NON PAPER

Κούνελοι και λαμπάδες

Προχθές πήγα με τον πιτσιρικά, για τον οποίον εκτελώ χρέη νονάς, και τον αδελφό του να αγοράσουμε λαμπάδες. Το μαγαζί με το οποίο κλείσαμε ραντεβού – λες και ήταν γυναικολόγος – όχι από τα τεράστια, τα «όλα τα σφάζω, όλα τα μαχαιρώνω». Υποτίθεται, πιο ειδικού γούστου.

Ποιου γούστου; Πλησιάζοντας στον χώρο με τις λαμπάδες, εγώ ξεροκατάπια, τα παιδιά ενθουσιάστηκαν. Σε ένα καλάθι ήταν τοποθετημένα… κάμποσα σουβλάκια. Τυλιχτά, με το τζατζίκι τους, το κρεμμύδι τους και τις τηγανιτές πατάτες τους να προβάλουν επιθετικά ανάμεσα στα κομμάτια του γύρου. Δίπλα, υπήρχαν και σουβλάκια καλαμάκι – χοιρινό ή κοτόπουλο, θα σας γελάσω. Παραδίπλα, χάμπουργκερς. Τσίζμπουργκερς για την ακρίβεια. Και πιο ‘κει, χοτ ντογκ με υπερχείλιση μουστάρδας. Βεβαίως και μπίρες. Σε μπουκάλι ή σε ποτήρι για να καλοφαίνεται ο αφρός τους. Για γλυκό, ντόνατς με επικάλυψη. Και παγωτό χωνάκι με τρεις μπάλες. Για τους μερακλήδες, φραπέ με γάλα σε ψηλό ποτήρι. Και για τους κοσμοπολίτες, κοκτέιλ με κερασάκι σε ποτήρι του μαρτίνι.

Ολα αυτά ήταν λαμπάδες. Με τα φιτίλια τους να προβάλουν μέσα από κέρινα κομμάτια κρέας και λουκάνικα. Βέβαια, την τιμητική τους είχαν οι κορωνοϊοί. Σε όλα τα μεγέθη και τα χρώματα για να καλύπτονται και οι μεταλλάξεις. Είναι βέβαια ένα θέμα πώς κρατιέται μια ολοστρόγγυλη λαμπάδα αλλά τα παιδιά, έτσι κι αλλιώς, τα ξέρουν όλα. Και αν, τέλος πάντων, σκοπεύεις να αναστήσεις τιμώντας την υγειονομική κρίση, τσάκω μια σύριγγα που παραπέμπει στον εμβολιασμό και το κάνει πιο αισιόδοξο. Γιατί και σύριγγες υπήρχαν.

Σε μια γωνιά και σε ένα καθεστώς κοινωνικού αποκλεισμού από τη λαμπαδοκοινωνία, έστεκαν οι κανονικές λαμπάδες, οι μακρόστενες. Σαν τα παιδιά από την επαρχία που, σε παλαιότερες εποχές, έρχονταν στα αθηναϊκά σχολεία και τα ψιλοσνόμπαραν τα «μοντέρνα» πρωτευουσιανάκια. Θλιμμένες μου φάνηκαν οι πριγκίπισσες Ελσες, μουτρωμένοι οι Σπάιντερμαν. Και μια αναπάντεχη Χιονάτη με τους επτά νάνους να κρέμονται από τη φούστα της ως κρόσσια, σαν κάτι υπέργηρους από την Ικαρία που τους ρωτάνε οι ρεπόρτερ τα μυστικά της μακροζωίας τους.

Τέλος πάντων, τα δικά μου πιτσιρίκια διάλεξαν λαμπάδες κορωνοϊό και μπουκάλι μπίρας. Στην επιστροφή, περάσαμε από δύο σημεία όπου δέσποζαν οι κούνελοι – φλοκάτες με στρας της Περιφέρειας Αττικής. Αλλά μόνο ο ένας, νομίζω, είχε κουρδιστήρι.

Κάτι το ωραίον

Το «Κάτι το ωραίον – μια περιήγηση στη νεοελληνική κακογουστιά» που κυκλοφόρησε το 1984 από τις εκδόσεις «Φίλοι του περιοδικού ΑΝΤΙ» ήταν ένα από τα πιο επιδραστικά βιβλία εκείνης της δεκαετίας. Της εποχής δηλαδή που κάναμε τη μεγάλη έξοδο από τη βαλκανική μας εξωστρέφεια προς τον ευρωπαϊκό κοσμοπολιτισμό. Κι αυτό μας έδινε τη δύναμη να αυτοσαρκαστούμε, να κοιτάξουμε κατάματα τουλάχιστον τις αισθητικές μας «τρύπες». Και να προσπαθήσουμε να τις μερεμετίσουμε. Στο βιβλίο περνούσαν επίσημα όλες οι εικόνες και τα στιγμιότυπα που «κράζαμε» – κατά την έκφραση της εποχής – όταν τα βλέπαμε στον δρόμο, στις εκδρομές μας, στο περιβάλλον μας. «Η καταγραφή του εκπεσμού της ποιότητας ζωής σε όλον τον κορμό της νεοελληνικής κοινωνίας, δίνει την εντύπωση μιας επιδημίας που απλώνεται» έγραφε στο εισαγωγικό σημείωμα η συγγραφική ομάδα. «Μπορεί να ανακοπεί αυτή η τάση; Δεν έχουμε καμιά συνταγή να προτείνουμε ούτε και ήταν στις προθέσεις μας […] Δική μας ελπίδα είναι να δημιουργηθούν αντιστάσεις και, τότε, η αναστροφή μιας πορείας είναι πιθανή […] Πρόβλημα προσωπικό κάθε πολίτη, να δει πάλι και εξαρχής τον περίγυρό του και να συνειδητοποιήσει το μέρος της δικής του ευθύνης και συμμετοχής σε όσα συντελούνται».

Τόσα χρόνια μετά από εκείνη την έκδοση που με είχε, τότε, ενθουσιάσει, βλέπω τις λαμπάδες κορωνοϊό και μπίρα, θυμάμαι τα σουβλάκια από κερί, κλείνω το μάτι στον κούνελο και συνεχίζω τον δρόμο μου.