Το πείραμα

Ποια Ρόδος και ποιο ολλανδικό πείραμα; Τις τελευταίες μέρες το μόνο «πείραμα» που λαμβάνει χώρα επί ελληνικού εδάφους δεν είναι αυτό με τους 189 ολλανδούς τουρίστες που από χθες βρίσκονται εσώκλειστοι σε ξενοδοχείο της Ρόδου. Το κανονικό ελληνικό «πείραμα» πραγματοποιείται κάθε βράδυ στην Πλατεία Βαρνάβα και στα άλλα σημεία συνάντησης των πολιτών σε όλη τη χώρα, εκεί όπου λειτουργεί η εστίαση και τα μπαρ σε ανοικτούς χώρους, πριν καν ληφθεί μια τέτοια απόφαση. Πραγματοποιείται στις ουρές έξω από τα καταστήματα που οι πολίτες περιμένουν να παραλάβουν τα ψώνια τους, στα πάρκα και τις αγορές.

Για να γίνει αντιληπτό γιατί μιλάμε για ελληνικό πείραμα αρκεί να δει κανείς το κανονικό άνοιγμα της Μεγάλης Βρετανίας. Από τα μεσάνυχτα της Κυριακής άνοιξαν στη χώρα σχεδόν τα πάντα, συμπεριλαμβανομένης και της εστίασης σε ανοιχτούς χώρους. Η απόφαση είχε ληφθεί μετά τη μεγάλη πρόοδο του εμβολιαστικού προγράμματος με 32 εκατ. βρετανούς πολίτες να έχουν κάνει έστω και μία δόση των εμβολίων, αριθμός που αναλογεί στο 58% του ενήλικου πληθυσμού. Παράλληλα υπήρχαν συγκεκριμένα στοιχεία ότι τόσο το σύστημα υγείας έχει αποσυμφορηθεί, όσο και τα κρούσματα και οι θάνατοι έχουν μειωθεί. Είναι χαρακτηριστικό ότι την Κυριακή για πρώτη φορά από τον περασμένο Οκτώβριο δεν σημειώθηκε κανένας θάνατος στα νοσοκομεία του Λονδίνου.

Στην Ελλάδα την Κυριακή, με πολύ μικρότερο πληθυσμό είχαμε 52 θανάτους και 780 διασωληνωμένους. Κι όμως η κατάσταση ήταν παρόμοια με αυτή του Ηνωμένου Βασιλείου. Οι πρώτες εικόνες που ήρθαν από τη βρετανική πρωτεύουσα ήταν τόσο συνηθισμένες σε εμάς στην Ελλάδα, που λογικά δεν έκαναν σε κανέναν εντύπωση. Ουρές έξω από τις παμπ στο Λονδίνο για ένα ποτό σε εξωτερικό χώρο. Ουρές και μεγαλύτερο συνωστισμό στις ελληνικές πλατείες. Ουρές έξω από τα καταστήματα στην αγγλικές μεγαλουπόλεις, ουρές για την παραλαβή των ψώνιων τους από τους έλληνες καταναλωτές. Στη Βρετανία πανηγύριζαν για το άνοιγμα των κομμωτηρίων που σε εμάς έχουν ανοίξει εδώ και τρεις εβδομάδες.

Δεν ξέρω τι είδους πείραμα γίνεται αυτόν τον καιρό στην Ελλάδα, αλλά τουλάχιστον ας το ομολογήσουμε. Εχουμε ανοίξει την οικονομία και την κοινωνία, χωρίς να το λέμε άνοιγμα και χωρίς να έχουν εκπληρωθεί έστω οι βασικές προϋποθέσεις για το άνοιγμα. Προφανώς στη φάση που βρισκόμαστε ελάχιστη σημασία έχει. Το θέμα είναι ότι το σήμα ελήφθη από τους πολίτες και τα ποσοστά συμμόρφωσης με όσα μέτρα έχουν απομείνει τείνουν με ταχύτητα προς το μηδέν. Η ευθύνη προφανώς βαραίνει την κυβέρνηση, βαραίνει όμως και τους πολίτες. Βαραίνει και την αξιωματική αντιπολίτευση, ειδικά από τη στιγμή που αποφάσισε να κάνει αντιπολίτευση για την πανδημία. Φανταστείτε απλά την αντίδραση του ΣΥΡΙΖΑ – ούτε λόγος για την αντίδραση των πολιτών – σε περίπτωση που η Αστυνομία παρενέβαινε σε μια από τις αυθόρμητες βραδινές συγκεντρώσεις.

Το άτυπο άνοιγμα έχει πάρει τόσο μεγάλες διαστάσεις που έχει σχεδόν αναγορευτεί σε εθνικό μας στόχο για τις επόμενες εβδομάδες: Να κάνουμε λέει Πάσχα στο χωριό. Μια χώρα συζητά ένα θέμα. Θα μας αφήσουν ή δεν θα μας αφήσουν. Κανείς δεν συζητά πώς θα επιτευχθεί αυτό. Πώς θα συγκρατηθεί η εξάπλωση του ιού και θα αποσυμφορηθεί η κατάσταση στο σύστημα υγείας. Για το πώς θα μειωθούν άμεσα ως το Πάσχα τα κρούσματα και οι διασωληνώσεις. Το πρόβλημα είναι ότι όχι απλώς δεν το συζητά κανείς, αλλά δεν έχει μείνει κανείς που να δουλεύει για να το λύσει…