«Θα σας εξαφανίσομεν»

Είναι κάπως χτυπημένη η καινούργια παρτίδα στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ, αλλιώς δεν εξηγείται η μηδαμινή επιδραστικότητά τους στην κοινωνία. Πάρτε την κυρία Αχτσιόγλου φερειπείν. Αν εξαιρέσουμε την απότομη αναβάθμιση της γκαρνταρόμπας της με το που στελεχοποιήθηκε – ρούχα, μαλλιά, μακιγιάζ και μελετημένη κινησιολογία – τι θα είχαμε να θυμόμαστε από εκείνην; Βασικά τίποτα, γιατί η πρώην υπουργός μετρούσε πάντα το λόγια της, δεν αντιδρούσε απερίσκεπτα, παρά στεκόταν συνήθως σιωπηλή, σαν τον ωραίο του πάρτι που του τα βγάζεις με το τσιγκέλι, έτσι ώστε να μην μπορείς να υποθέσεις αν το κάνει από εξυπνάδα ή είναι απλώς βλάκας. Μπορεί το ένα αλλά μπορεί και το άλλο. Το σημαντικό πάντως είναι ότι η κ. Αχτσιόγλου μίλησε. Αργά, άχρωμα και με το συναίσθημα απρόσφορο, σα να σου μιλάει το SIRI, ο ψηφιακός βοηθός της Apple, αλλά πάντως μίλησε. Μπορεί και να ΄χε μόλις κατεβεί από το όρος Αραράτ με τις Εντολές στο χέρι και ο Θεός να της είχε δέσει κόμπο τη λαλιά. Ναι, μπορεί. Γιατι πώς να πεις στον λαό σου ότι τοκίζεις στη συμφορά του; Με τον αέρα της Ντένης Μαρκορά; Δεν το βρίσκω καθόλου καλή σκηνοθετική επιλογή. Εκτός κι αν βάλεις τον Λάμπρο Κωνσταντάρα, πολιτευτή, να υπόσχεται στους ψηφοφόρους το αμίμητο «θα σας εξαφανίσομεν» από την ταινία «Υπάρχει και φιλότιμο».

Το κακό είναι ότι ο εγγαστρίμυθος οιωνός της κυρίας πρώην υπουργού πολτοποίησε ό,τι αξίζει να ορίζεται και να τιμάται ως αριστερό. Κι αν δεν θυμόμαστε αξίες, θυμόμαστε όμως ονόματα. Ορίστε: Αλέξανδρος Σβώλος, Κορνήλιος Καστοριάδης, Κώστας Αξελός, Αγγελόπουλος Αγγελος αλλά και Θόδωρος ο σκηνοθέτης, στρατηγός Σαράφης, Λεωνίδας Κύρκος, Μπάμπης Δρακόπουλος,  Ηλιού Ηλίας αλλά και Φίλιππος, Σπύρος Ασδραχάς, Χαρίλαος Φλωράκης, Γρηγόρης Φαράκος, Αγγελος Ελεφάντης ακόμη και ο Αρης Βελουχιώτης θα σου έλεγα εγώ. Ποιος, ποιος, ποιος απ’ όλους αυτούς θα έλεγε με τα σωστά του ότι η δυστυχία του λαού αποτελεί ευκαιρία για εκείνον; Να μην επαναλαμβάνω τώρα τη μίζερη πολιτική σκευή της και αναγκαστεί να ξαναμιλήσει. Αχ, όχι, όχι. Χίλιες φορές όχι. Τι βαρεμάρα! Τι κούραση Θε μου! Τι ξεθεωμός! Δεν είναι η μόνη άλλωστε που κυκλοφορεί με το οπλατζίδικο τσιπάκι σφηνωμένο στην επιμελημένη της κάρα.

Η γκαντεμιά βρίσκεται αλλού και συγκεκριμένα στον κινέζικο πύραυλο. Τι πήγε κι έπεσε στου διαόλου τη μάνα, στη θάλασσα της Νέας Ζηλανδίας; Γιατί δεν ρίχτηκε κάτω, την ώρα που περνούσε πάνω από την Καλαμάτα; Συγγνώμη αγαπημένη μου πατρίδα αλλά θα άξιζε νομίζω να γίνεις θυσία επειδή υπήρξες η μοναδική ευκαιρία να δει η κυρία Αχτσιόγλου προοπτική στα σχέδιά της και συνθήκες κατάλληλες να μεγαλουργήσει. Επί των καπνιζόντων ερειπίων σου και επί των πτωμάτων των δικών σου και των άλλων. Κι ό,τι περισσέψει, ό,τι μείνει ζωντανό ή έστω μισοζώντανο, θα σκύψει να προσκυνήσει τη βασίλισσα με τα μεταξωτά, την ώρα που φωτογραφίζεται μέσα στα μπάζα και στα σκουπίδια πλάι. Εκεί, εκεί! Μείνε, μείνε! Το ‘χουμε!