Αχιλλέας Δρούγκας

ΕΝΔΥΜΙΩΝ: Μάτια κλειστά. Ο αιώνιος ύπνος. Τα λάγνα όνειρα των γλυκών στιγμών που πέρασε με την ερωτευμένη Σελήνη. Ο ωραίος νεαρός βοσκός που ο Δίας του χάρισε την αιωνιότητα, βυθισμένος στον ύπνο, μόνος, μόνο με τη συντροφιά της Σελήνης που ακόμα τον λατρεύει και τον επισκέπτεται το βράδυ, όταν κάνει την εμφάνισή της στον ουρανό.

Ζωή χωρίς κίνηση! Μοιάζει με θάνατο.

ΕΜΕΙΣ θνητοί. Κοιμόμαστε και ξυπνάμε για να αντικρίσουμε την πραγματικότητα της κάθε ημέρας. Ζούμε και  κινούμαστε με τα μάτια διάπλατα ανοιχτά. Κλείνουμε τα μάτια κάθε βράδυ για να ξεκουραστούμε και να ονειρευτούμε.

ΕΓΩ: τα δικά μου όνειρα (τουλάχιστον αυτά που θυμάμαι) είναι εφιαλτικά. Τα άλλα ξεχνιούνται κατά τη διάρκεια της ημέρας. Μετά τη Σχολή Καλών Τεχνών και το στρατιωτικό, μέλλον άγνωστο. Μόνο εφόδιο η αγάπη για την τέχνη. Επιπλέον η Χούντα! Ενα μόνιμο σφίξιμο στην καρδιά από το πρωί που ξυπνάω. Πολύ συχνά τα βράδια, ο ίδιος σχεδόν εφιάλτης. Πότε άνθρωποι πολλοί που τρέχουν να φτάσουν κάπου και εγώ μαζί τους. Στο τέλος μια μεγάλη πόρτα που όταν την ανοίγουμε έχει έναν τοίχο χτισμένο πίσω της. Πότε το ίδιο πλήθος μπροστά σε μια σκάλα χωρίς κάγκελα που στο τέλος έχει ένα μπαλκόνι που δεν ακουμπάει πουθενά. Και αυτή η φωνή που μας φωνάζει: Γρήγορα, γρήγορα.

Ενα πρωί ξυπνάω με μια ευφορία. Σαν να έχω ζήσει όλα τα καλά του κόσμου, όλες τις αγάπες και όλα τα ευχάριστα πράγματα έχουν συμβεί σε εμένα. Ο ήλιος λάμπει. Σκέφτομαι γιατί έτσι; Τι συνέβη το περασμένο βράδυ για να είμαι τόσο χαρούμενος; Το βρίσκω. Ενα όνειρο που φαίνεται σαν εφιάλτης αλλά τελειώνει με την απόλυτη κάθαρση. Είμαι στο νησί της Πάτμου. Ο ουρανός σκούρος, συννεφιασμένος, τίποτα σαν τον ουρανό του Αιγαίου. Ενα πανηγύρι με πολύ κόσμο. Μπροστά μου ένα τσαντίρι. Στην είσοδό του μια μέγαιρα που συχνά με επισκέπτεται στα όνειρά μου. Μπες μέσα, μου λέει. Μπαίνω. Αυτό που βλέπω δεν είναι το εσωτερικό ενός τσαντιριού. Κάτω, γύρω γύρω, ένας σκοτεινός παλιός τοίχος από πέτρα, γεμάτος τρύπες. Η οροφή είναι από γυαλί και στη μέση κρέμεται από μια αλυσίδα ο σκελετός ενός μωρού παιδιού. Κοιτάζω προς επάνω και ανοίγω τα χέρια διάπλατα από τη φρίκη. Τα χέρια μου μπαίνουν σε αυτές τις τρύπες και κολλάνε σε μια φριχτή γλοιώδη μάζα που με ακολουθεί και όταν ακόμα βγαίνω από τη σκηνή. Χιλιάδες ψίθυροι έρχονται μαζί της. Βλέπω μπροστά μου ένα μικρό δέντρο και μια φωνή μου λέει: Πιάσου από το δέντρο! Πιάνομαι από τα κλαδιά και το δέντρο αρχίζει να μεγαλώνει, μαζί του και εγώ. Το δέντρο γίνεται τεράστιο και μαζί του μεγαλώνω και εγώ. Το δέντρο μαζί με εμένα γκρεμίζεται και το βάρος μας σκοτώνει τη μάζα και οι ψίθυροι τελειώνουν! Συνεχίζω να κοιμάμαι. Το επόμενο πρωί η διάθεσή μου είναι πια διαφορετική. Η Κάθαρση. Η Πάτμος, το νησί της αποκάλυψης. Υπομονή. Είμαι ακόμη σαν το μικρό δέντρο. Θα μεγαλώσει. Εχει μια ζωή μπροστά του. Βέβαια η ζωή που ακολούθησε δεν ήταν όλο όνειρα γλυκά και ανέμελα. Σε μέρες αβεβαιότητας τα όνειρα είναι πολλές φορές εφιαλτικά. Βρίσκομαι σε πόλεις που έχω επισκεφτεί παλιά, αλλά τώρα δεν μπορώ να βρω το σπίτι που μένω. Τα τρένα με πάνε σε άλλους σταθμούς. Δεν έχω διαβατήριο, ταυτότητα και πολλές φορές χρήματα. Τώρα όμως είμαι μόνος, χωρίς άλλους να αγωνίζονται μαζί μου. Ανθρώπινο. Και άλλοι βλέπουν όνειρα σαν τα δικά μου. Συνειδητοποιούμε τις εσωτερικές μας ανησυχίες μέσα από τα όνειρά μας. Με τα μάτια κλειστά…

Ο Αχιλλέας Δρούγκας είναι ζωγράφος. Το έργο του «Ενδυμίων», που απεικονίζεται στη φωτογραφία, φιλοτεχνήθηκε το 1989.