Υποκρισία

Εχουν περάσει τρεισήμισι μήνες από τότε που ξέσπασε η υπόθεση σεξουαλικών παρενοχλήσεων και βιασμών. Βγήκαν κάποιοι άνθρωποι, κυρίως από τον χώρο του θεάματος, κατήγγειλαν κάποια φριχτά βιώματα και ξαφνικά, με το που μπήκε ο Λιγνάδης φυλακή, μοιάζει σαν όλα τα άλλα να ξεχάστηκαν. Σαν αυτό να ήταν το μόνο πρόβλημα, που λύθηκε. Τα στόματα έκλεισαν ξανά και κανένας πια δεν καταγγέλλει. Τις τελευταίες ημέρες τον δρόμο της δικαιοσύνης έχει λάβει η υπόθεση του Πέτρου Φιλιππίδη, ο οποίος κατηγορείται για τρία κακουργήματα, έναν βιασμό και δύο απόπειρες βιασμού. Οι περιγραφές στη δικογραφία σοκάρουν. Αν παρατηρήσει όμως κανείς την αντιμετώπιση στα Μέσα Ενημέρωσης ή στα social media, δεν υπάρχει μέτρο σύγκρισης με την υπόθεση Λιγνάδη, όταν τα δελτία ήταν σχεδόν μονοθεματικά, τα hashtag στο Τwitter το ίδιο, ενώ πολιτικοί ξιφουλκούσαν στα παράθυρα. Δεν γνωρίζω εάν μπαίνουν στο ζύγι οι βιασμοί και εάν κάποιος κρίνεται ως σοβαρότερος από κάποιον άλλο. Αλλά δεν μπορεί κανείς να μην αναγνωρίσει τη διαφορά. Και η διάκριση δεν έγινε τυχαία. Η υπόθεση Λιγνάδη εργαλειοποιήθηκε πολιτικά. Εγινε αντικείμενο κομματικής αντιπαράθεσης, μπήκε στις δημοσκοπήσεις. Πύρινες κομματικές ανακοινώσεις ζητούσαν την παραίτηση της Λίνας Μενδώνη, στρατευμένοι ηθοποιοί κατέβαιναν σε πορείες ζητώντας την αποπομπή της, οργανώνονταν συγκεντρώσεις έξω από το υπουργείο Πολιτισμού.

Ενα τεράστιο παγκόσμιο κοινωνικό πρόβλημα, στη χώρα μας καπελώθηκε. Εγινε αντικείμενο κομματικής καπηλείας. Από εκεί που θύματα έβγαιναν και αποκάλυπταν ασύλληπτες ιστορίες για κακοποιητικές συμπεριφορές, εργασιακό bullying, βιασμούς, σεξουαλικές παρενοχλήσεις, σταμάτησαν και από ένα σημείο και μετά η όλη συζήτηση περιορίστηκε στο εάν θα παραιτηθεί η Μενδώνη. Πλέον κανένας δεν καταγγέλλει. Ισως γιατί όταν έχεις βιώσει κάτι τόσο τραγικό δεν θες να διακινδυνεύσεις να αποτελέσει ο πόνος σου κομματικό αφήγημα. Κανένας δεν μιλάει αλλά και κανένας δεν ενδιαφέρεται να ακούσει.

Ακόμα και η υπόθεση Φιλιππίδη που πρόλαβε να πάρει τον δρόμο της δικαιοσύνης μπαίνει προς το τέλος των δελτίων και αν, ενώ ουδείς ασχολείται από τους γνωστούς δημοσιολόγους. Ακόμα και συνάδελφοί του, οι οποίοι στηρίζουν ανοιχτά κόμματα και έγραφαν οργισμένες ανακοινώσεις στο Instagram κατά της Μενδώνη, πλέον δεν σπαταλούν ούτε ένα post. Και ίσως αυτό είναι και το πιο θλιβερό. Το ελληνικό #MeToo αντιμετωπίστηκε τελικά ως εργαλείο για να ανεβοκατέβουν λίγο τα ποσοστά των κομμάτων. Οπως και τα περισσότερα ζητήματα στη χώρα μας. Και εν προκειμένω, δεν συνέβη ούτε καν αυτό.