Τελικά ποιος απαξίωνε τη ΔΕΗ;

Το 2019 λέγαμε ότι αν καταρρεύσει η ΔΕΗ θα πρέπει να βρούμε κανένα τραπέζι να χωθούμε από κάτω – θα ήταν σαν να πεθαίνει ένας ελέφαντας στο καθιστικό σου. Την προηγούμενη χρονιά, το 2018, η εταιρεία είχε ζημιές 903 εκατ. ευρώ και η κυβέρνηση απλώς περίμενε το μοιραίο. Τότε μας έλεγαν ότι έφταιγαν τα μνημόνια που δεν επιτρέπουν στον κόσμο να πληρώσει τους λογαριασμούς του. Την ίδια στιγμή, ανάμεσα στους αναξιοπαθούντες ήταν και μεγαλόσχημοι που άφηναν απλήρωτο το ρεύμα για τη θερμαινόμενη πισίνα τους. Στη διοίκηση υπήρχαν συνδικαλιστές και το σωματείο εργαζομένων ήταν προσηλωμένο στη γραμμή Τραμπ για άρνηση της κλιματικής αλλαγής. Η Ευρώπη ξεκινούσε τη μετάβαση στην πράσινη οικονομία, αλλά εμείς θα καίγαμε λιγνίτη. Σαν να ανάβεις τσιγάρο δίπλα σε θερμοκοιτίδες νεογνών. Και εντάξει, ας πούμε ότι η περιβαλλοντική επιβάρυνση δεν ενδιαφέρει τον συνδικαλιστή. Ας δεχθούμε ότι δεν τον απασχολεί ούτε η υγεία των συναδέλφων του ή των κατοίκων μιας ολόκληρης περιοχής. Το εξοντωτικό κόστος που απαιτεί η αγορά δικαιωμάτων ρύπων πώς τον άφηνε αδιάφορο; Κάπως έτσι είδαμε και τον «προοδευτικό» ακτιβισμό να καταγγέλλει τις ανεμογεννήτριες, αλλά να μην κουνάει ούτε βλέφαρο για τον λιγνίτη. Το 2018 η μετοχή της εταιρείας δεν κόστιζε ούτε 1,5 ευρώ.
Και έρχεται η πολιτική αλλαγή. Από τη διοίκηση του συνδικαλιστή Παναγιωτάκη στον μάνατζερ Στάσση. Θυμάμαι τις κραυγές και τα δημοσιεύματα για το σχέδιο απαξίωσης της ΔΕΗ προκειμένου να ευνοηθούν οι ανταγωνιστές της. Σήμερα η μετοχή της ΔΕΗ είναι πάνω από τα 9 ευρώ με στόχο τα 15, κοινώς η περιουσία του Δημοσίου αυξήθηκε κατά 2 δισ. ευρώ. Και εδώ βέβαια τίθεται ένα ερώτημα για το ποιος στα αλήθεια σκόπευε να απαξιώσει τη ΔΕΗ. Η εταιρεία ανακοίνωσε κέρδη τριμήνου στα 225 εκατ. ευρώ. Και τα πέτυχε αγοράζοντας εγκαίρως και σε καλή τιμή δικαιώματα ρύπων, μείωσε τη χρήση λιγνίτη και δρομολόγησε εθελουσία έξοδο για περισσότερους από 4.000 εργαζόμενους. Από τη μία βλέπεις τα θετικά: ένας γίγαντας είχε πέσει στα γόνατα και σηκώθηκε. Και από την άλλη είναι να τρελαίνεσαι αναλογιζόμενος πού μπορούν να οδηγήσουν τα πράγματα οι λάθος άνθρωποι με αναχρονιστικές αντιλήψεις.

Outsourcing
σε μέλη ΜΚΟ
Η φύλαξη των πανεπιστημίων από την Αστυνομία δεν ήταν καλή ιδέα, ακόμα και αν τεχνικά ήταν σωστή. Η κυβέρνηση όμως έχει επιλογές. Μπορεί, ας πούμε, να βάλει πυροσβέστες, να προκηρύξει διαγωνισμό και να προσλάβει αιτούντες άσυλο, να αναθέσει τη δουλειά σε βετεράνους του προσκοπισμού, να το κάνει outsourcing σε μέλη ΜΚΟ με θητεία στα νησιά ή στα κακοτράχαλα μονοπάτια του Εβρου. Λύσεις πολιτικού χειρισμού υπάρχουν. Τώρα για ποιον λόγο είχε επιλεγεί εξαρχής η μετωπική σύγκρουση, είναι κάτι που μάλλον πρέπει να αναζητηθεί στην εκτίμηση που λέει ότι η κοινωνική επιταγή ζητεί νόμο και τάξη με κάθε κόστος. Εν προκειμένω, όμως, το κόστος υπερβαίνει το όφελος. Κοινώς δεν έχει νόημα να έχεις τις σχολές υπό επιτήρηση και στους δρόμους να παίζουν τις συμμορίες της Νέας Υόρκης. Ας πρόσεχαν.
Η Αναμπελ
στην Ακρόπολη

Το μόνο που δεν έχουν πει από τον ΣΥΡΙΖΑ για την Ακρόπολη είναι ότι το έργο έχει μείνει στα κουφώματα, η κυβέρνηση της Αριστεράς είχε πρόθεση να περάσει τα παράθυρα, αλλά δεν πρόλαβε να προκηρύξει τον διαγωνισμό. Πρώτα ήταν το τσιμέντωμα, τώρα ο Dior. Το αφήγημα που ευδοκιμεί στα social λέει ότι η Ακρόπολη τσιμεντώνεται και μετατρέπεται σε εμπορικό hot spot από ανθρώπους ασεβείς προς την κληρονομιά και τον στρατηγό Μακρυγιάννη που έλεγε ότι για αυτά πολεμήσαμε. Είναι η αντίληψη που προσδιορίζει το ελληνικό brand με τον μακαρίτη τον Βόγλη να κυνηγάει την Αναμπελ να της δώσει μύγδαλα. Μέχρι εκεί. Στο μεταξύ ο Παρθενώνας βρίσκεται σε ό,τι πιο κιτς μπορεί να φανταστεί κάποιος: από μαγνητάκια μέχρι μπλουζάκια της πλάκας. Ο Dior θα θυμίσει στον πλανήτη τη διαχρονικότητα του κλασικού.