«Φιλάκια από το Τόκιο»

«Η εικόνα που είχα στο μυαλό μου ήταν την ώρα που θα τελειώσει η απονομή του χρυσού μεταλλίου στο Τόκιο να φύγω σφαίρα προς την κερκίδα, να πηδήξω πάνω και να κρεμάσω το μετάλλιο στον λαιμό της Σοφίας μας. Ομως τελικά λόγω των συνθηκών θα μείνουμε πάλι στα φιλάκια από την τηλεόραση!».

Ο Λευτέρης Πετρούνιας είχε ήδη κάνει οικογενειακή εικόνα το μεγάλο ραντεβού, κάτι όμως που δεν μπορεί να πραγματοποιηθεί λόγω του γεγονότος ότι δεν επιτρέπεται να ταξιδέψουν – πλην των αθλητών – στην Ιαπωνία για τους Ολυμπιακούς Αγώνες άνθρωποι από άλλες χώρες.

Ακόμα καλά καλά δεν έχει σφραγίσει το εισιτήριο ο ίδιος ο Λευτέρης, που όμως, όπως λέει στα «ΝΕΑ», «δεν υπάρχει περίπτωση να μην είμαι εκεί να υπερασπιστώ τον τίτλο μου. Θα πάω, ό,τι και να γίνει» – τον ακούς και νιώθεις τη σιγουριά στη φωνή του.

Στα καλύτερά μου
Ενας αθλητής που έχει τεράστια εμπιστοσύνη στις δυνάμεις του, αλλά το κυριότερο; «Είμαι στην καλύτερη φόρμα της ζωής μου και εκτός συνταρακτικού απροόπτου είμαι βέβαιος ότι θα πάνε όλα καλά και όπως τα θέλουμε. “Πετάω” και μόνο από το γεγονός ότι πλέον δεν πονάω. Μου είχε λείψει να κάνω προπόνηση, να είμαι λιώμα από την κούραση και να νιώθω τόσο γεμάτος. Δεν δούλευα έτσι στα 20-22 χρόνια μου. Απολαμβάνω την κάθε στιγμή τώρα όσο ποτέ στην καριέρα μου γιατί δεν πονάω. Με βοήθησε ότι πήγαν μπροστά οι Αγώνες, αλλά θα τα κατάφερνα και πέρυσι. Θα ήταν ιδανικό αν είχα την πρόκριση γιατί πάγωσε η προκριματική διαδικασία. Εφαγα πολλές αναβολές ενώ ήμουν σε σούπερ φόρμα. Με σκοτώνει αυτό στα 30 μου», τονίζει ο χρυσός ολυμπιονίκης μας που περιμένει το τελευταίο Προολυμπιακό στο Κατάρ (πιθανότατα στις 16 Ιουνίου) για να σφραγίσει την πρόκριση.

«Χρειάζομαι την πρωτιά τουλάχιστον με μια επίδοση στα 15.333, αλλά θα μιλήσω ειλικρινά. Δεν αξίζει να το περνάω αυτό, ένας αθλητής του επιπέδου μου. Τόσα χρόνια έχασα μία φορά μόνο λόγω τραυματισμού (4ος) και έτυχε να είναι ο αγώνας που έδινε την πρόκριση στους Ολυμπιακούς. Και άλλη μία στο Κότμπους (2ος) που ήμουν άρρωστος. Είναι άδικο το σύστημα και δεν μιλάω μόνο για μένα. Θα είναι άδικο να μην είναι και ο Κινέζος, ο Λιου Γιανγκ, στους Ολυμπιακούς Αγώνες. Δεν έχει δουλέψει λιγότερο από μένα, είναι τεράστια αξία, κορυφαίος αθλητής. Ο μοναδικός που με έχει κάνει να ανησυχήσω όχι μία φορά και δύο. Απλά έχω καλύτερη ψυχολογία στον αγώνα και τον κερδίζω, όμως ο ένας κάνει καλύτερο τον άλλο. Είναι ο μόνος που μπορεί να με κερδίσει στα ίσια, αλλά είναι άδικο να μην είναι και αυτός εκεί, γιατί στα προκριματικά θα τον αποκλείσω!

Δεν καταλαβαίνω, δηλαδή, δεν θέλει ο ουδέτερος να δει τους καλύτερους στο αγώνισμα; Προτιμά να μας δει έναν μήνα πριν σε ένα Προολυμπιακό; Στο 100άρι στο Ρίο ποιος δεν ήθελε να δει τον Μπολτ και τον Μπλέικ να τρέχουν μαζί δίπλα δίπλα; Θα πάω Τόκιο, ό,τι και να γίνει, το πιστεύω μέσα μου και έχω θετική ενέργεια. Με κάθε τρόπο θα είμαι εκεί να υπερασπιστώ τον τίτλο μου.

Είμαι ο πιο αυστηρός κριτής του εαυτού μου, αλλά το θεωρώ άδικο να αφήνεις έξω τον τελευταίο ολυμπιονίκη και ενώ είναι σε εξαιρετική κατάσταση. Εγώ θα πάω, θα ξαναπάρω 15.400 και ο δεύτερος θα πάρει 14.900, δεν θα έχει ο τελικός το ίδιο ενδιαφέρον αν λείπει ο μεγάλος μου αντίπαλος».

Αυτά που βελτίωσε
Εχοντας μείνει για μεγάλο χρονικό διάστημα εκτός αγώνων (συνδυασμός αποκατάστασης και πανδημίας), ο Λευτέρης Πετρούνιας έσπευσε να εκμεταλλευτεί τον χρόνο.

«Αυτό με έκανε καλύτερο από ποτέ. Βελτίωσα πλέον τόσο την έξοδό μου όσο και τη σταθερότητά μου πάνω στους κρίκους. Υστερα από δυόμισι χρόνια, έχοντας χάσει αγώνες αλλά και ψυχολογία, δεν πίστευα ότι είμαι καλύτερος από πριν. Αλλά, επειδή γράφω τα προγράμματά μου, έβλεπα αυτά προ χειρουργείου και αυτά κατόπιν και έλεγα, ρε φίλε, αφού είμαι καλύτερος, πώς να το κάνουμε. Καταλαβαίνω και τη διαφορά μιας ανάσας πάνω στους κρίκους». Στο Παγκόσμιο της Στουτγάρδης είχε χάσει στην τελευταία προσπάθεια του γάλλου αντιπάλου του το χάλκινο και την απευθείας πρόκριση. «Με στενοχώρησε αλλά και με ζόρισε πάρα πολύ η διαδικασία αυτή. Για παράδειγμα, δεν είχα αποφασίσει ποτέ να πάω στην Αυστραλία, δεν ήθελα να λείψω από την οικογένειά μου. Τώρα αναγκαστικά πήγα. Ηταν πολύ ωραίος αγώνας, τον χάρηκα και με το ελληνικό στοιχείο, αλλά δεν θα πήγαινα αν είχα περάσει. Δούλεψα σκληρά στο διάστημα της αποκατάστασης και μετά. Αυτό που βλέπατε στο πρόσωπό μου, στις κινήσεις μου στον τελευταίο αγώνα ήταν αυτό το συναίσθημα: “Είμαι καλά και είμαι πάλι πίσω”. Ενιωσα ανακούφιση και όσοι σκέφτονταν “πάει, τελείωσε αυτός”, τώρα θα κλείσουν το στόμα τους! Είναι τέτοια η κούραση και η πίεση αυτή τη φορά, που μετά τους Ολυμπιακούς Αγώνες για δύο μήνες θα… αραχνιάσω, θα το ρίξω εντελώς στην ξάπλα και την ξεκούραση γιατί έχω πιεστεί όσο ποτέ άλλοτε σωματικά και ψυχολογικά».