Τα αστεράκια μου

Το τελευταίο του χρυσό στο Ευρωπαϊκό της Βασιλείας ήταν από τα πιο σημαντικά μετάλλια στη ζωή του και ας ήταν ευρωπαϊκό και όχι Ολυμπιακοί ή παγκόσμιο. Πολύ απλά γιατί:

«Ηταν το πρώτο που θα αφιέρωνα στα κορίτσια μου, τις κόρες μου τη Σοφία και τη Λένια. Σε αυτές και τη Βασιλική μου έστελνα φιλιά από την κάμερα.

Η Σοφία έχει μάθει να χειροκροτεί στις εξόδους μου. Την έχω πάρει πολλές φορές στην προπόνηση και έχει δει πότε προσγειώνεται ο μπαμπάς και αρχίζει να χειροκροτεί.

Παράλληλα εάν σε αυτό το πολύ δύσκολο κομμάτι της ζωής μου δεν ήταν δίπλα μου η Βασιλική, ο βράχος μου, δεν θα είχα καταφέρει τίποτε. Στο δύσκολο κομμάτι της αγωνιστικής και της ψυχολογικής μοναξιάς ήταν το στήριγμά μου. Διότι πέρασα πολύ δύσκολα. Θεωρώ ότι είμαι ευγενικός άνθρωπος αλλά στο σπίτι μου έχω τις παραξενιές μου, είμαι περίεργος ρε αδελφέ και η Βασιλική με αντέχει. Φαντάσου να έχω περάσει και αυτή τη φάση. Και την είχα δίπλα μου, βράχο, να με αντέχει και κυρίως να με στηρίζει. Με τα δύο πιτσουνάκια μάλιστα να γυρνοβολάνε μέσα στο σπίτι το καλύτερο αγχολυτικό. Τσακωνόμαστε ποιος θα κοιμίσει τα κορίτσια. Εχουμε τις αγκαλίτσες, τα παραμυθάκια ιδιαίτερα με τη Σοφία που είναι 18 μηνών και καταλαβαίνεις τι γίνεται. Δεν το χάνω με τίποτε ακόμα και να έχω προπόνηση ξημέρωμα. Και το πρωί τουλάχιστον μια ώρα με τα κορίτσια χουζούρι και παιχνίδι και μετά γρήγορα πρωινό και φύγαμε για προπόνηση αλλά ήδη σου έχει φτιάξει η μέρα με αυτά τα προσωπάκια» λέει ο άρχοντας των κρίκων που θεωρεί… χαμένη από χέρι τη σύζυγό του (σ.σ. μην παίρνεις όρκο Λευτέρη).

Ποιοι κανόνες;
«Εχει χάσει ήδη τον αγώνα η Βασιλική στην προσπάθεια να βάλει κανόνες. Δεν έχει τύχη με ένα μπαμπά σαν και μένα που είναι βούτυρο για τις κόρες του. Και θα είμαι πάντα… βουτυρένιος θα με κάνουν ό,τι θέλουν. Δεν μπορώ να αντισταθώ» λέει με ειλικρίνεια ένας από τους πιο δυνατούς και σκληρούς αθλητές όλων των εποχών που όμως… λιώνει μπροστά στις κόρες του.

«Η Σοφία γεννήθηκε δύο εβδομάδες μετά την 4η θέση στο Παγκόσμιο που ήμουν ράκος. Μου άλλαξε όλη η ψυχολογία άρδην. Πρέπει να είμαι πιο σκληρός στην εφηβεία τους αλλά δεν το βλέπω! Ισως μετά τους Ολυμπιακούς του Λος Αντζελες του 2028 όπου εγώ έχω πει ότι θα πάω ως θεατής, αλλά ο Δημήτρης (Ράφτης) επιμένει ότι θα αγωνίζομαι ακόμα (γέλια). Είχαμε πει στο Τόκιο να έρθει η Βασιλική με τη μεγάλη τη Σοφία, αλλά δεν θα έρθουν. Εδώ δεν επιτρέπεται στη Βασιλική να ταξιδέψει που είναι μάλιστα και μέλος της ολυμπιακής επιτροπής. Αρα φιλάκια από την τηλεόραση. Η ώρα μάλιστα θα είναι ιδανική για τα παιδιά γιατί θα είναι μεσημέρι για την Ελλάδα. Στην Αμερική θα είναι δύσκολα από πλευράς ώρας αλλά θα έχουν μεγαλώσει. Στο Παρίσι σε τρία χρόνια, να είμαστε καλά, έχω ήδη προγραμματίσει και τους έχω πει ότι θα νοικιάσουμε ένα σπιτάκι και θα είναι όλοι μέσα. Θα γίνει οργανωμένα, παιδιά, σύζυγος συγγενείς θα δουν και το Παρίσι θα έρθουν και στον αγώνα. Θα είναι πολύ ωραίο αλλά έχουμε χρόνο ως τότε, τώρα focus στο Τόκιο.

Το άλλο όνειρο
Εκτός από τις κόρες του με τη Βασιλική έχουν και τα άλλα «Αστεράκια τους» το όνειρο ζωής.

«Ναι πρόκειται για τον σύλλογο που φτιάχνουμε στη Γλυφάδα, θα είναι σε έναν όμορφο χώρο μεταξύ του κλειστού μπάσκετ και του κολυμβητηρίου με σύγχρονα όργανα και εκεί θέλουμε να βγάλουμε τα νέα ταλέντα του αθλήματος. Θέλω να πάρω… μεταγραφή όλη την πεντάδα της εθνικής ομάδας και να τους εξασφαλίζω ότι θα κάνουν αυτό που αγαπούν χωρίς την αγωνία αν θα έχουν πληρωθεί ή όχι τον μισθό τους από την ομοσπονδία. Το όνομα του συλλόγου θα είναι Gymnastic Stars αλλά εμείς θα το λέμε: “Τα αστεράκια μας”. Φυσικά και τα κορίτσια μας θα μεγαλώσουν στον αθλητισμό» λέει ο Λευτέρης Πετρούνιας που είχε και έναν ακόμα σύμμαχο σε αυτή τη δύσκολη περίοδο την ατελείωτη αγάπη του κόσμου.

«Ολα για τον κόσμο»
«Απίστευτη η δύναμη από τον κόσμο. Δεν είναι εντυπωσιακό; Αυτό το έβλεπες συνήθως με τους σταρ στο ποδόσφαιρο ή στο μπάσκετ. Δεν μπορώ να περιγράψω τι δύναμη μου δίνει αυτό. Είναι μαγεία και είναι απίθανο. Θα κάνω ό,τι περνάει από τα χέρια μου για να κάνω υπερήφανο αυτό τον κόσμο. Ξέρεις όταν είμαι πάνω στους κρίκους σε μεγάλους αγώνες νιώθω ότι δεν τους κρατάνε μόνο τα δικά μου χέρια αλλά είναι εκατομμύρια χέρια όλων των Ελλήνων πάνω.

Με κάνουν 180 φορές πιο δυνατό. Απίστευτο συναίσθημα, νιώθω ευλογημένος.

Πιστεύω παίζει ρόλο ότι από την πρώτη στιγμή από το πρώτο μετάλλιο έμεινα ο εαυτός μου. Από το πρώτο είπα “Ναι ρε φίλε” και μιλάει ο ίδιος άνθρωπος μέσα από την ψυχή του κάθε φορά.

Μπορεί να μοιάζω… ψωνάρα αλλά απλά έχω μεγάλη εμπιστοσύνη στον εαυτό μου. Και να δείχνω… εξωγήινος εκεί ψηλά αγωνιστικά, μόλις προσγειώνομαι γίνομαι πάλι γήινος και ο απλός Λευτέρης όπως με γνωρίζουν οι δικοί μου άνθρωποι και ο κόσμος».