Ο φόβος των συγκρίσεων

Πριν καν ξεκινήσουν οι εκλογικές διαδικασίες στο Κίνημα Αλλαγής όλα περιστρέφονται γύρω από την υποψηφιότητα του Ανδρέα Λοβέρδου. Αυτό φάνηκε και από τη γνωστή απάντηση του Αλέξη Τσίπρα στην τελευταία του συνέντευξη: ο Τσίπρας δεν ανέφερε το όνομα κάποιου που κατά τη γνώμη του θα μπορούσε αναλαμβάνοντας το ΚΙΝΑΛ να του είναι τουλάχιστον χρήσιμος συνομιλητής, αλλά φρόντισε να πάρει απλά θέση κατά του Λοβέρδου. Την επόμενη φορά δεν αποκλείω να μας πει ότι θα γραφτεί και στο ΚΙΝΑΛ για να ψηφίσει.

Γιατί όμως η υποψηφιότητα του Λοβέρδου συζητιέται τόσο πολύ; Είναι κάποιος νέος και ανερχόμενος πολιτικός ο Λοβέρδος; Οχι φυσικά: στον πλανήτη του ΠΑΣΟΚ, όπως αυτός διαμορφώθηκε μετά την εκλογική κατάρρευση του κάποτε κραταιού κόμματος, είναι από τους παλιότερους. Μοιάζει να είναι το είδος του λαϊκού ηγέτη που θα ξεσηκώσει τις μάζες και θα βαράει τα νταούλια της επανάστασης; Ούτε για αστείο. Την απάντηση στο γιατί η υποψηφιότητά του συζητιέται τόσο τη δίνουν οι ίδιες οι δημοσκοπήσεις. Οι απαντήσεις της συντριπτικής πλειονότητας όσων ψήφισαν Κίνημα Αλλαγής στις τελευταίες εκλογές φωτογραφίζουν την ανάγκη του κόμματος για έναν Λοβέρδο. Οι οκτώ στους δέκα δηλώνουν πως η κυβέρνηση δεν τα πάει άσχημα, προσθέτοντας πως θα μπορούσε να τα πάει και καλύτερα. Η συντριπτική πλειονότητα αυτών των ψηφοφόρων εξακολουθεί να θέλει ένα ΠΑΣΟΚ με κυβερνητική προοπτική: είναι σαν να λέει πως ένα κόμμα χωρίς δυνατότητα συμμετοχής σε μια κυβέρνηση δεν έχει νόημα ύπαρξης. Ωστόσο δεν θέλει συμμετοχή σε μια κυβέρνηση οποιαδήποτε: θέλει συμμετοχή σε μια που να υπάρχουν άνθρωποι όπως ο Πιερρακάκης, ο Χρυσοχοΐδης, ο Σκέρτσος, ο Λιβάνιος, ο Γιώργος Γεραπετρίτης. Ολοι αυτοί έχουν περάσει από το ΠΑΣΟΚ. Και στις φαντασιώσεις του ψηφοφόρου του Κινήματος Αλλαγής θα μπορούσαν να βρίσκονται μόνο σε ένα ΠΑΣΟΚ του οποίου αρχηγός είναι ο Λοβέρδος. Σίγουρα δεν θα ήταν ποτέ στο ΚΙΝΑΛ της Φώφης Γεννηματά π.χ.

Η λογική λέει πως μια πιθανή ανάληψη του Κινήματος  Αλλαγής από τον Λοβέρδο θα ήταν πρόβλημα για τη Νέα Δημοκρατία του Μητσοτάκη κι όχι τόσο για τον ΣΥΡΙΖΑ. Ο Λοβέρδος θα μπορούσε να έχει μεγαλύτερη διείσδυση στους κεντροδεξιούς ψηφοφόρους κι επομένως να σταματήσει τη διείσδυση της ΝΔ στο Κέντρο. Η παρατήρηση έχει νόημα, αλλά έχει κι ένα πρόβλημα: ερμηνεύει το πολιτικό μας γίγνεσθαι με τρόπους κομμάτι παλιομοδίτικους. Το θέμα πλέον δεν είναι η ιδεολογική τοποθέτηση του ψηφοφόρου, αλλά η ίδια η άσκηση εξουσίας.

Στις εκλογές πλέον αυτό κρίνεται και για αυτό από το 2012 και μετά οι μεταβολές των εκλογικών αποτελεσμάτων είναι τεράστιες: ούτε το 2015 έγιναν οι μισοί Ελληνες ριζοσπάστες αριστεροί, ούτε το 2019 έγιναν φιλελεύθεροι μεταρρυθμιστές δεξιοί. Σε κάθε περίπτωση αποδοκίμασαν κυβερνήσεις και πόνταραν σε ανθρώπους. Αυτό είναι και το πρόβλημα του Τσίπρα με τον Λοβέρδο: η μακρά κυβερνητική πείρα του Λοβέρδου ξυπνά σε πολύ κόσμο μνήμες από τους καιρούς που το ΠΑΣΟΚ κυβερνούσε.

Οι κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ για κάποιους ευθύνονται για τη χρεωκοπία, για κάποιους άλλους όμως άλλαξαν τη χώρα προς το καλύτερο: μεταξύ αυτών βρίσκονται και πολλοί που ψήφισαν ΣΥΡΙΖΑ απογοητευμένοι από τη μη κυβερνητική προοπτική του ΚΙΝΑΛ. Ο Τσίπρας φοβάται αυτή τη σύγκριση καθώς και η δική του διακυβέρνηση έχει καταχωρηθεί στις αναμνήσεις μας. Οταν προσπάθησε να εξοντώσει πολιτικά τον Λοβέρδο με το «σκάνδαλο Novartis» π.χ. ήθελε να μουτζουρώσει κι άλλο αυτές τις μέρες της διακυβέρνησης ΠΑΣΟΚ, αλλά δεν τα κατάφερε. Τώρα ελπίζει να μη βρει μπροστά του και τον Λοβέρδο. Γιατί ήδη έχει προβλήματα με τον Γεραπετρίτη, τη Μενδώνη, τον Χρυσοχοΐδη, τον Σκέρτσο, τον Πιερρακάκη κυρίως.

Στο τέλος της πολιτικής αυτής περιπέτειας ο κόσμος του ΠΑΣΟΚ θα χρειαστεί απλά να αποφασίσει με ποιους θα πάει και ποιους θα αφήσει…