Σήματα στη θάλασσα

Στον πρωινό καφέ του πρωθυπουργικού επιτελείου το ταμείο είναι καθημερινό. Η ατζέντα της ημέρας αξιολογείται, χαράσσονται οι νέες προτεραιότητες του 24ώρου ή της εβδομάδας, όπως αξιολογούνται και οι πρωταγωνιστές της προηγούμενης ημέρας. Δεν πρόκειται, βέβαια, για καινοτομία – πάντοτε έτσι λειτουργούσε το κυβερνητικό κέντρο, τουλάχιστον τις τελευταίες τρεις δεκαετίες που ακολουθείται και στα καθ’ ημάς ένα μοντέλο εταιρικής διακυβέρνησης, με πλάνα, μπλοκάκια και Excel. Σχεδόν καθημερινά ακολουθεί κι ένας κύκλος τηλεφωνημάτων του Πρωθυπουργού σε υπουργούς. Η διαφοροποίηση της τελευταίας περιόδου έχει να κάνει με το χρονικό πλαίσιο της αξιολόγησης. Η κυβέρνηση κλείνει λίαν συντόμως διετία και στα μισά της διαδρομής η αποτίμηση έχει μεγαλύτερο βάθος. Και οι αποφάσεις έχουν ήδη ληφθεί: το άλλο μισό του δρόμου θα πρέπει να συνδυαστεί και με μια εικόνα κυβερνητικής επανεκκίνησης.

Το ζητούμενο είναι ο κατάλληλος χρόνος για το κυβερνητικό ρετούς που μάλλον θα είναι ευρύτερο από μια εικόνα διορθωτικών κινήσεων. Οι εισηγήσεις στέκονται σχεδόν αυτονόητα σε δύο σταθμούς: στις αρχές Ιουλίου, στο επετειακό ντεκόρ της διετίας, και στις αρχές Σεπτεμβρίου, με φόντο τη Διεθνή Εκθεση Θεσσαλονίκης. Το κυβερνητικό σχήμα που θα συγκεντρωθεί στη ΔΕΘ, άλλωστε, αποτελεί διαχρονικά δίλημμα για κάθε ένοικο του Μαξίμου. Το προσεχές φθινόπωρο, πάντως, μια νέα ομάδα θα έχει κληθεί να αναλάβει την ατζέντα της επόμενης διετίας, που ο Κυριάκος Μητσοτάκης ευελπιστεί ότι θα είναι απαλλαγμένη από κορωνοϊούς.

Ενα δεύτερο ζητούμενο για το κυβερνητικό επιτελείο έχει να κάνει με τον βαθμό κόπωσης – στην υπουργική ομάδα και στην κοινωνία. Είναι ο παράγοντας που θα κρίνει σε σημαντικό βαθμό και τις αλλαγές, αλλά κυρίως τη δυναμική της κυβέρνησης τους επόμενους μήνες. Οι αρρυθμίες καταγράφονται, όπως και τα σήματα εκνευρισμού που εκπέμπει η Κοινοβουλευτική Ομάδα, τα οποία έχουν αρχίσει να δυναμώνουν. Από τους εσωτερικούς τριγμούς που προκαλεί ο νομοθετικός οίστρος της περιόδου, αρχής γενομένης από το νομοσχέδιο για τη συνεπιμέλεια των ανήλικων τέκνων, έως την περιπέτεια του Χάρη Θεοχάρη στο Λονδίνο ή το mea culpa του Αδωνη Γεωργιάδη στον Νίκο Καρανίκα για τη φαρμακευτική κάνναβη, το μείγμα που δημιουργείται θα μπορούσε να γίνει εύφλεκτο – ιδίως αν η γενικότερη εικόνα αρχίσει να αφήνει και δημοσκοπικό αποτύπωμα.

Από το πρωθυπουργικό επιτελείο επιχειρείται να αποκρυπτογραφηθεί εάν οι βολές που δέχεται εκ των έσω ο υπουργός Τουρισμού στην αφετηρία μιας τουριστικής περιόδου η οποία αποτελεί κεντρικό στοίχημα (όπως και το σχολιογραφικό κύμα για τον υπουργό Ανάπτυξης και τα τηλεφωνήματα στον Καρανίκα) κρύβουν μια μεγαλύτερη εικόνα. Που θα βάλει στο τραπέζι νέα στοιχήματα για τη σχέση κυβέρνησης – κοινωνίας. Με το μπαράζ νομοθετικών πρωτοβουλιών να βρίσκεται σε εξέλιξη και το βλέμμα στραμμένο στο τρίπτυχο Οικονομία – Μεταρρυθμίσεις – Καθημερινότητα, το Μαξίμου θα αναζητήσει αντίδοτο, αλλά ήδη υπάρχει ο προβληματισμός μήπως πρέπει να αναζητηθεί κάτι περισσότερο. Το ανακάτεμα στο κυβερνητικό καζάνι, συνεπώς, θα μπορούσε να έρθει πιο κοντά.

Πρόκειται για κατάσταση που αντιλαμβάνονται αρκετοί στον κυβερνητικό και κομματικό μηχανισμό, προκαλώντας ήδη παρενέργειες στο παρασκήνιο. Οταν οι υπουργοί και οι βουλευτές μπαίνουν στις συζητήσεις περί ανασχηματισμού, είναι αυτονόητο ότι θα συνεχίσουν την κουβέντα και όσοι τους ακολουθούν. Ο Χάρης Θεοχάρης προφανώς προσέφερε υλικό που τροφοδοτεί τη συζήτηση. Οι όποιες διαχειριστικές ή επικοινωνιακές αστοχίες, ωστόσο, δεν δημιουργούν τα πλήγματα που προκαλούνται από κινήσεις οι οποίες δίνουν χώρο στον αντίπαλο. Για το συντηρητικό κοινό η υπόθεση της κάνναβης έχει δημιουργήσει μια κατάσταση που δείχνει πολιτικά περισσότερο προβληματική, έστω κι αν η κυβέρνηση εκείνο που επιζητούσε στη Βουλή το πήρε και με το παραπάνω (αφού και η αξιωματική αντιπολίτευση αναγκάζεται να συμπλεύσει με τον σχεδιασμό της).

Τα μεγάλα στοιχήματα, όμως, είναι μπροστά και οι καταστάσεις που περιγράφηκαν μπορεί προσεχώς να αποτελούν παρωνυχίδες. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης γνωρίζει καλά ότι το φθινόπωρο το βαρόμετρο μπορεί να εξαρτάται σχεδόν αποκλειστικά όχι από την αξιολόγηση που κάνουν στο Μαξίμου, αλλά από το οικογενειακό ταμείο. Τα χαμόγελα από τη στροφή του Αλέξη Τσίπρα, ο οποίος δεν βλέπει πλέον ένα νέο Μνημόνιο, εξηγούνται.