Ανθρώπινες σχέσεις

Στο Παλάτι της Ρεάλ Μαδρίτης οι τοίχοι ήταν πάντοτε περισσότεροι από τις γέφυρες. Χρειάστηκε να περάσουν είκοσι χρόνια για να το αντιληφθεί ο Ζινεντίν Ζιντάν. Κάλλιο αργά όμως παρά ποτέ. Η ανοιχτή επιστολή του Γάλλου προς τους φίλους της Ρεάλ, στην οποία εξηγούσε τους λόγους που αποφάσισε να μαζέψει τα πράγματά του από το Βαλδεμπέμπας, θα μπορούσε να φέρει την υπογραφή οποιουδήποτε εργαζομένου σε τούτο τον κόσμο.

Ο Ζιντάν αναφέρεται στις ανθρώπινες σχέσεις που τόσο υποτιμούν οι ηγεσίες, γιατί, όπως γράφει, αγνοούν ότι μέσω αυτών διατηρείται η δυναμική ενός μεγάλου συλλόγου ή αντίστοιχα μιας επιχείρησης. Ο Γάλλος δεν προσπαθεί να αμβλύνει τις αιχμές της φετινής του αποτυχίας. Δεν το έχει ανάγκη. Τα πέντε Τσάμπιονς Λιγκ, το ένα ως παίκτης, το δεύτερο ως βοηθός του Κάρλο Αντσελότι και τα υπόλοιπα ως πρώτος προπονητής, βρίσκονται στην τροπαιοθήκη της Ρεάλ και μιλούν αυτά για εκείνον. Οταν λέει επίσης πως τα χρήματα, η δόξα, η φήμη δεν είναι τόσο σημαντικά όσο οι ανθρώπινες σχέσεις, η ιστορία του στο ποδόσφαιρο είναι η ζυγαριά που αποκαλύπτει το βάρος των λόγων του. Τις τρεις φορές που αποφάσισε με δική του πρωτοβουλία να αποχαιρετήσει τη Ρεάλ, μια ως παίκτης το 2006 και δύο ως προπονητής, δεν διεκδίκησε ποτέ το υπόλοιπο της αποζημίωσης του από τις συμβάσεις του που βρίσκονταν σε ισχύ. Το συνολικό ποσό που άφησε στα ταμεία της Ρεάλ φτάνει τα 42 εκατ. ευρώ.

Κανείς λοιπόν δεν μπορεί να κατηγορήσει τον Ζιντάν πως προσποιείται, πως αναζητεί εξιλαστήρια θύματα, πως παίρνει τη ρεβάνς για τα χτυπήματα που δέχτηκε στο υπογάστριο από τις διαρροές-απειλές προς τον Τύπο πως θα απολυθεί αν δεν νικήσει στο επόμενο παιχνίδι.

Ο Ζιντάν έχει μια ιστορία την οποία δεν σεβάστηκε η Ρεάλ. Οπως καθημερινά δεν σέβεται η κάθε «Ρεάλ» την ιστορία τόσων και τόσων ανθρώπων γιατί θέλουν να πιστεύουν στην ταχυγένεση του μύθου τους αγνοώντας το ενοχλητικό παρελθόν.