Αδοξα

Η άτυπη πενταμερής της Γενεύης για το Κυπριακό εξελίχθηκε όπως περιμέναμε: άδοξα.

Θα ακολουθήσει άλλη μια στη Νέα Υόρκη. Με ανάλογους οιωνούς.

Κι ο λόγος είναι απλός. Καμία από τις δυο πλευρές δεν ενδίδει στις απαιτήσεις της άλλης. Ο ενδιάμεσος χώρος συμβιβασμού είναι σχεδόν ανύπαρκτος.

Η ελληνοκυπριακή πλευρά θέλει να αποφύγει μια λύση δυο κυρίαρχων οντοτήτων και να διασφαλίσει κεντρική θέση στην ομοσπονδία. Στην προσπάθεια αυτή είναι κατόχος μιας εντυπωσιακής επίδοσης: δεν υπάρχει λάθος που δεν έχει κάνει. Πιο πρόσφατα, το σχέδιο Ανάν και το Κραν Μοντανά.

Πάλι καλά που ο Σημίτης πρόλαβε και τους έβαλε στην ΕΕ.

Η Τουρκία επιδιώκει από την πλευρά της να πάρει το νησί όμηρο στο όνομα των Τουρκοκυπρίων και να καταστεί η ίδια ρυθμιστής ή επικυρίαρχος του κράτους που θα προκύψει.

Θεωρεί άλλωστε ότι η Κύπρος ανήκει στην ευρύτερη ζώνη επιρροής της και πιστεύει πως αν την πάρει όμηρο θα βάλει πόδι στην ΕΕ – η οποία (κατά την Τουρκία) έχει μπατάρει υπέρ των Ελλήνων.

Ο εκπρόσωπος του ΑΚΡ Ομέρ Τσελίκ δήλωνε ότι η μετατροπή των ελληνοτουρκικών ζητημάτων σε ευρωτουρκικά «δεν είναι μια επιτυχία του Μητσοτάκη. Είναι ένας μηχανισμός που η ΕΕ χάρισε στον Μητσοτάκη ως αποτέλεσμα της έλλειψης οράματος».

Και συμπλήρωνε:

«Επί σειρά ετών συνετοί ηγέτες της ΕΕ, ηγέτες που γνώριζαν την αξία της Τουρκικής Δημοκρατίας εκτίμησαν την Τουρκία ως υποψήφια χώρα και δεν επέτρεψαν τέτοια κατάχρηση σε κανέναν και με κανένα τρόπο» (3/5).

Κατάχρηση ή μη, δεν υπάρχει πάντως περίπτωση με τα σημερινά δεδομένα η Κύπρος, ούτε η Ελλάδα, ούτε φυσικά η ΕΕ, να δεχτούν την μετατροπή της Κύπρου σε Δουρειο Ιππο της Τουρκίας.

Η ιδιότυπη άποψη ότι η ΕΕ οφείλει να κάνει τον διαιτητή ανάμεσα σε μια χώρα-μέλος και την Τουρκία παρέχοντας εχέγγυα ακριβοδικίας και στους δυο ναυάγησε.

Από την άλλη η τουρκική άποψη περί «κυριαρχικής ισότητας» είναι σαφώς προσχηματική και εκτός πλαισίου ΟΗΕ.

Η πολιτική, κοινωνική, οικονομική, πολιτισμική ισότητα κάθε Ελληνοκύπριου με κάθε Τουρκοκύπριο είναι ασφαλώς αυτονόητη. Τα δικαιώματα κάθε κύπριου πολίτη είναι ίσα και εξίσου σεβαστά.

Η τουρκοκυπριακή οντότητα οφείλει επίσης να χαίρει όλων των εγγυήσεων, των ευκαιριών και των ελευθεριών που κάθε σύχρονη δημοκρατία παρέχει και διασφαλίζει. Να ασκεί ευρύτατες κυβερνητικές αρμοδιότητες. Να μετέχει ανεμπόδιστα σε όλα τα επίπεδα διοίκησης και εξουσίας.

Αλλά δυο κυριαρχίες σε ένα κράτος δεν νοούνται. Και μια εξίσωση του 70% με το 30% δεν είναι απλώς κακή δημοκρατία. Είναι κακή αριθμητική.

Τα υπόλοιπα στη Νέα Υόρκη.