Απλά δεν παίζεται

Μεταξύ μας; Δεν ήταν η πρώτη φορά. Ο Ολυμπιακός είχε προειδοποιήσει τον «ανταγωνισμό» πολλάκις μέσα στη σεζόν, πως όποιος κάνει το λάθος και του ανοίξει το γήπεδο μπορεί κάλλιστα να το πληρώσει ακριβά: Την έπαθε δύο φορές ο Μανόλο Χιμένεθ και η ΑΕΚ (3-0, 1-5) από τον Γενάρη. Την έπαθε ο Πάμπλο Γκαρσία στο Καραϊσκάκη (3-0). Το κατάλαβε καλά χθες και ο Παναθηναϊκός στη Λεωφόρο (1-4), στον επίλογο της φετινής Super League. Μονόλογοι που το φινάλε τους περνά αποκλειστικά από τα ποσοστά ευστοχίας.

Οταν παίζεις με τη… φωτιά, το πιθανότερο είναι καείς. Και το επιθετικό ταλέντο των Ερυθρόλευκων όπως εκφράζεται στη φάση του transition δεν έχει αντίδοτο στην Ελλάδα. Είναι στιγμές που νιώθεις πως παίζουν άνδρες με παιδιά, παρακολουθώντας τον Γιουσέφ Ελ Αραμπί και την παρέα του. Τον τρόπο που με δυο-τρεις πάσες μεταφέρουν το παιχνίδι ως το αντίπαλο αμυντικό τρίτο του γηπέδου. Σχεδόν τηλεπαθητικά.

Εγραψε το κοντέρ 15 τελικές για την ομάδα του Πέδρο Μαρτίνς, χθες. Δεν έγραψε καμιά δεκαριά ακόμη, που δεν έγιναν τελικές από κάποιο ηρωικό τάκλιν ποδοσφαιριστή του Παναθηναϊκού, από μια λάθος πάσα πριν από την εκτέλεση. Από λεπτομέρειες. Η ουσία όμως δεν αλλάζει. Σε αυτό το αγωνιστικό μοτίβο, αυτός ο Ολυμπιακός δεν αντιμετωπίζεται από αντίπαλο εντός των συνόρων.

Ο πολύπειρος Λάζλο Μπόλονι τον Φλεβάρη στη Λεωφόρο νίκησε τους Ερυθρόλευκους (με μπόλικη τύχη) σε ένα εντελώς διαφορετικό στυλ. Με την ομάδα του τακτοποιημένη πίσω από την μπάλα. Εχοντας κλειστούς όλους τους διαδρόμους. Ο Παναθηναϊκός εκείνο το βράδυ βρήκε 2 γκολ σε 7 δικές του τελικές: Χθες με προπονητή τον υπηρεσιακό Σωτήρη Συλαϊδόπουλο είδε τις δικές του τελικές σχεδόν να διπλασιάζονται (13). Το τίμημα όμως ήταν 4 γκολ! Και αν στο δεύτερο ημίχρονο «στοχευμένα» οι Πράσινοι δεν έκαναν έναν σωρό φάουλ (ενίοτε και αντιαθλητικά) κάθε φορά που έχαναν την μπάλα στην επίθεση, ποιος θα μπορούσε άραγε να μαντέψει το τελικό σκορ;