«Κόκαλο ο Δισκοβόλος»

Η αλήθεια είναι ότι η εικόνα με βρήκε εντελώς απροετοίμαστο. Ομολογώ δεν το περίμενα. Πρόβαλε ξαφνικά μπροστά μου μέσα από το παρμπρίζ ένα τεράστιο, σαν εικαστική παρέμβαση στον χώρο, τερατούργημα, ένα εξάμβλωμα στημένο δίπλα στον Δισκοβόλο, που πλησιάζοντας είδα με φρίκη ότι παριστάνει έναν θεόρατο αρουραίο με παπιγιόν και φράκο παρακαλώ, να μου εύχεται «Καλό Πάσχα» όξω και μακριά. Αρχισα τα ξόρκια και τα πατερημά, Μέγας είσαι Κύριε και θαυμαστά τα έργα Σου. Δεν μπορεί, κάνας Ρουβίκωνας το έστησε για να μας κάνει πλάκα. Κοίταξα για τρικάκια. Μπα, τίποτα. Μόνο κάτι ολόφρεσκα αχνιστά κόπρανα κατοικιδίου είδα στη βάση του. Ξέρουν τα ζώα πού πάνε να αφοδεύσουν. Εχουν ένστικτο. Πρόσεξα δε ότι στο σώμα του τέρατος υπήρχαν κάτι σαν μπιμπίκια, σαν εξανθήματα, που έκαναν το θέαμα ακόμα πιο ανατριχιαστικό.

Αργότερα, όταν συνήλθα κάπως, γιατί δεν μπορείς και να συνέλθεις εντελώς μετά από ένα τέτοιο σοκ, μου εξήγησαν, πρώτον, δεν ήταν αρουραίος, ήταν κούνελος το έκτρωμα. Δεύτερον, δεν ήταν μπιμπίκια τα εξογκώματα, αλλά λαμπάκια που ανάβανε τη νύχτα μπας και δεν το προσέξεις και περάσει απαρατήρητο. Και τρίτον, και μη εξαιρετέον, ήταν έργο του περιφερειάρχη κυρίου Πατούλη με τ’ όνομα. Ε, πέστε το ρε παιδιά να ησυχάσω. Να πάει η καρδιά μου στη θέση της. Τώρα εξηγούνται όλα. έψαξα στο Διαδίκτυο να βρω με τι σκεπτικό ποιος και πόσο πλήρωσε για να στηθεί το σίχαμα αυτό, και τα βρήκα όλα.

Υπήρχε μια ανάρτηση, όχι του κυρίου Πατούλη αλλά του αντιπεριφερειάρχη Οικονομικών και προέδρου της Οικονομικής Επιτροπής της Περιφέρειας Αττικής Νίκου Πέππα, που τα εξηγούσε όλα χαρτί και καλαμάρι. Το καλαμάρι έγραφε, και με πόνο ψυχής αντιγράφω, πως το εν λόγω σούργελο «…δεν ήταν φθηνές κατασκευές, που κάποιος τις έφερε από την Κίνα, αλλά πασχαλινές παραστάσεις ειδικής κατασκευής, εξ ολοκλήρου από αλουμίνιο, επιδαπέδιες, τρισδιάστατες και με ιδιαίτερα σημαντικό μέγεθος… και αποτελούνται από ανεξίτηλη μοκέτα με UV δείκτη προστασίας σε διάφορα χρώματα, με led φωτοσωλήνα και κορδόνια με led λυχνίες διπλού χρώματος (ζεστό λευκό και ψυχρό λευκό), ώστε να δημιουργούν όλα μαζί ένα ιδιαίτερο οπτικό εφέ με χρωματικές εναλλαγές από ζεστό λευκό σε ψυχρό λευκό και αντίστροφα».

Μα δεν είναι όνειρο; Δεν είναι συλλεκτικό κομμάτι; Αφού λέω να το κορνιζάρω να το κρεμάσω στο WC των ξένων. Δεν ξέρω αλλά αυτό το κείμενο με έχει ξετρελάνει. Ειδικά την ανεξίτηλη μοκέτα με UV δείκτη προστασίας, μην πάθει κανένα έγκαυμα και την τρέχουμε στα εξωτερικά ιατρεία μέρες που ζούμε, πώς να σας πω, στην καρδιά μου την έχω. Και το άλλο όμως, αυτό με τις λυχνίες διπλού χρώματος, άλλοτε ζεστό λευκό κι άλλοτε μπούζι, αλλά πάντα τρισκατάρατο, με φτιάχνει άγρια μιλάμε. Ασε τον φωτοσωλήνα με τα led χρώματα και τα κορδόνια.

Μα τι εκφραστικός πλούτος, τι περιγραφή. Και στον πλειστηριασμό να το έβγαζε το σκύβαλο λιγότερα θα έλεγε. Δεν ξέρω εσείς αλλά εγώ μετά από όλα αυτά έπιασα τον εαυτό μου ολημερίς να τραγουδάω τους στίχους της Λίνας στο «Προσωπικά» και σταματημό να μην έχω. Λοιπόν…

«Προσωπικά δεν έχω αίσθηση

Αυτό που ζούμε αν είναι

Αλήθεια ή παραίσθηση

Προσωπικά»

Επίσης Καλό Πάσχα.