H Λευκορωσία δεν είναι μακριά

Με δυσάρεστη έκπληξη διάβασα, στα κοινωνικά δίκτυα, αναρτήσεις υποτίθεται δημοκρατικά ευαίσθητων πολιτών που επέκριναν την ελληνική κυβέρνηση για τις δηλώσεις της κατά του καθεστώτος της Λευκορωσίας, μετά την πειρατική απαγωγή επιβατικού αεροπλάνου και τη σύλληψη του αντικαθεστωτικού δημοσιογράφου Ρόµαν Προτάσεβιτς, ο οποίος ταξίδευε από την Αθήνα στο Βίλνιους της Λιθουανίας. Οι αναρτήσεις αυτές συνοδεύονταν με φωτογραφίες στις οποίες υποτίθεται ότι εικονιζόταν ο συλληφθείς με ναζιστικές στολές και αυθαίρετες «πληροφορίες», χωρίς πηγή, που υποτίθεται ότι επιβεβαίωναν πως ο νεαρός δημοσιογράφος ήταν ναζιστής.

Το ψέμα ήταν προφανές – και διαψεύστηκε γρήγορα, λίγο αργότερα, όταν το ειδησεογραφικό πρακτορείο Reuters δημοσίευσε ένα πορτρέτο της ζωής και της δράσης του Προτάσεβιτς. Από το 2010 έχει αντικαθεστωτική δραστηριότητα, γι’ αυτό το καθεστώς του Αλεξάντρ Λουκασένκο τον έχει κυνηγήσει. Τον έδιωξαν από το Πανεπιστήμιο, από την κρατική σχολή δημοσιογραφίας όπου σπούδαζε, τον ανάγκασαν να εγκαταλείψει τη χώρα και τον συμπεριέλαβαν σε μια λίστα «τρομοκρατών» επειδή εργάστηκε στο πρακτορείο Nexta που μετέδιδε εικόνες από τις περσινές διαδηλώσεις κατά του Λουκασένκο και επειδή ήταν αρχισυντάκτης ενός ειδησεογραφικού μέσου που χρησιμοποιεί την εφαρμογή επικοινωνίας για κινητά Telegram για να επικοινωνήσει με τους πολίτες.

Αλλά αυτά για τους τυφλούς διαστρεβλωτές είναι ψιλά γράμματα. Γι’ αυτούς, το σχήμα που προκρίνουν είναι απλό: ένας ναζί, και μάλιστα πράκτορας, συνελήφθη από τον τελευταίο ευρωπαίο κομμουνιστή ηγέτη. Τα υπόλοιπα είναι λεπτομέρειες. Προσωπικώς, τους ανθρωπότυπους αυτούς τους έχω συναντήσει πολλές φορές στη ζωή μου. Με την ίδια εθελοτυφλία είχαν υποστηρίξει το κομμουνιστικό πραξικόπημα Γιαρουζέλσκι στην Πολωνία, με την ίδια εθελοτυφλία υπερασπίζονταν τη ρωσική εισβολή στο Αφγανιστάν, με την ίδια εθελοτυφλία ισχυρίζονταν ότι το Τσερνόμπιλ δεν ήταν κάτι σοβαρό και μας προέτρεπαν να τρώμε κηπευτικά επειδή δήθεν ήταν μύθος η διαρροή ραδιενέργειας… Το τροπάρι είναι γνωστό.

Αλλά το ζήτημα δεν είναι οι εύπιστοι οπαδοί διαφόρων ολοκληρωτισμών. Το ζήτημα είναι η γκανγκστερική απαγωγή του δημοσιογράφου, ο φόβος για τη ζωή του και, επίσης, ο φόβος για τη ζωή και την ελευθερία ακόμα 28 δημοσιογράφων που ήδη βρίσκονται φυλακισμένοι. Δεν είναι οι μόνοι. Εκατοντάδες, ίσως χιλιάδες είναι ακόμα οι διωκόμενοι από ένα καθεστώς που συντηρείται στην εξουσία από το 1994 με εκλογές βίας και νοθείας και με αυταρχικές διώξεις των πολιτικών αντιπάλων του. Η Σβετλάνα Αλεξίεβιτς, η νομπελίστρια συγγραφέας που μόνο λόγω της φήμης της δεν συνελήφθη στις διαδηλώσεις του περασμένου Σεπτεμβρίου, κατήγγελλε το καθεστώς Λουκασένκο για τρομοκρατία κατά του λαού του.

Κι έτσι είναι. Εξουσιάζει υποστηριζόμενος από τη Ρωσία (η αναφορά για τέσσερις ρώσους πράκτορες στο αεροπλάνο απ’ όπου απήχθη ο Προτάσεβιτς δείχνει τη σχέση με το καθεστώς Πούτιν), περιφρονώντας και τους πολίτες του και τη διεθνή κοινότητα.

Η προχθεσινή κρατική αεροπειρατεία, όπως αποκλήθηκε και από τον έλληνα πρωθυπουργό, είναι εχθρική πράξη κατά της Ευρωπαϊκής Ενωσης. Μία και μόνη είναι η απαίτηση: η απελευθέρωση του Προτάσεβιτς. Από εκεί και πέρα, η πίεση στο καθεστώς Λουκασένκο χρειάζεται να ενταθεί. Η Ευρώπη δεν μπορεί να είναι φιλική χώρα δικτατορικών καθεστώτων.

ΥΓ.: Σκέπτομαι τον Προτάσεβιτς και αναλογίζομαι ότι, το 2015, πολύς κόσμος στην κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ επένδυε στον Πούτιν και σε ό,τι εκπροσωπεί. Κάποιοι υποκλίνονταν κιόλας στους εκπροσώπους του.

Ας περιμένουν οι γυναίκες
Η εμπρηστική επίθεση κατά των καταστημάτων της συζύγου του Νίκου Χαρδαλιά υποχρεώνει στην ανάκληση μιας πρακτικής που τα τελευταία χρόνια ήταν συνηθισμένη στη δημόσια ζωή. Συχνότατα, για να πληγούν οι πολιτικοί αντίπαλοι, κατά σύμπτωση, της Αριστεράς και της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ, στόχος γινόταν η σύζυγός τους.
Δεν τους άρεσε ο Στουρνάρας στην Τράπεζα της Ελλάδος και άρχισαν να κυνηγάνε τις επιχειρήσεις της συζύγου του. Ενώ έκραζε ο φιλικός Τύπος.
Δεν τους άρεσε ο Αδωνις Γεωργιάδης. Του έκαιγαν το μαγαζί και έβριζαν τη γυναίκα του. Ενώ έκραζε ο φιλικός Τύπος.
Δεν γούσταραν τον Μητσοτάκη; Του έσερναν τα εξ αμάξης – αλλά τελικά πάλι στη σύζυγό του κατέληγαν, που ως πάμπλουτη «έχει στο Παρίσι το σπίτι του Βολταίρου»! Κι ο Νίκος ο Παππάς ζητούσε από τον επιχειρηματία Σάμπυ Μιωνή «να βγει να μιλήσει» ο Σταύρος Παπασταύρου για τη Μαρέβα. Ενώ έκραζε ο φιλικός Τύπος.
Ακόμα κι ο Καλογρίτσας το παρατήρησε: «Οταν είχα την “Πρώτη” έκανα αντιπολίτευση στον Παπανδρέου. Μου φέρνανε πολιτικοί και δημοσιογράφοι υλικό να γράψω κατά της Μιμής», είπε χθες στην Προανακριτική. Δεν μπορώ να καταλάβω τι βίτσιο είναι αυτό με αριστερούς που είναι ταυτόχρονα φεμινιστές και κυνηγάνε τις γυναίκες των αντιπάλων τους.