Να μη χαθεί η ευκαιρία

Οι προτάσεις Χατζηδάκη για τη ρύθμιση λειτουργιών της αγοράς εργασίας είναι καλές. Πολλά αλλάζουν προς το καλύτερο και τίποτε προς το χειρότερο. Ερχεται με καθυστέρηση μηνών, αλλά το χρειαζόμαστε επειγόντως τώρα που ετοιμαζόμαστε να επενδύσουμε βαριά. Σε εργασία και χρήμα. Ωστε τα επόμενα έξι χρόνια να κλείσουμε πολλά από τα κενά που υπάρχουν, δυστυχώς, ακόμη.

Οι φωνές της αντιπολίτευσης θυμίζουν πόσο συχνά, κατά την προηγούμενη τριακονταετία, αρνηθήκαμε το προφανές: όταν κάπου αλλού, σε μια άλλη χώρα, βρίσκουν ορθές και χρήσιμες λύσεις, αυτό που λέμε «καλές πρακτικές», πρέπει να σπεύδουμε να τις υιοθετήσουμε και όχι να νομίζουμε ότι η Ελλάδα ζει σε άλλο πλανήτη.

Παραθέτω μερικές από τις καλές σκέψεις του νέου σχεδίου νόμου. Δίνει γονική και πληρωμένη άδεια στον νέο πατέρα. Προστατεύει από απόλυση και τον πατέρα – νέο γονιό. Καταστέλλει τη σεξουαλική παρενόχληση. Ακυρώνει τις απολύσεις για πολλούς λόγους που δεν προβλέπονταν. Προστατεύει όσους εργάζονται σε συνεργατικές πλατφόρμες (delivery, courrier). Εμποδίζει κομματικο-συνδικαλιστικές αυθαιρεσίες. Προβλέπει την καθολική συμμετοχή της «βάσης» των μελών στις μεγάλες αποφάσεις (π.χ. πανελλαδική απεργία) των εργατικών ενώσεων. Υποχρεώνει σε ελάχιστη υπηρεσία (κατά το 1/3) τις επιχειρήσεις κοινής ωφέλειας (συγκοινωνίες). Προσθέτει στις εξαιρέσεις της κυριακάτικης αργίας αποθήκες, κέντρα logistics και δεδομένων, εξωσχολικές δράσεις, εξετάσεις διπλώματος.

Βεβαίως, ο «κουρνιαχτός» σηκώθηκε με την ψευδεπίγραφη απειλή κατάργησης του 8ώρου λόγω κατάχρησης των υπερωριών. Είχε γίνει μια πολύ ενδιαφέρουσα συζήτηση όταν ο Τάσος Γιαννίτσης νομοθέτησε, το 2000, ένα νέο πλαίσιο υπερεργασίας. Ελάχιστοι (πλην των έμπειρων συνδικαλιστών της ΓΣΕΕ) θέλουν να τη θυμούνται, ενώ όλοι αναφέρονται στην αποτυχία του Σημίτη να αντιμετωπίσει τη βόμβα του Ασφαλιστικού (το οποίο τελικά μας τίναξε στον αέρα το 2011).

Από τότε πολλά άλλαξαν, κυρίως στο περιεχόμενο της σύγχρονης εργασίας, στον τρόπο οργάνωσής της και στις εταιρείες που επαξίως κερδίζουν συνεχώς μεγαλύτερη θέση στην παραγωγή. Αλλαγές έχουμε ακόμη και στις παραδοσιακές βιομηχανίες. Σίγουρα άλλωστε έρχονται πολλές ακόμη. Σκεφτείτε ότι τα 2/3 του Ταμείου Ανάκαμψης πάνε σε τεχνολογία και περιβάλλον. Οσοι από εμάς έχουμε στοιχειώδη γνώση της δουλειάς σε αυτούς τους τομείς γνωρίζουμε ότι υπάρχει εκ των πραγμάτων και με συνειδητή επιλογή των εργαζομένων πλήρης ευελιξία. Σε αυτούς λοιπόν οι προβλέψεις προσφέρουν ένα καλό πλαίσιο ρύθμισης. Το ίδιο εξάλλου συμβαίνει εδώ και χρόνια στα επαγγέλματα που δημιουργούν το σημαντικό τουριστικό προϊόν. Με τον ίδιο τρόπο, της επιλογής μεταξύ περισσότερων ωρών δουλειάς και περισσότερων ωρών σχόλης, λειτουργούν σήμερα πάρα πολλές ειδικότητες στον χρηματοοικονομικό τομέα. Το ίδιο όμως συμβαίνει, από τις απαρχές του κόσμου, στις αγροτικές εργασίες. Στις εκδόσεις, στο θέαμα και στη δημοσιογραφία η ελαστικότητα είναι ο κανόνας.

Ολα τα παραπάνω (και άλλα που λησμονώ) λειτουργούν σήμερα μεταξύ τυπολατρίας και μαύρης εργασίας. Αναλόγως, δηλαδή δυσμενώς, πορεύονται και οι αμοιβές. Οι προτάσεις Χατζηδάκη είναι μια καλή ευκαιρία προόδου. Αρκεί να μη χαθούμε στις κραυγές και στον εκφοβισμό.

Ο Μπάμπης Παπαδημητρίου είναι δημοσιογράφος και βουλευτής