Η λυρική γαστροοισοφαγική παλινδρόμηση

Μπεζ βερμούδα, φανέλα μπλε πρωσικό, με ένα τεράστιο 2 στη πλάτη, γαλάζια αθλητικά υποδήματα – που θυμίζουν «ελβιέλες». Μιλούσε με ένταση και πεταμένες τις φλέβες του λαιμού. «Πράσινο τσάι. Το καλύτερο. Αλλά δεν πρέπει να το αφήνεις πάνω από τρία λεπτά». «Μου έχουν πει για το βατόμουρο». «Το έχω ακούσει, αλλά πιο καλό είναι το μελισσόχορτο. Ρίχνει την πίεση και ανεβάζει τη διάθεση». Η επέκταση σε δαιδαλώδεις, κρυφές πλευρές της υγείας και της μακροημέρευσης, συνεχίζονταν ανάμεσα στους δυο μεσήλικες. Παραθαλάσσιο εμβολιαστικό κέντρο, γεμάτο συζητήσεις αναμονής και αναμασημένα γκουγκλαρίσματα.

Μετά πολλά χρόνια σπληνάντερων και μεταμεσονύκτιας κατάθλιψης, γεμάτης από λυρική γαστροοισοφαγική παλινδρόμηση  και αντιόξινα, πέσαμε στην υστερία της εκβιασμένης δίαιτας και της γυμναστικής πόζας. Μελαγχολία από συσσωρευμένο λίπος ή σπασμένα νεύρα από τη διαιτητική στέρηση; Οποια στάση και να υιοθετηθεί  γίνεται άποψη, καμιά φορά εξελίσσεται σε πολιτική θέση. Η κλεισούρα ανάγκασε πολλούς να πάρουν τους δρόμους. Οσο κερδίζουν σε καύση τριγλυκεριδίων, το χάνουν σε ψυχική ισορροπία. Κατατεθλιμμένοι καταβρόχθιζαν στις 2 μετά τα μεσάνυχτα «μπαστούνια» κεμπάπ, συντετριμμένοι αφοσιώνονται στον υγιεινισμό, άντε και σε κανένα χιλιόμετρο βάδην.

Αυτός ο λαός δεν μπορεί να ισορροπήσει με τίποτα. «Οι Ελληνες δεν τρώνε όσο πεινάνε, αλλά όσο θα πεινούσαν οι πολιορκημένοι κάτοικοι του Μεσολογγίου και του Σουλίου. Τρώνε εις μνήμην αυτών».  Κάπως έτσι το είχε πει ο Τσαρούχης. Μια βουλιμία πάνω από την πείνα, μια διαμαρτυρία υπέρτερη της αδικίας που την προκαλεί, μια συμμόρφωση υπέρτερη του κανόνα που την απαιτεί. Τίποτα «ακριβώς». Ολα χαμηλότερα ή υψηλότερα της ακριβούς ανάγκης.

Αυτός ο διαχωρισμός ανάγκης και πλήρωσης, νομοθέτησης και αντίδρασης, κανόνα και παράβασης, σχετίζεται με ένα εγγενές ελάττωμα – όπως λένε πολλές σταχομαζώχτρες της πολιτικής ορθότητας και της (κατασταλτικής) χρηστότητας; Ή είναι επίκτητο χούι από την Τουρκιά, όπως λένε οι καφενόβιοι  κλεφταρματολοί; Ισως είναι η ευφυΐα να γλιτώνεις και τον κανόνα και την τιμωρία. Ή από την άλλη πλευρά και να θέτεις τον κανόνα και να δημιουργείς τα παραθυράκια για να σε ευγνωμονούν οι εξαιρούμενοι – που γλιτώνουν την τιμωρία.

Είναι σίγουρο ότι υπάρχει μια ισχυρή επιρροή της πανδημίας στον δήμο. Ενας πολιτικός πουριτανισμός. Δεν επιτρέπεται να κριτικάρεις (γιατί σε παραλαμβάνουν τα πιστόλια), δεν επιτρέπεται να προτρέψεις  (γιατί σε παραλαμβάνουν τα άλλα πιστόλια). Κιχ. Μετά από χρόνια  εξωστρεφούς διαμαρτυρίας, είμαστε στα χρόνια ενός εξωστρεφούς σκασμού. Καμία γνώμη, απέραντη πολιτική κρυψίνοια, παράλληλα με τοξίνες και διαδικτυακά βιτριόλια. Και τα δυο. Μια ανταρσία προς τα κάτω, μια εξέγερση της κάμψης, της κατάπτωσης. Γι’ αυτό στροφή στον υγιεινισμό με φαντασιώσεις κοκορετσιών.

Μια διπλή επιθυμία. Και για σώμα και για γαστριμαργική παράλυση. Είναι δε ενδεικτικό. Οσο πάχαιναν οι συνέλληλες, τόσο πολλαπλασιάζονταν τα λαϊκά άσματα που αναφέρονταν στο κορμί. Οσο συγκεντρώνονταν γαρδούμπα στους προγάστορες, τόσο  οι ευρηματικοί ασματοποιοί τους απενοχοποιούσαν: «σώμα μου απόψε πάλι νίκησες» ή «το κορμί σου μαστιγώνει τις αισθήσεις».

Είπαμε ότι στον τόπο μας δεν υπάρχει το «ακριβώς». Εξαπλώνεται όμως το ακριβό. Ή μάλλον το υπερτιμημένο.