Μετά τον Σπανούλη… ποιος;

Η επιστροφή του Βασίλη Σπανούλη στην Εθνική για έναν τελευταίο χορό αυτό το καλοκαίρι έχει ως γεγονός μία καλή και μία κακή διάσταση.

Το καλό δεν περιορίζεται μόνο στη βοήθεια που θα δώσει στην ομάδα μέσα στο παρκέ και στα αποδυτήρια στη διάρκεια του προολυμπιακού τουρνουά (και ελπίζουμε και στους Ολυμπιακούς Αγώνες) ένας παίκτης αυτής της εμπειρίας και κλάσης.

Ακόμα πιο καλή για το ταλαίπωρο το μπασκετάκι στην Ελλάδα είναι η αύρα που αποπνέει. Το «ναι» που είπε όταν τον κάλεσε ο Ρικ Πιτίνο, αναδείχθηκε σε πρώτο θέμα στην ελληνική αθλητική ειδησεογραφία, έγινε πρωτοσέλιδο σε εφημερίδες, έπαιξε σε δελτία ειδήσεων καναλιών και ραδιοφώνων. Οι προβολείς στράφηκαν μετά από καιρό πάνω στο μπάσκετ, που έπειτα από την κατάρρευση των δύο ελληνικών ομάδων στην Ευρωλίγκα δεν είχε κι άλλο λόγο για να απασχολεί την ελληνική αθλητική επικαιρότητα, έτσι όπως αυτή έχει διαμορφωθεί εδώ και κάποια χρόνια.

Ο Σπανούλης είναι ο… Σπανούλης κι έχει το ειδικό βάρος για να το πετύχει. Αλλά μετά από αυτόν δεν υπάρχει κανείς. Κι αυτό είναι το μεγάλο πρόβλημα, που αναδεικνύει η επιστροφή του στην εθνική ομάδα.

Ο Γιάννης Αντετοκούνμπο δεν παίζει εδώ. Η λάμψη του φωτίζει κυρίως το ΝΒΑ και κάποιες σποραδικές επισκέψεις του τα καλοκαίρια για την Εθνική δεν μπορούν από μόνες τους να βγάλουν το ελληνικό μπάσκετ από την αφάνεια στην οποία έχει περιπέσει. Χρειάζονται Σπανούληδες. Χρειάζονται Διαμαντίδηδες, Παπαλουκάδες, παιδιά με μεγάλη μπασκετική αξία και έντονη προσωπικότητα, που παίζοντας εδώ πήραν τη σκυτάλη από τους αστέρες της προηγούμενης γενιάς και κράτησαν το άθλημα στη χώρα μας ψηλά.

Φαίνεται δυστυχώς ότι όταν σταματήσει και ο Σπανούλης, η σκυτάλη θα πέσει οριστικά στο έδαφος. Κι αν δεν βρεθούν κάποιοι να τη σηκώσουν αμέσως, ο αγώνας θα χαθεί και το μπάσκετ θα ξαναγίνει μονόστηλο.