«Αν γελάω είναι για να μην κλαίω»

Ψάχνω να βρω μια λογική εξήγηση και λογική δεν βρίσκω. Αφού μετά από ανακοινώσεις και ανακοινώσεις για το άνοιγμα των πάσης φύσεως επαγγελμάτων εδέησε ο Κύριος να ασχοληθούν οι κρατούντες και με το Θέατρο (μετά βέβαια, πολύ μετά, από νύχια μαλλιά και είδη κιγκαλερίας). Και τι ωραίο μάθαμε; Οτι τα θεάματα θα μπορούν να ξεκινήσουν στις 21 Μαΐου αρχικά και με 75% πληρότητα, αλλά κατόπιν ωρίμου, φαντάζομαι, σκέψεως αλλάζουν γνώμη και ανακοινώνουν ημερομηνία 28 του μηνός και πληρότητα ολίγον τι πετσοκομμένη και κατερχομένη στο 50%.

Δηλαδή σαν να λέμε το καλοκαίρι θέατρο γιοκ. Γιατί ποιος επιχειρηματίας θα τολμήσει μετά από ένα χρόνο απραξίας να ανεβάσει ένα θέαμα που ακόμα και να γεμίσει η μισή πλατεία, όχι μόνο δεν θα βγάλει τα έξοδά του, αλλά θα μπει και μέσα.

Μα το θέατρο, χωρίς να θέλω να ευλογήσω τα γένια μας, είναι ένας απ’ τους λίγους χώρους που μπορείς να κρατήσεις τις αποστάσεις με ελεγχόμενη ταξιθεσία, να τηρείς τις μάσκες, και να διατηρείς έναν τρόπο ασφαλή στην είσοδο και στην έξοδο. Υστερα φέτος υπάρχουν και οι εμβολιασμένοι, τι στο διάολο ξεμπρατσωθήκαμε να κάνουμε το μπόλι; Ετσι, για να ‘χουμε να λέμε;

Στα νησιά ντυθήκανε τις βράκες, τα ζιπούνια κοτσάρανε και το κεφαλοδέσι κι αρχίσαν τους μπάλους στα αεροδρόμια να καλωσορίσουν τους τουρίστες (και καλώς το έπραξαν, κι αν έρθουν και στο κέφι ας ρίξουνε και κωλοτούμπες), και μετά τους ξαμολήσανε στις ταβέρνες και στις παραλίες. Τώρα πέστε μου εσείς: Είναι πιο ασφαλής η Ψαρού απ’ την Επίδαυρο, κι η Βουλιαγμένη απ’ το Ηρώδειο;

Και στη θάλασσα βέβαια όλοι χωρίς μάσκες, εκτός αν είναι για κάνα ψαροντούφεκο. Οπως και στην ταβέρνα πώς να βάλεις το γαύρο στο στόμα; Θα την βγάλεις τη ρημάδα αλλιώς θα σου κάτσει η μάσκα στο λαιμό να ‘ρθεις και να πλαντάξεις. Δεν λέω να μην έρθουν οι τουρίστες, αλλά μη φύγουμε κι εμείς να πάμε κατά που ‘στράφτει.

Ενα χρόνο τώρα ο κλάδος, και δεν είναι μόνο ηθοποιοί κι επιχειρηματίες, είναι τεχνικοί είναι κατασκευαστές, ταξιθέτες μηχανικοί ηλεκτρολόγοι, σκηνοθέτες, σκηνογράφοι, μουσικοί, ταμίες, ηχητικοί, ένας ολόκληρος κόσμος που ζει με ψίχουλα. Δεν υπάρχει κανείς να τους σκεφτεί; Τι είναι αυτός ο φετφάς, 50% πληρότητα και κόφτε το λαιμό σας; Πώς προέκυψε με τι κριτήρια σε σχέση με άλλα επαγγέλματα;

Το ρίχνω στην τρελή γιατί δεν θέλω να ακούσω αυτή τη φωνή μέσα μου που μου γδέρνει την ψυχή για δεν μπορεί να βγει. Τη φωνή που μου λέει πως μας αγνοούν, δεν υπάρχουμε γι’ αυτούς κι εννοώ όλους τους πολιτικούς και τα κόμματά τους. Δεν τους είμαστε χρήσιμοι στα μάτια τους είμαστε περιττοί. Τους περισσεύουμε. Μας βλέπουνε (όταν, και αν μας βλέπουνε) σαν κάτι αλλοπαρμένους που κυνηγάν φαντάσματα, σκιές ονείρων κι ανεμόμυλους.

Αν κι έρχονται στιγμές που οραματίζομαι τη μέρα που θα μπορούμε να τους τραγουδήσουμε με την ΑΛΛΗ φωνή που διαθέτουμε κι ας μην ακούγεται αλλά υπάρχει. Τη φωνή που θα πει.

«Ημουνα στη γη βελόνι

Που πατάς και σ’ αγκυλώνει».