Οι 30-39 ας πάμε να το κάνουμε!

Είμαστε η πρώτη γενιά της μεταπολίτευσης που κατάλαβε με τον δύσκολο τρόπο ότι θα ζήσει χειρότερα από τους γονείς της. Οι 30-39 ετών βιώσαμε το μεγάλο σοκ. Μεγαλώσαμε μέσα στη φούσκα, γνωρίσαμε την ευμάρεια, προλάβαμε να μπούμε στην αγορά εργασίας, να λάβουμε καλούς μισθούς και στην ηλικία που έπρεπε να γίνει το «πέταγμα», ήρθε η κρίση, τα μνημόνια, το χαστούκι. Είμαστε η γενιά που άκουσε τα περισσότερα ψέματα και δεν απογειώθηκε ποτέ.

Ζήσαμε σύστημα Αρσένη και κάποιοι φώναζαν αυθόρμητα στους δρόμους «κάτσε καλά Γεράσιμε» πριν πορείες και καταλήψεις εργαλειοποιηθούν κομματικά. Ολοι κάποια στιγμή ψηφίσαμε ΠΑΣΟΚ και γελάμε με memes: «απαγόρευση κυκλοφορίας στις 24.00; Επί ΠΑΣΟΚ στις 24.00 ανάβαμε τον θερμοσίφωνα για να πάμε στα μπουζούκια», «Επί ΠΑΣΟΚ πρώτοι εμβόλιο θα έκαναν μετρ, λουλουδούδες, μπαλέτα για να ανοίξουν τα μπουζούκια», «τα 800 ευρώ του επιδόματος ειδικού σκοπού, επί ΠΑΣΟΚ ήταν για τα τσίπουρα της Μεγάλης Παρασκευής».

Αποκτήσαμε κινητό στις τελευταίες τάξεις του Λυκείου, ενώ πριν περιμέναμε στην ουρά με τηλεκάρτα. Οταν πηγαίναμε εκδρομές βγάζαμε φωτογραφίες με φωτογραφική μηχανή και μετά περιμέναμε 1 βδομάδα μέχρι να εμφανιστούν για να διαπιστώσουμε ότι βγήκαν όλες χάλια.

Βλέπαμε «Χτυποκάρδια στο Μπέβερλι Χιλς» και κάποιοι κατέβαζαν στην αυλή τους μαθητές του σχολείου τους με αίτημα «Donna Martin Graduate». Λέμε μέχρι και σήμερα διαλόγους από «Τρεις Χάριτες», «Απαράδεκτους», «Δύο Ξένους» και κρυφογελάμε με το πόσο καλτ ήταν το «Ρετιρέ». Χαζεύουμε σε επανάληψη «Ντόλτσε βίτα», «Δις εξαμαρτείν», «Εγκλήματα», «Είσαι το ταίρι μου», «Κωνσταντίνου και Ελένης».

Πήγαμε στο σινεμά να δούμε τον «Τιτανικό» τουλάχιστον 2 φορές και οι αίθουσες ήταν τόσο γεμάτες που σε καποιες προβολές καθόμασταν στο πάτωμα. Εχουμε διαβάσει όλα τα βιβλία της Σώτης Τριανταφύλλου, έχουμε δει 50 φορές την ταινία «Ο κύκλος των χαμένων ποιητών» και κλαίμε κάθε φορά στην τελευταία σκηνή που ανεβαίνουν στα θρανία αναφωνώντας «Oh capten my capten». Διαβάζαμε «Σούπερ Κατερίνα» και Μανίνα, ενώ στο ραδιόφωνο ακούγαμε Jeronimo Groovy και μεγαλώνοντας, Οδυσσέα Ιωάννου στον «Μελωδία». Προλάβαμε να πάμε στο Μέτρο και διαβάζαμε κάθε μήνα «Δίφωνο» για να μάθουμε πότε θα βγάλουν νέο δίσκο ο Χάρης και ο Πάνος Κατσιμίχας, ο Πορτοκάλογλου και οι Τσακνής –  Μαχαιρίτσας.

Γράφαμε κασέτες από το ραδιόφωνο και τσαντιζόμασταν όταν μιλούσε πάνω στο τραγούδι ο μουσικός παραγωγός. Γράφαμε ημερολόγιο. Βλέπαμε «Στρουμφάκια», «Μικρό Σπίτι στο Λιβάδι», «Καρουζέλ», «Hélène je m’appelle Hélène», σε βιντεοκασέτες ταινίες της Βουγιουκλάκη και στα παιδικά πάρτι χορεύαμε «Τα παπάκια στη σειρά που χορεύουνε τρελά» αλλά και τραγούδια που είχαν δικές τους χορογραφίες όπως Lambada και Macarena. Τα Σαββατόβραδα ρίχναμε κλέφτες ματιές στο «Μπράβο Ρούλα», ενώ δεν χάναμε το «Ολα» του Θέμου Αναστασιάδη με τον Βαγγέλη Περρή. Τσιτάρουμε ακόμα ατάκες της Μαλβίνας Κάραλη.

Κάθε Μεγάλη Εβδομάδα ψάχναμε να βρούμε σε ποιο κανάλι θα παίξει «Ιησού από τη Ναζαρέτ» (κάποιοι το κάνουμε ακόμα). Πιστεύαμε ότι το 2000 θα έρθει η καταστροφή του κόσμου. Δεν ήρθε. Μετά από όλα αυτά η γενιά μου είναι πολύ δυνατή για να πάει να κάνει το εμβόλιο. Προσωπικά είμαι πολύ χαρούμενη που έχουμε τη δυνατότητα να εμβολιαστούμε νωρίτερα και ανυπομονώ να πάω να το κάνω!