Ασυλία

Θέλω να συμμεριστώ την απορία που διατύπωσε η εφημερίδα «Jerusalem Post».

Γιατί η Τουρκία έχει ασυλία να επιτίθεται σε άλλες χώρες; Ποιος την έχει εκχωρήσει, με ποια λογική και ποιους όρους;

Χθες ο Τσαβούσογλου έφτασε στο Παρίσι για συνομιλίες που αποβλέπουν (υποτίθεται) να εκτονώσουν την επιθετική συμπεριφορά της Τουρκίας απέναντι στη Γαλλία.

Δεν ξέρω τι θα αποδώσουν οι συνομιλίες. Αλλά βρίσκω ελαφρώς σοκαριστικό να διαπραγματευόμαστε ένα πρόβλημα ελπίζοντας στη μεγαθυμία εκείνων που δημιούργησαν το πρόβλημα.

Εκείνων δηλαδή που μόνο μέσα στους τελευταίους μήνες πολεμούσαν στη Συρία, στη Λιβύη, στον Καύκασο, δι’ αντιπροσώπου στη Γάζα, παρά τρίχα στο Αιγαίο και στην Κύπρο.

Η ωμή αλήθεια είναι ότι η Τουρκία θεωρεί πως τίποτα δεν περιορίζει τις επιδιώξεις, τη ρητορική και τη συμπεριφορά της. Κανένας κανόνας, κανένα δίκαιο, κανένας πολιτισμός. Κάνει μόνο του κεφαλιού της διότι πιστεύει ότι έχει το ελεύθερο.

Προ ημερών, ο υπουργός Εξωτερικών της αποφάσισε ότι έχει δικαίωμα να προειδοποιεί μια χώρα-μέλος της Ευρωπαϊκής Ενωσης (όπως η Ελλάδα) ότι «θα πρέπει να απέχει από τη χρήση της ΕΕ ως μοχλού εναντίον της Τουρκίας» («Το Βήμα της Κυριακής», 30/5).

Κι αμέσως μετά η Γερμανία (που είναι μέλος της Ευρωπαϊκής Ενωσης) δεν προσκάλεσε για δεύτερη φορά την Ελλάδα στη διάσκεψη για τη Λιβύη (όπου προσκάλεσε το… Κονγκό!) προκειμένου να μη στενοχωρήσει την Τουρκία και να μην εκληφθεί η διάσκεψη ως «μοχλός» σε ελληνοτουρκικές αντιθέσεις.

Ποιος λοιπόν δίνει ασυλία στην Τουρκία;

Υπάρχουν ασφαλώς πολλές απαντήσεις. Αλλά δεν θα εκπλαγώ αν μεταξύ τους συγκαταλέγεται σε περίοπτη θέση η κατευναστική πολιτική του Βερολίνου.

Μια πολιτική που ελπίζουμε να τελειώσει μαζί με τη Μέρκελ, αλλά δεν είμαι καθόλου βέβαιος. Πρόκειται για στρατηγική γεωπολιτική επιλογή της Γερμανίας, την οποία θα υπηρετήσει υποθέτω και η νέα κυβέρνησή της, όποιοι κι αν την αποτελούν.

Μόνο χαζοχαρούμενοι και ανόητοι λοιπόν μπορούν να κοροϊδεύουν την κοινωνία ότι οι ελληνοτουρκικές διαφορές είναι ζήτημα «καλής θέλησης». Ή ότι η Τουρκία καταλαβαίνει από «θετικές ατζέντες». Ή ότι θα μας λύσει φιλικά τις διαφορές η Χάγη, αν αφήσουμε τους «μαξιμαλισμούς».

Σε καμία περίπτωση. Τα ελληνοτουρκικά είναι καθαρά ζήτημα ρεαλισμού, δηλαδή ισχύος.

Και ο ρεαλισμός επιτάσσει αυτό ακριβώς που μας απαγορεύει ο Τσαβούσογλου. Να μετατραπεί η ΕΕ σε μοχλό κατά της Τουρκίας. Είναι ο μόνος εφικτός συσχετισμός εναντίον της.

Αυτόν τον συσχετισμό θα ξορκίζει φυσικά η Τουρκία (επειδή τον φοβάται) και θα υπονομεύει η Γερμανία (επειδή δεν την εξυπηρετεί).

Αλλά εμείς τουλάχιστον ξέρουμε τι πρέπει να κάνουμε.