Ο όχλος και η Δικαιοσύνη

Χθες, ο πολυακουσμένος και πολυσυζητημένος Σταύρος Παπασταύρου πήγε στον Αρειο Πάγο, να καταθέσει ως μάρτυρας στην ανάκριση για τη σκευωρία Novartis, με βασικό κατηγορούμενο τον πρώην αναπληρωτή υπουργό Δικαιοσύνης των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ, Δημήτρη Παπαγγελόπουλο. Προσερχόμενος, έπεσε πάνω στους δημοσιογράφους, οπότε έκανε την εξής δήλωση: «Πριν έξι χρόνια επιχειρήθηκε λυσσαλέα η ποινική μου καταδίκη με πολιτικές σκοπιμότητες. Χρειάστηκε να περάσουν έξι ολόκληρα χρόνια ώστε η σκευωρία να καταπέσει. Κατέπεσε. Με σειρά δικαστικών αποφάσεων όπου με δικαίωσαν πλήρως».

Ποιος είναι ο Παπασταύρου; Για τον ΣΥΡΙΖΑ, ήταν ένα μαύρο πρόβατο που υποτίθεται τεκμηρίωνε τις κατηγορίες για διαφθορά του «παλιού συστήματος». Συγκέντρωνε συνδυαστικά μερικές βασικές ιδιότητες που ταίριαζαν στα αριστερά κλισέ περί διεφθαρμένου καπιταλισμού: στέλεχος της ΝΔ, συνεργάτης του Αντώνη Σαμαρά με ενεργό ρόλο στις διαπραγματεύσεις της ελληνικής κυβέρνησης με την τρόικα σε εποχή χρεοκοπίας, Μνημονίων και αγανάκτησης. Κατηγορήθηκε για εμπλοκή στην περίφημη λίστα Λαγκάρντ, του αποδόθηκε η ιδιότητα του συνδιαχειριστή ενός τεράστιου λογαριασμού 550 εκατομμυρίων δολαρίων και ενεπλάκη σε δικαστικό μαραθώνιο με κατηγορίες διαφθοράς. Επί πέντε χρόνια, αντιμετώπιζε δικαστήρια, αρνητική δημοσιότητα και οικονομική πίεση. Ο τέως πρωθυπουργός, Αλέξης Τσίπρας, είχε προεξοφλήσει την ενοχή του. Αλλά αθωώθηκε το 2019 από όλες τις κατηγορίες, μάλιστα με το δικαστήριο να παραδέχεται εμμέσως (με τη χρήση δύο φορές της λέξης «δυστυχώς») παρεμπόδισή του από τη γνώση του συνόλου της δικογραφίας.

Δεν ήταν μόνο στο στόχαστρο του Τσίπρα ο Παπασταύρου, κατά τη διάρκεια αυτής της απίθανης εμπλοκής του. Ηταν και στο στόχαστρο του κομματικού Τύπου, και στο στόχαστρο υπηρεσιών του Δημοσίου, και στο στόχαστρο του Νίκου Παππά. Ο επιχειρηματίας Σάμπυ Μιωνή, πέρυσι τον Ιούνιο, έδωσε γραπτώς στη δημοσιότητα τη μαρτυρία ότι «ο Νίκος Παππάς, για άλλη μία φορά, μου ζήτησε “να βγει να μιλήσει” ο δικηγόρος Σταύρος Παπασταύρου, για τη σύζυγο του τότε αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης και σημερινού Πρωθυπουργού, κυρία Μαρέβα Γκραμπόφσκι». Φοβερή πολιτική οξυδέρκεια, να κυνηγάς φαντάσματα.

Αλλά και εντυπωσιακή αδυναμία πολιτών που βρέθηκαν στο στόχαστρο μιας πολιτικής βεντέτας να μην μπορούν να αποφύγουν τη δικαστική ταλαιπωρία, με κίνδυνο την προσωπική και την οικογενειακή εξουθένωσή τους, την οικονομική συντριβή τους και τη σπίλωση της υπόληψής τους επειδή, τελικά, ακόμα και στο ακροατήριο κυριαρχεί το κοινό αίσθημα, η απαίτηση του όχλου για ενόχους, και όχι η ψύχραιμη αποτίμηση των στοιχείων σε συνδυασμό με το γράμμα του νόμου.

Ο Παπασταύρου δεν είναι η μοναδική περίπτωση πολίτη που κινδύνευσε να συντριβεί επειδή στοχοποιήθηκε στη δίνη μιας πολιτικής σύγκρουσης. Ο Ανδρέας Γεωργίου, της ΕΛΣΤΑΤ, που κατηγορήθηκε ότι διόγκωσε το έλλειμμα για να μπει η χώρα στα Μνημόνια, ακόμα δεν έχει τελειώσει με τη Δικαιοσύνη. Ενώ έχει καταπέσει πια η βασική κατηγορία, παραμένει καταδικασμένος για «δυσφήμηση» αυτών που τον κυνηγούσαν επειδή είπε την αλήθεια αποκαθιστώντας το κύρος της στατιστικής στην Ελλάδα.

Ανάλογη είναι η περιπέτεια του πρώην υπουργού Οικονομικών, Γιάννου Παπαντωνίου. Που προφυλακίστηκε 17 μήνες χωρίς δίκη για νομιμοποίηση παράνομων εσόδων, μολονότι στη συνέχεια το δικαστικό συμβούλιο αποφάνθηκε ότι τα υπάρχοντα στοιχεία εναντίον του δεν αρκούν για να τον παραπέμψουν σε δίκη!

Είναι δυνατόν οι πολίτες να είναι ακόμα, σήμερα, όμηροι της οχλαγωγίας και των πολιτικών μεθοδεύσεων, εκτεθειμένοι με τη ζωή τους, την υπόληψή τους και την ελευθερία τους; Επιτέλους, δικάζει η Δικαιοσύνη, όχι το κοινό περί Δικαίου αίσθημα.