2004 και… Ρολάν Γκαρός!

Η αρχή του Euro συνήθως συμπίπτει με το τέλος του γαλλικού Οπεν. 2004. Την ώρα που όλος ο κόσμος ασχολείτο με το ποδόσφαιρο και οι Ελληνες μεθούσαν στις 12 Ιουνίου με την επιτυχία στην πρεμιέρα κόντρα στην Πορτογαλία, οι Αργεντινοί περί άλλων ετύρβαζαν. Δύο τενίστες από τη χώρα αυτή της Λατινικής Αμερικής, ο Γκαστόν Γκάουδιο και ο Γκιγιέρμο Κόρια πετύχαιναν το φαινομενικά ακατόρθωτο. Εφτασαν στον τελικό του μονού ανδρών, ο Γκάουδιο νίκησε με 3-2, στην πορεία δεν έκαναν κάτι το φοβερό στο τένις, αλλά σίγουρα έγραψαν ιστορία. Και γέμισαν με υπερηφάνεια τους πάντες στην πατρίδα τους.

Στις μέρες μας, ενώ όλος ο πλανήτης ρωτά και μαθαίνει για την αυριανή έναρξη του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος ή συλλέγει πληροφορίες για το επικείμενο Κόπα Αμέρικα, εμείς μεθάμε με το ελληνικό δίδυμο! Κανείς δεν ασχολείται αυτά τα 24ωρα με το ποδόσφαιρο ή το μπάσκετ – το τένις μας έκλεψε την καρδιά. Η Μαρία Σάκκαρη και ο Στέφανος Τσιτσιπάς. Τι επιτυχία αλήθεια! Δύο παιδιά με γνήσιο ελληνικό, αυθεντικό χαμόγελο, στα ημιτελικά του Ρολάν Γκαρός. Το λες και τσιμπιέσαι. Και σκέφτεσαι ότι αν δεν χτυπούσε την πόρτα της Αθήνας χθες το απόγευμα ένα γερό μπουρίνι, μπορεί ορισμένοι θερμόαιμοι να έκοβαν βόλτες στην Ομόνοια πανηγυρίζοντας.

Η Ελλάδα χαράζει τον δικό της δρόμο. Που συχνά διαφέρει με αυτόν όλων των υπολοίπων. Συμβαίνει τώρα. Με τη Σάκκαρη από το (σχεδόν) πουθενά να εμφανίζεται και να μη βλέπει – που λένε και οι πιτσιρικάδες – τις αντιπάλους της. Φιναλίστ είσαι; Εξω. Κάτοχος; Αντίο! Τέτοια αυτοπεποίθηση που έχει, δανείζει και στους υπόλοιπους.

Το… θηρίο Οσάκα αποσύρθηκε, όπως έφυγε αυτοβούλως και ο Φέντερερ, ένας υπολογίσιμος αντίπαλος για τον Τσιτσιπά. Αυτές όμως είναι λεπτομέρειες που σημαδεύουν μια ιστορία, όπως όταν έπεσε η Ντίβερς στη Βαρκελώνη και γράπωσε το χρυσό η Πατουλίδου. Ο δρόμος για τον τελικό είναι ανοιχτός. Δεν είναι όνειρο, αλλά ζουν ονειρεμένες στιγμές τόσο η Σάκκαρη όσο και ο Τσιτσιπάς. Γνωρίζουν πως δεν θα έχουν πάντα τέτοια ευκαιρία να ξεδιπλώνεται μπροστά τους. Οπως και αντιλαμβάνονται πως βρίσκονται σε εξαιρετικό σημείο σε επίπεδο φόρμας. Αν σκέφτονται την κούραση; Μπορεί. Αλλά εδώ «σκουπίζουν» κάθε εμπόδιο που βρίσκουν μπροστά τους. Και έχουν μεγάλη όρεξη να φτάσουν μέχρι το φινάλε της διαδρομής, να πάρουν το μικρόφωνο και να μιλήσουν στο γαλλικό κοινό ως κάτοχοι του τροπαίου. Αλήθεια, ποιος δεν θέλει να τους δει την επομένη των τελικών στις φωτογραφίες με φόντο τον Πύργο του Αϊφελ;