Περιμένοντας τα αντισώματα{CR}

Περιμένω να λουλουδίσουν εντός μου τα αντισώματα, να αρχίσουν να κυκλοφορούν, να φωσφορίζουν, και να γίνω αλεξίσφαιρος. Εντάξει, μην υπερβάλλουμε, να αποκτήσω ανοσία – έστω 90%. Λίγο είναι; Να βγάλω αντισώματα, ή αντι-πτώματα, σε κάθε περίπτωση να γλιτώσω απ’ τους άτυχους ιοβλήτους, από τους παλαβούς, ή τους ψυχωτικούς, που αν, μικροί, δεν είχανε κάνει με το ζόρι βατσίνες ευλογιάς, οστρακιάς και πολιομυελίτιδας, τώρα δεν θα ζούσαν για να μιλούν, οι αγνώμονες, κατά των εμβολίων.

Μεγάλη υπόθεση τα αντισώματα, αλλά και τα ίδια μας τα σώματα, τα οποία τείνουμε να καταργήσουμε – έβλεπα πάλι, προχθές, μια παρέα πέντε νεαρών στο μπαρ: δεν μιλούσαν μεταξύ τους και δεν αγγίζονταν, παρά ο καθένας ήταν σκυφτός στο κινητό του και είχε εξαϋλωθεί συνομιλώντας βουβά με την οθόνη. Μου θύμισαν τις Δυνάμεις των Ασωμάτων, αυτούς που λέμε αγγέλους. Ναι, αλλά δεν είναι λίγο νωρίς για να γίνουμε Χερουβείμ; Απ’ την άλλη, εμείς να κλαιγόμαστε που δεν έχουμε πια νιάτα, νέο, στραφταλιζέ κορμί, κι εκείνοι που το έχουν να το αρνούνται; Δεν είναι αδικία; Θα πεις, τα γηρατειά είναι από μόνα τους η μεγαλύτερη  αδικία. Κι ανεπανόρθωτη.

Τα γηρατειά είναι ένα λοκντάουν χωρίς διέξοδο εντός του παλαιού σώματος. Εγκλωβισμός μέσα στον Χρόνο και απελευθέρωση δεν υπάρχει. (Τι να μας κάνουνε και τα αντισώματα;) Κι ενώ νομίζουμε πως άλλα είναι τα σημαντικά και τα πρώτιστα, κατά βάθος ένα είναι το πρόβλημά μας: η φθορά. Το πότε θα ‘ρθει απ’ τον Θεό η αναπάντητη. Τα λοιπά είναι φαιδρά και μόνο οι φανατικοί νομίζουν πως το κύριο πρόβλημά τους είναι η πολιτική, η ιδεολογία, οι διακοπές, η γυναίκα τους, οι ταξικοί αγώνες, η βρύση που στάζει και τα επιτόκια της Ντόιτσεμπανκ. Τρίχες.

Και μου κάνει εντύπωση. Ενα σωρό συνομήλικοι, αλλά και αρκετά μεγαλύτεροι, όπως ο Ερντογάν, ο Μπάιντεν, ακόμα και ο Τράγκας (στα εβδομήντα δύο του αποφάσισε αίφνης να γίνει εθνάρχης), επιδίδονται σε ενασχολήσεις ματαιότητας και με ένθερμο ζήλο, είτε γιατί έχουν άγνοια κινδύνου, είτε γιατί θαρρούν πως είναι βιονικοί και αποστρακίζουν τον Χρόνο. Μπορεί, βέβαια, να είναι και απλές, συνήθεις περιπτώσεις βαθιάς αφέλειας και αυταπάτης που βαδίζουν τυφλά προς την έξοδο έχοντας την πεποίθηση εκείνου του Εγγλέζου που είπε: «Ξέρω πως όλοι θα πεθάνουμε, αλλά ελπίζω ο Θεός να κάνει για μένα μια εξαίρεση».

Μια εξαίρεση. Ναι, όλοι το ελπίζουμε – εξάλλου γι’ αυτό περιμένουμε να φυτρώσουν και τα αντισώματα, μέσα στα μη-σώματα. Είναι σκληρό να το λέμε, να το λέω, διότι κι εγώ είμαι ένας μειρακιογέρων με ψευδαισθήσεις σοφίας, αυταπάτες περί αιώνιας libido, πιστεύω, όπως όλοι, ότι είμαι ακόμα ερωτεύσιμος, νιοφάνταχτος, που λέει ο Καρκαβίτσας, και θέλω να ξεγελάω με τα χρωματιστά Adidas μου και με τα σταμπωτά μπλουζάκια. Γέρος λύκος, ρεζίλι των σκυλιών.

Κι όμως. Είμαι νέος. Νέος, και περιμένω να φυτρώσουν εντός μου τα αντισώματα. Κάποια αντισώματα. Μπορεί να μου έχει επιτεθεί ανεπαισθήτως και ύπουλα η Φθορά, μπορεί το σαρκίο να σαραβαλιάζει διαρκώς, αλλά νιώθω, ξέρω πως έχω (και έχεις, έχουμε) μέσα μου έναν πυρήνα ανέγγιχτο, μια περιοχή απροσπέλαστη, μη-απτέα, απολιόρκητη απ’ τον Χρόνο. Εναν μυστικό πυρήνα αψηλάφιστο, κρυφό, ιερό, που μου (και μας) εξασφαλίζει την αιώνια νεότητα ή μια παράλληλη παντοτινή νεότητα. Ενα αίσθημα σφρίγους, υπεράνω του σώματος, μια βεβαιότητα κάλλους και αφθαρσίας – ίσως εκείνην τη «χαρά της αφθαρσίας μέσ’ στα μάτια», που αναφέρει ο Αλεξανδρινός. Δεν μιλώ για παιδιαρίσματα, αλλά για κάτι βαθύ, που με κάνει να πιστεύω πως τελικά όλοι οι άνθρωποι φεύγουν νέοι. Ή, με κάποια έννοια, πως ουδέποτε φεύγουν. Δηλαδή, δεν ξέρω πόσο θα ζήσουμε, πάντως η αλήθεια είναι πως δεν θα πεθάνουμε ποτέ.

Και ας μας κράζουν, σιωπηρά, οι αναιδείς νεότεροι. Ασε τους, διότι είναι της ίδιας μοίρας. Κι εκείνοι περιμένουνε εξάλλου να αναδυθούν εντός τους τα αντισώματα. Φοβούνται κι αυτοί – διότι δεν είναι και λίγοι κάποιοι νεότατοι που δεν κάπνιζαν ούτε καν γυναικείο μεντόλ, δεν έπιναν παρά Ζαγόρι, ανέβαιναν άνετα στο Εβερεστ, παίρνανε διακόσιες κάμψεις, ήτανε αθληταράδες κι όμως ο ιός, δυστυχώς, τους την έριξε στ’ αφτιά. Δεν ρώτησε ηλικίες, ούτε ζήτησε δελτίο ερωτικής ενημερότητας.

Περιμένουμε λοιπόν, ψοφοδεώς, τα αντισώματα. Τα αντι-πτώματα. Να κλείσουμε τουλάχιστον το ένα μέτωπο, εκείνο του κορωνοϊού. Τα άλλα μέτωπα θα μείνουν, βεβαίως, ανοιχτά και απρόβλεπτα. Οι κερκόπορτες άγνωστες. Ποτέ δεν ξέρεις από πού θα σου ‘ρθει η προδοσία. Το εργοστάσιο, μέσα μας, δουλεύει ακατάπαυτα, είναι «διαρκούς πυράς». Η ειρωνεία των ημερών, άτεγκτη. Αλλά εμείς συνεχίζουμε αγέρωχοι, αλύγιστοι και γενναίοι. Γίνεται κι αλλιώς; θα πεις. (Την ανάγκην ευγνωμοσύνην ποιούμεθα.)

Δεν θέλω να θυμάμαι τον Μάριο Χάκκα που παρακαλούσε για ένα τρίτο νεφρό. Και βιαζόταν για έναν τελευταίο έρωτα, ψάχνοντας το κοντινότερο ξενοδοχείο – «οπ, κύριε, μόλις γνωριστήκαμε και το χέρι σας έφτασε στο στήθος μου». Εμείς είμαστε καλύτερα. Με τα Adidas μας, με τα σταμπωτά μπλουζάκια μας, με το σπρέι κατά της φαλάκρας, με τα χρωματιστά βραχιολάκια μας στον καρπό, το νεανικό λεξιλόγιο και την αφθαρσία στα μάτια. Σχεδόν ερωτεύσιμοι. (Ακόμα;)

Δεν ξέρω. Πάντως είναι ζωτικό να συντηρούμε καλά τις ψευδαισθήσεις μας. Να τις κάνουμε πεποιθήσεις και τελικά αυτοπεποίθηση. Με καθημερινό περπάτημα, κοιλιακούς-ραχιαίους, κρέμασμα στο μονόζυγο για να αποφευχθεί το αυχενικό. Βιταμίνη D σε σπρέι. Αντηλιακό LIERAC που τυγχάνει και αντιγηραντικό. Ελεγχο στο αλκοόλ – όχι όπως παλιότερα, που το παρακάναμε. Οχι κατάχρηση σε Viagra και Cialis. Συχνή κολονοσκόπηση. Προσοχή στο πέσιμο και στο χέσιμο. Τα γηρατειά δεν υπάρχουν, κι ας πα να λένε οι κακεντρεχείς.

Τώρα που θα βγάλουμε και αντισώματα σε πράσινους και μπλε κόκκους – ποιος τη χάρη μας.