Καλλιτεχνική γραφειοκρατία

Ο προχθεσινός θρίαμβος του μαέστρου Θεόδωρου Κουρεντζή και της ορχήστρας του MusicAeterna, στους Δελφούς, στην ερμηνεία της Εβδόμης Συμφωνίας του Μπετόβεν για λογαριασμό του τηλεοπτικού δικτύου Arte, με τη βοήθεια και τη συμμετοχή του Μεγάρου Μουσικής, χαροποίησε πολλούς. Να ένας διεθνής Ελληνας, είπαν, που δοξάζει τη χώρα σε όλον τον κόσμο. Πολλοί χάρηκαν ακόμα περισσότερο επειδή μια άλλη μαέστρος με ελληνικό όνομα και καταγωγή, η Karina Canellakis, διηύθυνε στη Βιέννη τη Συμφωνική της αυστριακής πρωτεύουσας, που ερμήνευσε την Ενάτη.

Κατ’ αρχάς, η Καρίνα Κανελλάκις είναι μεν ελληνικής καταγωγής αλλά έχει γεννηθεί στη Νέα Υόρκη και δεν έχει καμία σχέση με Ελλάδα. Κατά δεύτερον, ο Θεόδωρος Κουρεντζής εργάζεται στη βαθιά Ρωσία, προκειμένου να βρει παθιασμένους, αφιερωμένους ερμηνευτές που θα τον βοηθήσουν να σχηματίσει ένα επαγγελματικό σύνολο αξιώσεων. Δυστυχώς, η περίπτωση και των δύο δεν έχει καμία σχέση με την καλλιτεχνική πραγματικότητα της Ελλάδας. Στη χώρα μας έχουμε πολλές καλλιτεχνικές δομές, περισσότερες πιθανόν απ’ όσες μπορούμε να συντηρούμε, αλλά δυστυχώς η αλήθεια είναι ότι οι παθιασμένοι καλλιτέχνες πολύ σύντομα χάνουν το πάθος τους – ή την κάνουν γι’ αλλού.

Ξέρω ότι οι τέχνες είναι πολύ πίσω στα ενδιαφέροντα όλων των κυβερνήσεων. Δυστυχώς, και η τωρινή μπερδεύει την καλλιτεχνική ανάταση με την καλλιτεχνική γραφειοκρατία.