότι δεν έχει λόγο. Και, δεύτερον, ότι η διάσκεψη έχει καθοριστεί από τις προηγούμενες! Δηλαδή, το εντελώς αντίθετο από εκείνο που είπε όταν έκανε το ίδιο ατόπημα στο παρελθόν.

Φυσικά, το «εξαιρετικά δυσαρεστημένοι» ουδεμία αξία έχει. Οι ελληνικές διαμαρτυρίες μπήκαν από το ένα αφτί της γερμανικής κυβέρνησης και βγήκαν απ’ το άλλο. Το Βερολίνο θεωρεί την Ελλάδα δεδομένη και άνευ σημασίας, κυρίως εξ αυτού του λόγου. Οπότε, την αφήνει απλώς να φωνάζει για λίγο, ξέροντας ότι όλο αυτό θα ξεχαστεί και δεν θα έχει καμία αξία στις εξελίξεις. Ούτε φυσικά σε αυτές στη Λιβύη, ούτε στα ελληνοτουρκικά, ούτε καν στις διμερείς σχέσεις. Η Ελλάδα θα σκούξει στα γρήγορα και μετά θα είναι και πάλι όλα μέλι – γάλα. Οπότε γιατί να έχει πρόβλημα; Η Αθήνα είναι τόσο απονευρωμένη όσον αφορά τη σχέση της με το Βερολίνο, ώστε αυτό δεν θα έχει ούτε την ελάχιστη αυτονόητη συνέπεια, να απομακρυνθεί δηλαδή η Γερμανία από τον απαράδεκτο ρόλο του «ενδιάμεσου» που αυτοκλήτως και με το έτσι θέλω έχει αναλάβει στον ελληνοτουρκικό διάλογο.

Η καρδιά του προβλήματος είναι ότι η Γερμανία θέλει με κάθε τρόπο να αποφύγει την ελληνική παρουσία ώστε να μην ενοχληθεί η Τουρκία. Η υπόθεση του παράνομου τουρκολιβυκού συμφώνου θέτει το ζήτημα στο επίκεντρο του άμεσου ελληνικού ενδιαφέροντος, οπότε η Γερμανία θέλει να βγάλει εντελώς αυτόν τον παράγοντα από την εξίσωση. Ενω, την ίδια στιγμή, το Κονγκό για παράδειγμα, που έχει προσκληθεί σε αυτές τις διασκέψεις, δεν έχει τέτοια ζητήματα. Αυτό όμως σημαίνει στην πράξη δύο πράγματα: το πρώτο είναι ότι η Γερμανία θεωρεί τελικά de facto το παράνομο σύμφωνο ενδεχόμενο μέρος της λύσης του προβλήματος στη Λιβύη. Εμμέσως το νομιμοποιεί. Και αν αυτό εκφραστεί και στα αποτελέσματα τέτοιων διασκέψεων με κάποιο τρόπο, θα αποτελεί πολύ σοβαρό πρόβλημα για την Ελλάδα, καθώς, εκτός των άλλων, η Γερμανία θα επιχειρήσει να καταστήσει αυτή την πολιτική και ευρωπαϊκή. Οπως ακριβώς έχει κάνει και με τις κυρώσεις κατά της Τουρκίας. Που τις έχει αδρανοποιήσει εντελώς με έντονη διπλωματική προσπάθεια και παρά την επιθυμία αρκετών κρατών της ΕΕ και όχι μόνον της Ελλάδας και της Κύπρου. Τελικά η Γερμανία ακυρώνει την ευρωπαϊκή υπόσταση της Ελλάδας όσον αφορά την Τουρκία, όπως ακυρώνει και την κοινή ευρωπαϊκή υπόσταση της ίδιας της ΕΕ για το ίδιο θέμα. Το δεύτερο ζήτημα είναι ότι η Γερμανία δείχνει καθαρά ότι στα ελληνοτουρκικά έχει ήδη λάβει θέση: η Τουρκία πρέπει να είναι ευχαριστημένη. Τίποτα δεν πρέπει να διαταράξει την ισορροπία της Αγκυρας με το Βερολίνο. Και το κόστος αυτής της ηρεμίας είναι κάτι που θα το πληρώσει η Ελλάδα.

Τελικά, οι καλοί μας «εταίροι» του Βερολίνου λειτουργούν πλέον αποδεδειγμένα ως πραγματικοί εταίροι της Αγκυρας – και είναι φυσικό: πάντοτε αυτή ήταν η πολιτική τους. Απλώς εμείς τρέφαμε αυταπάτες, σε βαθμό μάλιστα ακατανόητο. Ομως, οι αυταπάτες πληρώνονται. Εχουν αρχίσει ήδη.