Η μεγαλύτερη επαναστατική πράξη

Υπάρχει μία ιστορία που όποτε τη σκέφτομαι γελάω πικρά. Ο Δημήτρης Ψυχογιός, ο αγαπημένος «Διόδωρος Κυψελιώτης», ο γνωστός για τη δράση του στον αντιδικτατορικό αγώνα – μεταξύ άλλων τοποθετούσε βόμβες μαζί με τους συντρόφους του της «20ής Οκτώβρη» – ήταν καθηγητής μου στο Πάντειο. Από τους λίγους συνεπείς και πάντα οργανωμένος με συγγράμματα και σημειώσεις γέμιζε τα αμφιθέατρα ασφυκτικά. Ωσπου έφτασε η μέρα, που, αντιδρώντας όταν φοιτητική παράταξη διέκοψε με το έτσι θέλω το μάθημά του επειδή είχε συνέλευση, πληροφορήθηκε από αγανακτισμένο φοιτητή πως… «κάποιοι επί δικτατορίας αγωνίστηκαν για να μπορείς εσύ σήμερα να διδάσκεις ελεύθερα!»… Μετά από λίγα χρόνια παραιτήθηκε. Θυμάμαι αυτή την ιστορία κάθε φορά που βλέπω καθηγητές να υποστηρίζουν καταλήψεις ή να επιδεικνύουν ευμενή ανοχή στην ανομία μέσα στα πανεπιστημιακά ιδρύματα και κυρίως το τελευταίο διάστημα που ουκ ολίγα μέλη της ακαδημαϊκής κοινότητας επιδίδονται σε ασκήσεις επαναστατικής γυμναστικής. Οι καταλήψεις στις σχολές διαδέχονται η μία την άλλη. Για μία ακόμα φορά στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης και πρόσφατα στο Πανεπιστήμιο Πειραιά. Οπου οι καταληψίες διαμαρτύρονταν μεταξύ άλλων ότι «τον τελευταίο χρόνο με πρόσχημα την πανδημία, το κράτος καταργεί τις απεργίες και το 8ωρο και δημιουργεί τα σκάνδαλα Λιγνάδη, Κεραμέως, Φουρθιώτη κανονικοποιώντας την αστυνομική παρουσία στις γειτονιές». Και εξ αυτών των λόγων οι καταληψίες απαγόρευσαν να γίνονται μαθήματα. Τη στιγμή που ευρωπαϊκά πανεπιστήμια πραγματεύονται ζητήματα που αφορούν την ένταξη στο παγκόσμιο περιβάλλον της τέταρτης βιομηχανικής επανάστασης, των νέων τεχνολογιών και των νέων προκλήσεων, κάποιοι κλείνουν τα ελληνικά πανεπιστήμια διαμαρτυρόμενοι για τον Δημήτρη Λιγνάδη και τον Μένιο Φουρθιώτη. Επιβαρύνοντας ταυτόχρονα τον έλληνα φορολογούμενο με βαρύ κόστος. Οι ζημιές στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης από την κατάληψη του Μαρτίου ανήλθαν σε 65 χιλιάδες ευρώ. Αφού κατεστράφησαν και εκλάπησαν είδη γραφείου, αλλά και ηλεκτρονικός εξοπλισμός, όπως υπολογιστές, οθόνες, εκτυπωτές, laptop, πληκτρολόγια, σκληροί δίσκοι, προτζέκτορες, web κάμερες. Σε κατάληψη όμως βρίσκεται και το Πολυτεχνείο, όπου εκεί οι καταληψίες αναφέρουν ότι κάνουν μία «πολιτική πράξη αντίστασης» αναφερόμενοι στις «δυνάμεις καταστολής του Χρυσοχοΐδη και του αστικού κράτους».

Μέχρι πότε άραγε οι φοιτητές θα μιλούν με ορολογία συνδικαλιστών του ’80 και ο λόγος τους θα μυρίζει ναφθαλίνη; Πότε θα γίνουν οι «θεσμοί υψηλού κύρους και οι θερμοκοιτίδες μεγάλου διανοητικού κεφαλαίου» που ανέφερε στο τελευταίο άρθρο του ο Βαγγέλης Βενιζέλος; Απορία όμως αποτελεί και το πότε θα αποφασίσει το ευνομούμενο κράτος να γίνει η ασπίδα των φοιτητών που θέλουν ανοιχτά πανεπιστήμια για να σπουδάσουν. Αυτό είναι και η πιο επαναστατική πράξη της νέας εποχής. Αλλωστε όπως γράφει και ο Ψυχογιός στο βιβλίο του για έναν μεγάλο επαναστάτη: «Ο Σάκης Καράγιωργας δεν διέκοπτε το μάθημά του όταν γίνονταν γενικές συνελεύσεις φοιτητών. Και αν καθόμασταν μαζί σε κάποιο παγκάκι και κουβεντιάζαμε για τη βόμβα που έριξε, μάλλον θα συμφωνούσε πως αν τότε προτεραιότητα ήταν η ανατροπή της χούντας, σήμερα είναι να απαλλαγούμε από την κουλτούρα της βίας. Και θα συφωνούσε ότι “τζάκισε το χέρι του” για να “χορεύουν σέικ” τα παιδιά, να πηγαίνουν εκδρομές, να κάνουν μεταπτυχιακά και διδακτορικά. Και όχι νέα Πολυτεχνεία».