Η δύναμη των αντιεμβολιαστών

Το μεγαλύτερο λάθος της κυβέρνησης στην αντιμετώπιση της πανδημίας ήταν η ανοχή αντιεμβολιαστών στο σύστημα υγείας – γιατρών και νοσηλευτών. Η ανοχή του κάθε πικραμένου κόστισε και ζωές και επιβάρυνση του συστήματος υγείας. Χθες, ο Πρωθυπουργός αναγκάστηκε να ανακοινώσει την υποχρεωτικότητα των εμβολιασμών για γιατρούς, νοσηλευτές και εργαζόμενους στην Υγεία. Κάλλιο αργά παρά ποτέ.

Προφανώς, στην κυβέρνηση φοβήθηκαν μήπως, επιβάλλοντας το εμβόλιο, κατηγορηθούν για αυταρχισμό. Αλλωστε, η αντιπολίτευση κατηγορούσε για τα πάντα και, κυρίως, υπονόμευε την υγειονομική πολιτική, είτε υποβαθμίζοντάς την είτε υποτιμώντας την, είτε θεωρώντας την πανδημία λιγότερο σοβαρή από επιτηδευμένα οργισμένες συγκεντρώσεις για τα δικαιώματα του Κουφοντίνα, ο οποίος έκανε πολυήμερη απεργία πείνας (η οποία, πάντως, αν και εμφανιζόταν σφοδρή, δεν φάνηκε να του προκάλεσε ιδιαίτερα προβλήματα υγείας). Η αξιωματική αντιπολίτευση, μαζί με όλη την υπόλοιπη κομμουνιστική και κομμουνιστογενή Αριστερά, είχε επενδύσει στην εκτροπή λόγω αποτυχίας ελέγχου της υγειονομικής κρίσης, γι’ αυτό άλλωστε υπέθαλψε και κάθε είδους υγειονομικό σαμποτάζ στο όνομα των πάγιων και αδιαπραγμάτευτων φετίχ του κινήματος – αλλά η κυβέρνηση έδειχνε ότι δεν ετεροκαθορίζεται, γι’ αυτό ακόμα με εκπλήσσει η πολύμηνη ανοχή στους αντιεμβολιαστές εντός του ΕΣΥ. Πάντως, η συγκυρία είναι σχετικώς ευνοϊκή. Το καλοκαίρι υπόσχεται ύφεση στην πανδημία ενώ οι ελπίδες για χτίσιμο ανοσίας έως το τέλος του καλοκαιριού, μέσω των εμβολιασμών, είναι ισχυρές. Η πολιτική που στηρίχτηκε κυρίως στα εμβόλια ήταν ριψοκίνδυνη, αλλά απέβη σωστή – και χάρη στην οργάνωση του συστήματος εμβολιασμού από τον Κυριάκο Πιερρακάκη απολύτως επιτυχημένη. Μοναδικό αγκάθι στη σημερινή συγκυρία είναι το μεγάλο ποσοστό των ανεμβολίαστων στις μεγάλες ηλικίες, πάνω από τα 60 – και φυσικά το οργανωμένο αντιεμβολιαστικό κίνημα, που έχει επεμβατική διάθεση και κάνει μεγάλη ζημιά, αφενός παρασύροντας πρόσωπα από τον περίγυρό του να μην προσέλθουν να εμβολιαστούν, αφετέρου επιδρώντας αρνητικά σε μερίδα του πληθυσμού όπου κυριαρχούν φοβίες για πιθανές παρενέργειες του εμβολίου τις οποίες δεν γνωρίζουμε.

Γιατί οι αντιεμβολιαστές έχουν κάποιο σουξέ; Επειδή δεν είναι συνολικά απολύτως ψεκασμένοι. Ο γιατρός Γιώργος Ζώταλης, που εργάζεται στην Αμερική και έχει ασχοληθεί σχετικά, λέει ότι ναι μεν μεγάλη μερίδα αντιεμβολιαστών είναι άσχετοι με τα ιατρικά ζητήματα, αλλά δεν είναι όλοι ψεκασμένοι του κορωνοϊού, διότι το μορφωτικό επίπεδό τους είναι πολύ πάνω από τον μέσο όρο. «Σε μία μελέτη, οι γονείς εμβολιοσκεπτικιστές ήταν οικονομολόγοι, δικηγόροι, διακοσμητές, ψυχολόγοι, εργαζόμενοι στην πληροφορική και εναλλακτικοί θεραπευτές. Η πιο ακραία που ήταν εναντίον κάθε εμβολιασμού ήταν καθηγήτρια σε σχολή νοσηλευτικής».

Οπότε; Οπότε, συμβουλεύει ο γιατρός, ας δούμε το αντιεμβολιαστικό κίνημα ως αποτέλεσμα μιας κουλτούρας που αμφισβητεί τις αυθεντίες, το «μονοπώλιο των ειδικών». Η εμβολιομαχία είναι ακραίο φαινόμενο και σημάδι καιρών που αναζητούν ακρότητες και τις διογκώνουν. Ταυτόχρονα επικοινωνεί με μια γενικότερη αμφιθυμία: έως πού φτάνει η δικαιοδοσία της ιατρικής; Με άλλα λόγια, μέρος των αντιεμβολιαστών της εποχής μας είναι τμήμα των θεωρούμενων προοδευτικών τμημάτων της κοινωνίας, των ευαίσθητων για τα ατομικά δικαιώματα, που έχουν γαλουχηθεί με την κουλτούρα της χειραφέτησης. Ο κόσμος είναι πολύ περίπλοκος για να χωράει στην ερμηνεία ιερατείων, πολιτικών και πνευματικών. Κι η περιπλοκότητα αυτή δεν υποστέλλεται ούτε στο κέντρο μιας πανδημίας. Γι’ αυτό πρέπει να την κατανοήσουμε.