Η αίσθηση του άφθαρτου

Υπάρχουν άνθρωποι που προσέχουν τι γράφουν στα μηνύματα ακόμα και όταν απευθύνονται στη γυναίκα τους. Υπερβολικό, αλλά ποτέ δεν μπορείς να είσαι σίγουρος. Υπάρχουν και άλλοι που είναι καλόπιστοι. Οπως ο Νίκος Παππάς. Βλέπει στην οθόνη του κινητού τη σήμανση για μήνυμα από τον «καπετάνιο». Σέρνει τον αντίχειρα επάνω της, ξεκλειδώνει τη συσκευή και διαβάζει. Και σπεύδει να απαντήσει. Αλλωστε κάποια πράγματα καλό είναι να λέγονται με μηνύματα, δεν ξέρεις ποτέ ποιος μπορεί να ακούει. Απαντά στο μήνυμα και αφήνει το κινητό στο πλάι. Ασχολείται με κάτι άλλο. Ας πούμε με την αποστολή δορυφόρου στο Διάστημα, να μας δίνει καλύτερες εικόνες από εστίες πυρκαγιάς και να αποκαλύπτει τα σχέδια δολιοφθοράς. Στο μεταξύ μέσα στο κινητό έχει γεννηθεί ένας δαίμονας, ένα σατανικό τζίνι που μεγαλώνει και, χρόνια μετά, εμφανίζεται με τη μορφή του Καλογρίτσα. Ενδεχομένως τώρα ο Νίκος Παππάς να τα βάζει με τον εαυτό του, να τον εγκαλεί για αφέλεια. Και η σχέση με τον καπετάνιο εξελίχθηκε σε προδοσία, ο Καλογρίτσας τον κρατάει από τη μύτη, από εκεί που πιάνεις το έξυπνο πουλί. Ομως όχι, δεν είναι αυτό. Δεν πληρώνει αφέλεια, αλλά υπερβολική αυτοπεποίθηση.

Υπάρχουν πολλά κοινά σημεία στις υποθέσεις Παπαγγελόπουλου και Παππά, αν φυσικά τα πράγματα είναι όπως παρουσιάζονται. Αλλωστε, όσον αφορά τα πρόσωπα, είναι δύο υποθέσεις που τέμνονται. Ομως ένα κοινό χαρακτηριστικό προβάλλει εμβληματικά: η αυτοπεποίθησή τους. Οι άνθρωποι συμπεριφέρθηκαν σαν να μην υπάρχει αύριο, λες και δεν θα νυχτώσει η όμορφη μέρα τους. Δεν αισθάνθηκαν μόνο ισχυροί. Ενιωσαν και άφθαρτοι. Μπορεί να το βρείτε αφελές ή ηλίθιο. Επηρμένο και αλαζονικό. Ολα αυτά συνυπάρχουν επικαλυπτόμενα.

Ωστόσο αν το προσεγγίσετε με ψυχολογικά κριτήρια, θα δείτε ότι ήταν σχεδόν αναπόφευκτο. Τη μία μέρα είσαι φιντάνι της δρακογενιάς στην Καισαριανή και την άλλη μέρα έχεις όλο τον κόσμο στα χέρια σου. Επανασχεδιάζεις το επικοινωνιακό τοπίο στη χώρα, γίνεσαι συνομιλητής ισχυρών, ανταλλάσσεις SMS που κοστίζουν εκατομμύρια. Εύκολα την ψωνίζεις, ειδικά αν βιάζεσαι. Και κάπου εκεί η μπάλα χάνεται από τα πόδια σου και μένεις να ντιρμπλάρεις τον εαυτό σου. Η άμαξα μεταμορφώνεται σε κολοκύθα και η καρέκλα σε πάγκο που περιμένει τον κάθε κατεργάρη.