NON PAPER

Αιτήσεις, παραιτήσεις, απαιτήσεις

Δεν έχουν περάσει πάνω από τρεις μήνες. Θυμόμαστε; Τότε που το ελληνικό θέατρο, με μπροστάρη το ΣΕΗ, ήταν στα κάγκελα για το περίφημο ελληνικό #Μetoo που, τελικά, έγινε #Μetoo στην ελληνική show biz για να περιοριστεί σε metoo στο ελληνικό θέατρο (ας πούμε στα μπουζουξίδικα ή στον ανταγωνιστικό χώρο της τηλεόρασης ποτέ κανείς δεν παρενόχλησε κανέναν και καμία) και τελικά να περιοριστεί ακόμη περισσότερο στις υποθέσεις Λιγνάδη και Φιλιππίδη. Και τώρα, δηλαδή, που ο Λιγνάδης είναι προφυλακισμένος και ο Φιλιππίδης δεν αισθάνεται πολύ καλά τελευταία και εφόσον καταγγελίες πλέον δεν γίνονται, να υποθέσω ότι ο χώρος εξαγνίστηκε και ο θεατρικός κόσμος είναι πλέον ένας τίμιος κόσμος, ηθικός, αγγελικά πλασμένος.

Επίσης θυμόμαστε ότι, τότε, το σύνθημα που έσερνε τον χορό δεν είχε να κάνει ούτε με συμπεριφορές ούτε με την προστασία των θυμάτων. Ενα «Μενδώνη παραιτήσου» ήταν που έγινε μάλιστα και μπάνερ στα προφίλ των χρηστών των μέσων κοινωνικής δικτύωσης.

Ας έρθουμε όμως στο τώρα. Τελικά, η υπουργός Πολιτισμού δεν παραιτήθηκε. Που σημαίνει ότι πολλοί άνθρωποι του θεάτρου δεν αισθάνθηκαν δικαιωμένοι αφού το αίτημά τους δεν ικανοποιήθηκε. Πώς είναι δυνατόν λοιπόν αυτοί οι ίδιοι άνθρωποι να είναι, στη συντριπτική τους πλειονότητα, μέσα στα χορηγούμενα από το υπουργείο Πολιτισμού προγράμματα του «Ολη η Ελλάδα ένας πολιτισμός»; Ακόμη και στου Φεστιβάλ Αθήνας και Επιδαύρου που επίσης με χρήματα του υπουργείου πραγματοποιείται; Το αξίζουν; Κατά τη γνώμη μου, με το παραπάνω. Αυτοί όμως οι τίμιοι και οι ηθικοί, οι άμεμπτοι και οι αμόλυντοι, οι διαπρύσιοι καταγγέλλοντες πώς καταδέχονται να έχουν πάρε – δώσε με το υπουργείο «που φιμώνει τον πολιτισμό»; Και τελικά τον φιμώνει ή δεν τον φιμώνει από τη στιγμή που του δίνει χρήματα;

Ε ρε και να έκανε καμιά πλάκα η Μενδώνη και να έδινε την παραίτησή της. Και να έμεναν στον αέρα, χωρίς τις υπογραφές της, οι κάθε λογής συμβάσεις. Και να ερχόταν νέος/α υπουργός που θα έπρεπε να τις μελετήσει από την αρχή – κάτι που θα σήμαινε καθυστέρηση. Και κάποιες να τις απέρριπτε. Ε ρε λέω…

Ενας εξαιρετικός ηθοποιός

Και κάτι ακόμη από εκείνη την τόσο κοντινή, αλλά που φαίνεται ως τόσο μακρινή, εποχή. Στο απολογητικό του υπόμνημα ο Δημήτρης Λιγνάδης είχε (πολύ κακώς κατά τη γνώμη μου) αναφερθεί στον πρόεδρο του ΣΕΗ Σπύρο Μπιμπίλα χαρακτηρίζοντάς τον «μέτριο ηθοποιό».

Και τι δεν είχε γίνει τότε. Ξεσπάθωσαν ηθοποιοί και σκηνοθέτες για το πόσο κομπλεξικός είναι ο Λιγνάδης που υποτιμά αυτόν τον κολοφώνα της υποκριτικής, για το πόσο εξαιρετικός είναι ο Μπιμπίλας, ότι τον έχουν δει σε παραστάσεις και έχουν ανατριχιάσει, ότι θα ήταν τιμή τους να συνεργαστούν μαζί του, ότι, ότι, ότι. Και ήρθε το πλήρωμα του χρόνου και ξαναγίνονται παραστάσεις. Δεν είδα κανέναν από αυτούς τους σκηνοθέτες να πήρε τον Μπιμπίλα. Ούτε καν σε επιθεώρηση όπου θα ήταν εξαιρετικός. Τόση αφηρημάδα πια;

Ο Σταμούλης ο λοχίας

Για να πω την αλήθεια, δεν υπήρξα ποτέ ιδιαίτερα φανατική με τα τηλεοπτικά «Φιλαράκια». Δεν είναι, εξάλλου, και ακριβώς της ηλικίας μου. Εχω ζήσει όμως από πρώτο χέρι τη μανία με το συγκεκριμένο σίριαλ που συγκαταλέγεται στα, ας πούμε, φετίχ μιας γενιάς. Και πρόσφατα, τη λαχτάρα, για το περίφημο επεισόδιο του reunion. Μέχρι που ήρθε το τρέιλερ. Πρώτα απ’ όλα δεν πρόκειται, απ’ όσο καταλάβαμε, για επεισόδιο. Κάτι σαν τηλεοπτικό μνημόσυνο είναι μίας ηλικίας και μιας εποχής. Που απογοήτευσε τους φανατικούς της σειράς. Οπως, άλλωστε, και το περσινό σίκουελ του δικού μας αντίστοιχου «Λόγω Τιμής». Οι άνθρωποι μελαγχολούν όταν βλέπουν κατά πρόσωπο τα «γερασμένα νιάτα» τους. Είναι σαν εκείνο το τραγούδι που έλεγε «Βρήκα στην Αμφιλοχία τον Σταμούλη τον λοχία / παλιό μου συμπολεμιστή με το κεφάλι του σταχτί».