Το καλό όνομα μιας εταιρείας

Ο Ανδρέας Ανδρεάδης δεν έχει ανάγκη διαφήμισης. Εχει διατελέσει επί χρόνια πρόεδρος του Συνδέσμου Ελληνικών Τουριστικών Επιχειρήσεων, θεωρείται «γκουρού» του ελληνικού τουρισμού και διοικεί μια τεράστια επιχείρηση με χιλιάδες εργαζόμενους. Πριν από λίγες μέρες ευχαρίστησε δημοσίως τους 4.300 εργαζόμενους των ξενοδοχείων του «για το υψηλό αίσθημα ευθύνης και την εξαιρετική προθυμία να εγγραφούν μόλις ανοίγει η ηλικιακή τους ομάδα ώστε να εμβολιασθούν». Είπε και κάτι ακόμα πιο σημαντικό, ότι στους εργαζομένους του η μέρα του εμβολίου και η επόμενη θεωρείται από την εταιρεία μέρα ανάπαυσης και ως εκ τούτου η αμοιβή θα καταβληθεί σαν να δουλεύουν.

Το έκανε με δική του πρωτοβουλία και προφανώς με αίσθημα ευθύνης έναντι των εργαζομένων του, της εταιρείας του και της χώρας του, χωρίς όμως να είναι υποχρεωμένος. Είμαι σίγουρος ότι πολλές άλλες καλές επιχειρήσεις ακολούθησαν το παράδειγμα Ανδρεάδη. Διευκόλυναν τους εργαζομένους τους. Εμμέσως τους κινητροδότησαν. Αλλά δεν το «πούλησαν» ως τέτοιο. Το άφησαν να εξελιχθεί ως νίκη των εργαζομένων τους. Ολοι αυτοί είναι οι εργαζόμενοι που δουλεύουν σε επιχειρήσεις που δεν θα διαπραγματευτούν «μια ώρα παραπάνω» για να βγει η δουλειά. Απλά θα το κάνουν γιατί πιστεύουν σε αυτήν. Εχουν ποντάρει και οι ίδιοι τις ζωές τους στο καλό μέλλον της εταιρείας και αυτή τους το ανταποδίδει.

Σε έρευνα της Randstad Employer Brand (REBR) που παρουσιάστηκε πριν από μερικούς μήνες για την ανάδειξη των εταιρειών με το καλύτερο εργασιακό περιβάλλον οι συμμετέχοντες εργαζόμενοι ανέδειξαν τις παροχές σε υγειονομική περίθαλψη (86%) και άδεια (82%) υψηλότερα από αυτή της αμοιβής (72%). Το επίκαιρο του πράγματος είναι ότι η ίδια έρευνα που έγινε σε 3.500 εργαζόμενους 150 ελληνικών επιχειρήσεων, έδειξε ότι το 76% των εργαζομένων επιλέγει τον εργοδότη του με κριτήριο και την ευελιξία του ωραρίου (76%). Κι όμως για αυτή την ευελιξία, για αυτές τις παροχές, φωνάζουν τα συνδικάτα. Φωνάζει η αντιπολίτευση. Θα περίμενε κανείς ότι θα διαμαρτύρονταν ώστε να κατοχυρωθεί και νομικά η εργασιακή διευκόλυνση κατά τον εμβολιασμό, ώστε να προστατέψουν όχι μόνο τους εργαζομένους από τους κακούς εργοδότες αλλά και την κοινωνία από τον ιό. Αυτοί όμως επιλέγουν να ασχοληθούν με θέματα που έχουν προ πολλού λυθεί στο πεδίο. Μέσα στις επιχειρήσεις. Εκεί που η σχέση εργαζόμενου και εργοδότη είναι μοναδική. Σε αυτήν τη σχέση δεν μπορούν να παρεισέλθουν ούτε φωνάσκωντες συνδικαλιστές, ούτε λαϊκιστές πολιτικοί. Μόνο σποραδικά εμπόδια μπορούν να δημιουργήσουν και να «λουφάξουν» ξανά. Σε αυτή τη σχέση κυρίαρχη είναι η κοινή βούληση και των δύο να συνεργαστούν. Αν δεν θέλει η μια ή η άλλη πλευρά, πολύ απλά η σχέση αυτή θα τελειώσει, ασχέτως αν υπάρχει ή δεν υπάρχει νόμος. Οποιος δε πιστεύει ότι το κόστος μιας αποχώρησης ενός εργαζομένου, βρίσκεται μόνο στη δική του πλευρά πλανάται. Το κόστος είναι μεγάλο και για την επιχείρηση.

Στο εξωτερικό το λένε Employer Branding και μεταφράζεται σε κάτι σαν το «καλό όνομα του εργοδότη». Θεωρείται πλέον τόσο αναγκαίο, όσο και το «καλό όνομα της εταιρείας». Είναι αυτό που αναπαράγει στους εργαζόμενους τις πράξεις, τις αξίες και τις υποσχέσεις που συνοδεύουν την κουλτούρα μια εταιρείας. Μια κουλτούρα που ειδικά σε περιόδους κρίσεων πρέπει να προστατεύεται περισσότερο από οτιδήποτε άλλο…